We gaan op zoek in het StamCafé

Zeg je 'geen groot ego', dan zeg je absoluut never nooit nimmer niet Sjoerd Wiemer Sjoerdsma. Uitstekend dus dat hij geen minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking wordt. O WACHT dat wordt Sjoerd Wiemer Sjoerdsma wél. De drankroddelaar heeft het voor mekaar en mag binnenkort het ministerieel pluche toucheren met zijn magere mannetjeskontje. Hoe hij dat geflikt heeft? Misschien weet hij wel iets van Rob Jetten wat helemaal niemand anders weet. Maar dat zullen we dan nog een keer lezen als het wordt gelekt door Sjoerd Wiemer Sjoerdsma. Die belofte van Jetten geen grote ego's als minister te zoeken kan dus mooi het prullenmandje in om naast het 'onverkort uitvoeren van de asielwetten' weg te rotten in de D66-derrie. Want Sjoerd Wiemer Sjoerdsma heeft een ego van hier tot Oekraïne, het grootste van Den Haag. Of zijn er toch nog grotere ego's te vinden? Bij nevenfunctieverstrengelaarster Stientje van Veldhoven misschien? Tom Staal vraagt eerlijk rond, en wat blijkt? Helemáál geen ego's daar joh. Sjoerdsma Wiemer Sjoerdsma is zelfs de bescheidenheid zelve volgens nieuwbakken D66-fractievoorzitter Paternotte. Wel een geruststelling voor als er straks een NGO-boot aanlegt in de Hofvijver om D66-vluchteling Stientje te redden van het landsbelang. En dan blijft de NPO-docu over de eerste maanden in het ministersleven van Sjoerd Wiemer Sjoerdsma's ego, met goddeloze gordelloze ritjes op de achterbank van de dienstauto, ons gelukkig ook bespaard.

Het is koud, trek een trui aan

We hadden het in dit StamCafé uiteraard kunnen hebben over de internationale dag tegen de genitale verminking van vrouwen (wij zijn tégen het genitaal verminken van vrouwen), maar omdat dat zo ongezellig is hebben we het vanavond maar over truien. Bij de haast onwerkelijk afgetrainde kanjers hier op de redactie van GeenStijl wordt logischerwijs verwacht: elk redacteurtje een wasbordje. Maar wat het buikie betreft valt dat vies tegen, waardoor we helaas niet zonder buikbekleding door de straten kunnen paraderen. Wij dragen derhalve zo'n prachtding van een TRUI - ooit bedacht door Aleid Truijens in samenwerking met Lutsharel Geertruida, denken we. In de winter (dat is het nu) dragen we dan niet zomaar een trui, nee, dan dragen we een warme trui. Laat het nou precies vandaag warmetruiendag zijn! Probleempje wel met truien: welke trek je in godsnaam aan? Die keuzestress willen we u besparen en daarom zetten we hieronder even fijntjes uiteen welke trui nou echt lekker zit en waarom.

Zie hierboven. Niet aantrekken, zit helemaal niet lekker. Misschien wel de kudtste trui

One Last Night

Ja toch nog wat meer muziek op deze vrijdagavond, maar daar is dan ook meer dan genoeg reden voor: de Earring staat vanavond voor de aller aller allerlaatste keer op het podium, niet in Den Haag maar in Ahoy Rotterdam. De grootste, internationaal vermaarde rockband die dit kikkerlandje ooit rijk is geweest, van de legendarische Barry Hay, de iconische Cesar Zuiderwijk en de fabelachtige Rinus Gerritsen, verloor afgelopen jaar natuurlijk een van de vier grootheden, de fenomenale gitaargod George Kooymans (was wereldnieuws), wiens geest tussen het zingen, tokkelen en drummen van zijn muzikale kameraden door vast wel ergens rondwaart over het podium. Qua concerten is de koek na vanavond dan misschien op, qua prijzen kan het nog lang niet op want de Hagenezen mochten naast een staande ovatie de prestigieuze Edison Lifetime Achievement Award in ontvangst nemen. Wij zeggen: terecht. Tot 22.30 uur kunt u voor het laatste halfuurtje van het afscheidsconcert One More Last Night terecht op NPO Radio2. Anders moet u hieronder de nacht in met lekker veel Goud van Oud en joetjoep-beelden van de eerdere afscheidsconcerten. Proost op de Earring, ónze Golden Earring.

Stilte voor de storm in Den Haag

We zaten wat de formatie betreft afgelopen week in de kontjeskeerfase, de gewillige minaarsfase en in de voorlaatste fase. Begin deze week leek alles stilletjes voort te sudderen in de finaleweek-fase, de afrondende fase, de allerlaatste fase, iets met panda-ogen hèh wat?-fase en natuurlijk ook de we-zijn-er-bijna-maar-nog-niet-helemaal-fase. Maar nu ineens schieten de formerende partijen tóch in de kramp- en vingerwijzen-fase, en dat is zoiets afzichtelijks en de formatie onwaardigs. De graal is dichtbij en men raakt pardoes volkomen in de war. Zou het op de valreep dan toch nog allemaal in de soep kunnen lopen dan, mede door die drukkende MIN VIJF? Nee nee, vast niet. Heel Den Haag is immers geprepareerd voor het kneiterlinkse middenkabinet van D66, VVD en CDA, dat al tweemaal over links ging al voordat ze überhaupt OFFICIEEL een kneiterlinks middenkabinet zijn. Joost Eerdmans houdt tegen beter weten in hoop op rechtse franjes, terwijl Jankende Jesse iedereen handreikingen blijft doen behalve aan Tom Staal - bij wie hij andermaal jankend wegloopt. En wat zegt zieltogend BBB? Nou, daar zijn ze in ieder geval helemaal klaar met open deuren. De formatie pruttelt zodoende voort, iets minder vrolijk wel dan gisteren maar het premierschap van Jetten is simpelweg onvermijdelijk. Gelukkig heeft PVV-plakker Dion Graus een uitstekende alsook zeer originele en ontzettend toepasselijke naam bedacht voor het vorige komende regeerakkoord: FC Knudde.

Pioniers

De meeste oorlogen duren lang en smeulen, rotten, meuren en bloeden jarenlang voort terwijl de wereld schreeuwt om vrede, om een bestand op z'n minst. Zie Oekraïne, waar de Russische agressie maar niet ten einde lijkt te komen. In Gaza is er een bestand maar zolang Hamas bestaat is de vrede ver weg. Wat de toekomst daar brengt moeten we dus nog zien. Maar in Delft werd vandaag in het kader van verdraagzaamheid door twee mensen (MANNEN) het goede voorbeeld gegeven in wat we wel mogen noemen een prachtig stukje harmonie, genegenheid, vaderlandsliefde, warmte in de koude en menselijkheid. Wilders denderde dwars door Delft, uiteraard, want zo gaat dat, vergezeld door een klein leger beveiligers en agenten. En natuurlijk, dan nog kan het misgaan, niet iedereen is immers pro-vrede. Jongeren hebben daar weleens moeite mee, wat toch zorgt voor een smetje op een verder schitterende dag. Een dag waarop eeuwige rivalen het woordje 'eeuwig' en 'rivalen' uitwisten. Alexander Pechtold (burgemeester) en Geert Wilders (baas van 18) tegenover elkaar, nu eens gebroederlijk. Handen werden geschud, knikjes uitgedeeld, een welkomstwens uitgesproken en meer vriendelijks uitgewisseld. Het was kort alsook krachtig hoe de twee ijzervreters van weleer veranderden in lieve jongens. Dat Pechtold zelfs al dat onsympathieke dat hij van Jan Terlouw overnam even laat vallen op de Delftse bodem. Ja: ZO KAN HET DUS OOK. Helaas werd er niet gezamenlijk geproost op de vrede. Dat moeten we hier dan zelf maar doen. Proost!

Een Romeinse groet voor de Italiaanse modeparel

Geef maar toe dat u was vergeten dat het Blue Monday is. Niet zomaar de derde maandag van de maand hoor, de deprimerendste dag der deprimerende dagen. Wij voelden ons niettemin kiplekker vandaag, de dag verliep immers vrolijk, zonnig en er was behoorlijk wat goed nieuws te lezen. Vandaag Inside terug op de buis bijvoorbeeld, Martin Bosma terug, Chris Woerts de politiek in. Het leek niet op te kunnen met de positiviteit, totdat er toch nog een traan gelaten moest, een traan die deze schitterende Blue Monday op de valreep een zwart randje bezorgd. Koning, keizer, admiraal van de Italiaanse mode Valentino Garavani is op 93-jarige leeftijd overleden. Nou waren wij op GSHQ altijd meer van Giorgio Armani, alleen doet dat uiteraard niets af aan de nalatenschap van het Italiaanse icoon. Lady Di, Jackie Kennedy, Elizabeth Taylor, Sophia Loren, Claudia Shiffer, hij maakte al deze schoonheden nog net iets mooier dan ze al waren, hij versierde ze met zijn elegante kleding. Iconisch is de jurk die Anita Ekberg droeg in Fellini's La Dolce Vita, niet in perfecte staat meer helaas, Ekberg moest nodig plassen en dook met jurk en al de Trevifontein in. Marcello Mastroianni keek toe en baadde even later in haar pis. Enfin, van Het Zoete Leven heeft Valentino ongetwijfeld de zoetste vruchten geplukt met een Olympus aan jetset-vrindjes, variërend van Roger Moore en Kirk Douglas tot Elton John en verschillende royalty. Een hemels leven waar hij in die echte hemel nu op mag gaan terugkijken. En anders lekker borduren met Giorgio natuurlijk, of naaien. Gaan ze daarboven eindelijk eens goed gekleed. Nemen wij er eentje op Vale en op het overleven van weer een Blue Monday. Ciao Maestro e cin cin!

Behalve natuurlijk de Koran en het telefoonboek

In principe lezen wij geen boekjes op GSHQ. Althans, daar hebben we speciaal gezant literatuur Schots, scheef voor. Maar eens in de zoveel tijd wordt er een boek gepubliceerd en dan gaat Mosterd rechtop zitten, doet Zorro zijn masker af, laat Ronaldo de PS4-controller even voor wat die is, zet Pritt zijn leesbril op, wordt Spartacus weggerukt uit zijn reis door 1001 nachten en kijkt ook ondergetekende verheugd op van zijn scherm. Begin maart ziet zo'n boek het licht, en wel van onze favoriete Chabot Splinter. Een boek dat alle andere boeken overbodig moet maken, Het Boek Van Violet En Dood Twee Prinsen heet en dat nu al een mythische status heeft. Gehuld in de mantel der volmaaktheid (?) is het boek geschapen naar het kernthema van de nog altijd zeer jonge schrijver: 'jezelf zijn'. Een ode aan jongeren die zichzelf zijn, zo noemt hij het zelf. Jezelf zijn is namelijk niet voor iedereen weggelegd, en precies om die reden schrijft Splinter, die juist áltijd zichzelf is, niet voor zichzelf, nee, dat doet hij voor de Ander - en om ergens in de loop van het jaar opgenomen te worden in een Substacklijstje van Matthijs van Nieuwkerk natuurlijk. Onze eigen Oscar Wilde laat daarom begin maart kort het Binnenhof in de steek om plaats te nemen in alle boeken- en talkshows die ons land rijk is. Kunnen wij zijn zalvende inkt eindelijk proeven en ons onderdompelen in zijn gratie. Of er een 'boekje gelezen' over zijn magnum opus verschijnt is maar zeer de vraag, want aan dergelijke grootsheid kun je uiteraard louter superlatieven wijden.

"WATSKEBURT?" in het StamCafé

De pendelbus op het vrolijkste traject van Nederland, dat tussen het azc van Ter Apel en Emmen, zou GRATIS worden. Maar maar maar Mona Keijzer ging op haar strepen staan en zei tijdens haar azc-bezoek in Ter Apel stellig dat het besluit mooi niet zou doorgaan want 'in Nederland koop je een kaartje'. En na dat vlammende stukje Keijzerklasse is de pendelbus inmiddels de duurste pendelbus ooit JA WEL GEWOON GRATIS DUS. Daarmee worden overlastgevende asielzoekers beloond voor het geven van overlast. Niet helemaal de bedoeling natuurlijk. Maar wat heeft Mona Keijzer dan (niet) met haar strepen gedaan? HOE ZIT DAT NOU HELEGAAR?!? Tom Staal vraagt het haar en wat volgt is een kontgekeer en woordgedraai van Den Haag tot Ter Apel en weer terug om vervolgens te ontkennen dat ze een streep zou zetten door de gratis pendelbus. Dat iedereen het verkeerd heeft begrepen is de schuld van de pers! Gek toch wel dan dat haar eigen partij BBB nota bene met exact die zogenaamd door de pers verzonnen woorden vol op het orgel ging op Twitter (tweet na de klik). Erg leuk zo'n misplaatst woordspelletje omdat even in de spiegel kijken te veel gevraagd is. Onderaan de streep blijven overlastgevende asielzoekers nu lekker gratis pendelen tussen Ter Apel en Emmen, is Yesilgöz' stem gestolen (misschien wel tijdens een rit met een gratis pendelbus) en blijken de keiharde woorden van minister Mona om des Keijzers baard te zijn geweest.

Kijk de vredesduiven er eens prachtig bij staan

Aan de vooravond van De Allerbelangrijkste Stap richting vrede, namelijk de stap op Nederlandse bodem, is er TOPOVERLEG over die vrede tussen Zelensky en EU-leiders - die Oekraïne met een ontzettend krachtig statement een toekomst in de EU beloven en bescherming met een 'multinationale troepenmacht' willen bieden - plus Witkoff, Kushner en natuurlijk Nederlander van het jaar Mark Rutte. Dat overleg vindt plaats in Merz-land (die de Europese voortrekkersrol volledig voor Macrons neus heeft weggekaapt) Duitsland, in Berlijn om precies te zijn (pre-meeting beelden HIER). Gisteren werd al bekend dat Zelensky bereid is zijn NAVO-wens op te geven. Komt vandaag bij dat Rusland een EU-lidmaatschap voor Oekraïne prima lijkt te vinden en de VS en de EU het land artikel 5-achtige veiligheidsgaranties willen bieden. Daarmee is vrede, op basis van wat eerst een nogal bezopen Trumpplan was, ogenschijnlijk dichterbij dan ooit. Daar hoort een magische Oekraïnetop-vredesfoto bij en pal achter dealmakers Kushner, Witkoff en mogelijke dealmaker Zelensky vinden we: DICK SCHOOF. De man zonder wie we het woord vrede überhaupt niet hadden durven uitspreken. Dat Zelensky morgen Nederland aandoet moeten we dan ook zien als een persoonlijk bedankje aan Schoof. Goed, het gaat voorspoedig in Berlijn en we houden de boel in de gaten, en bij meer VREDESNIEUWS krijgt u het uiteraard te horen. Tot die tijd zitten we in het Café aan het bier de thee. Proost!

Ondertussen knalde Oekraïne een Russische onderzeeër in Rusland uit de vloot met ONDERWATERDRONES. Een knap staaltje oorlogsvoering voor gevorderden op het moment dat het er misschien wel het meest toe doet.

Update - Volgens Schoof zijn de veiligheidsgaranties van de VS voor Oekraïne concreet genoeg geworden om concessies te doen in de onderhandelingen met Rusland. Ursula von der Leyen is ook tevreden.

RIP

We weten niet of Frans Weisz dronk, maar dat maakt helemaal niets uit omdat wij dat gewoon wel kunnen doen. Op hem. Hij overleed gisteren op de respectabele leeftijd van 87 jaar aan alzheimer, zo werd vandaag bekend. Frans was geen vrolijke Frans, zeker niet, maar hoe kan het ook anders als Jood, geboren in 1938. Ondanks die trieste geschiedenis gaf hij de vaderlandse film en daarmee onze cultuur een boel en een hoop. Hij gaf ons het debuut en de doorbraak op het witte doek van Kitty Courbois, hij gaf ons bijzondere kijkfilms als De Inbreker, Naakt over de Schutting (een film waarover men niet schamper spreken zal), Leedvermaak en Charlotte, hij gaf ons een waanzinnig oeuvre, hij gaf ons bovendien Bij Nader Inzien, een van de meest onderschatte Nederlandse series (naar het boek van Voskuil, hij gaf ons dat prachtige liedje uit Rooie Sien, gezongen door Willeke Alberti. We vergeven het hem dat hij ons ook Géza Weisz gaf. Tot slot gaf hij een laatste saluut aan zijn vriend Remco Campert met de verfilming van diens boek Het Leven is Vurrukkulluk, niet zijn beste film maar goed: ook vergeven. Blijven Paul Verhoeven en Jan de Bont over - zul je net zien dat die ook binnen tien jaar foetsie zijn. Dan is het aan jonge honden als Koolhoven en Terstall. Maar ook die zullen ooit heengaan. Kan dat niet eens stoppen? Goed, proost dan toch maar weer. Op Frans Weisz!