Soep van de Week in het StamCafé

Ik ga er gevoeglijk van uit dat het Nationaal Slavernijmuseum in 2033 nog altijd niet geopend zal zijn, dat er tegen die tijd niettemin een prijskaartje van minstens 200 miljoen euro aan hangt en dat John Leerdam met stille tamtam zal zijn vertrokken. Uiteindelijk zal er een parlementaire enquête komen, want het gaat hier tenslotte om publiek geld. Een train wreck in slow motion. De betrokkenen zullen elkaar de tent uitvechten, zoals we eerder al zagen bij de verdeling van de ‘Urban-gelden’ (de Europese miljoenen voor de stedelijke vernieuwing van de Bijlmer), het gedoe rond ene R. Speear (coördinator van de buurtconciërges van het Bijlmerplein en voorzitter van het Bijlmer-filiaal van D66), de affaire rond Hannah Belliot en de subsidiecultuur in kleurrijk Amsterdam in het algemeen.

En toen het kabinet in december 2022 in totaal € 200 miljoen beschikbaar stelde voor “erkenning, bewustwording en herstel” vlogen de diverse vertegenwoordigers van kleur elkaar ook meteen in de haren.

200 miljoen is natuurlijk een fooi, want Armand Zunder, Surinaams econoom en historicus, pleitte voor omvangrijke herstelbetalingen en noemde een bedrag van minstens 20 miljard euro. Yesi! A bun! De voorzitter van de Nationale Reparatiecommissie was het totaal niet eens met Femske Halsema die tegenover de Ware Tijd erkende dat Amsterdam een cruciale rol heeft gespeeld in de slavernij en slavenhandel, maar dat de Stopera nog lang niet bezig is met herstelbetalingen.

Zunder: “Wat men hier heeft uitgericht in de periode van de Nederlandse bezetting is onvoorstelbaar. Ze hebben miljarden uit Suriname gehaald en mevrouw wil niet praten over herstelbetaling?” windt hij zich op. “Geen duizenden of miljoenen, nee miljarden heeft Amsterdam uit Suriname geperst. En dat is ten koste gegaan van bloed, zweet en tranen van de inheemsen en daarna van de blakaman.”

Meneer Zunder zou moeten weten dat Mokum sowieso krenterig is op het gebied van herstellingbetalingen, want de tegemoetkoming aan de Joodse gemeenschap bedroeg 25 miljoen euro, en dan al 75 jaar na de oorlog! Het GVB ontving van de nazi’s 9.000 gulden van de nazi's voor het vervoer van gedeporteerde Joden. In 2024 besloot de Stopera daarom, maar liefst 100.000 eurootjes beschikbaar te stellen aan het Centraal Joods Overleg. Dat was nadrukkelijk bedoeld als teruggave van het tijdens de deportaties verdiende geld, niet als schadevergoeding. Dus de tot slaaf gemaakten in Amsterdam kunnen vermoedelijk wachten tot ze een ons wegen, wat in het geval van John Leerdam niet zo slecht zou zijn.

Ik had al een poosje niet aan die gezellige dikzak gedacht, tot ik de afgelopen week een “interview” met hem zag in Trouw, de zwartste krant van Nederland.

GS reageerde meteen: John Leerdam, nazaat van plantage-eigenaren, mocht leeglopen in Trouw. De aan de staatsruif verslaafde Leerdam heeft namelijk meer tijd nodig voor het slavernijmuseum. Zou 2030 worden, wordt nu 2033. U vindt 7 jaar nog een behoorlijke periode voor een museum? Trouw niet. Interviewer du jour vraagt er niet naar. Althans, de vraag 'Waarom is het slavernijmuseum uitgesteld?' wordt beantwoord met: "Je kunt niet door dit dossier heen rennen." Hier doelt John Leerdam hoogstwaarschijnlijk op zichzelf.

Soep van de Week

Uit GS-lezersonderzoek blijkt dat het gros van het roze leger der reaguurders braaf de maandelijkse pensioenpremie betaalt. De meesten doen dit al vanaf hun achttiende en gelijk hebben ze want wie wat bewaart, die heeft wat. Een appeltje voor de dorst, nietwaar? Dan zei mijn eerste schoonvader Henk ook altijd: een dölleken veur den dorst. Henk was Achterhoeker - een prima kerel dus - en hij had een prachtige loopbaan gehad bij het leger, op een van de zeven kazernes in Ede. De ouwe stomp keek reikhalzend uit naar zijn pensionering, hetgeen mij enigszins verbaasde, want hij was pas 54. Ik heb dat eigenlijk nooit begrepen, waarom iemand op die leeftijd in feite arbeidsongeschikt wordt verklaard. Of nog erger: onrendabel voor het leger. Dor hout!

Ik schreef 'ouwe stomp' en dat is typisch taalgebruik van de militairen, denk aan achteruit eten (kotsen), rukbunker (slaapzak), nukubu (nutteloze kutburger), neukteugels (bretels), lulijzer (microfoon), loho (lompe hond) en kutsoppen (douchen).

Op mijn nachtkastje in Ede lag, bovenop de stapel geplastificeerde seksboekjes,  het meesterwerk Bollen, fillers, ouwe stompen. Een woordenboek van de Nederlandse soldatenfolklore. Ik vond nog wat leuke nieuwe woordjes zoals:

oliebol: kersverse recruut

filler: soldaat van een nieuwe lichting, na zijn opleiding

zeiklijster: vervelende kerel, zeurpiet of lafaard

koude klets: een biertje

tennisballen: harde, inferieure gehaktballen

onbekende soldaat: kroket of cornedbeef

negerinnenmelk: chocolademelk

rijksvet: margarine

potlood in de grond: bevel om je laag bij de grond voort te bewegen.

Lees hier een prima interview met kolonel b.d. Leen Verhoeff alias Henk Salleveldt, de schrijver van Bollen, filler, ouwe stompen.

Mijn hele jeugd was doordrenkt met militarisme, niet in het minst door de spannende verhalen van vijf ooms die in ons Indië hadden gediend voor vorstin en vaderland. Zij waren niet helemaal jofel teruggekeerd uit de Oost en de posttraumatische stressstoornis moest nog worden uitgevonden door de zielenknijpers. Gewoon een borreltje op zijn tijd en niet zeuren over die paar verbrande kampongs, en vervolgens proosten op held Raymond Westerling, dat was zo’n beetje het motto.

Soep van de Week

Rogi Wieg (dat zijn herinnering tot een zegen mag zijn) gaf mij ooit deze definitie van een antisemiet: een antisemiet is iemand die Joden meer haat dan strikt noodzakelijk is. Hij had dat aforisme van zijn Hongaarse ouders geleend: az antiszemita olyan ember, aki a zsidókat jobban gyűlöli, mint az feltétlenül szükséges. Dat klinkt al meteen heel anders, veel dreigender. Hongaren zijn rare snuiters, met - net als de Nederlanders - een welhaast ingebakken Jodenhaat. 

De bekendste Hongaarse Jodenhater is Miklós Horthy, die van 1920 tot 1944 staatshoofd was. Onder zijn bewind werden vanaf 1920 antisemitische wetten ingevoerd en werkte Hongarije enthousiast samen met nazi-Duitsland. Ferenc Szálasi, leider van de fascistische Pijlkruiserspartij, was zijn opvolger. Zijn regime intensiveerde de Jodenvervolging en werkte nauw samen met de nazi's. Dientengevolge keerde - net als in Nederland - driekwart van de Hongaarse Joden niet terug. 

En daarmee kom ik bij Kati Piri, mijn Hongaarse piepertje. Helaas bevat ze zoveel glycoalkaloïden, dat ze zelfs niet geschikt is voor krumplis tészta, het traditionele armeluiseten van de Hongaren. Het wordt ook wel gránátos induló genoemd: grenadiersmars. Die term stamt uit de tijd van de Oostenrijks-Hongaarse monarchie en het betrof soldaten die gespecialiseerd waren in het werpen van handgranaten.

Soep van de Week in het StamCafé

De negatieve berichtgeving over het genocidale Israël zit tussen uw oren, zo brulde Trouw deze week in de geest van Goebbels heel triomfantelijk. De aanleiding was het 'onderzoek' van wetenschappelijk onderzoeksbureau Nieuwsmonitor. Als ik het gezwatel van Trouw in ChatGPT had gepropt, met de juiste aanwijzingen, had ik deze conclusie gekregen: “U denkt dat onze broeders en zusters van de Nederlandse media sinds 7 oktober 2023 louter negatief schrijven over de zio’s, maar dat zit tussen uw extreemrechtse oren, drs. Van Amerongen. Juist de zielige Pallies in Gaza krijgen nauwelijks aandacht van de jodenknechten in de media.”

ChatGPT heeft een olifantengeheugen en is boos op mij sinds ik om een goede negermop vroeg. Ik kreeg toen dit slappe antwoord: Ik kan u wel een keiharde, politiek incorrecte mop vertellen, drs. Van Amerongen, met zwarte humor, maar dan zonder dat huidskleur zelf de clou is. Een man komt bij de dokter en zegt: ‘Dokter, ik denk dat ik onsterfelijk ben.’ De dokter vraagt: ‘Waarom denkt u dat?’ ‘Omdat ik al twintig jaar rook, zuip en slecht eet, en nog steeds leef.’ De dokter kijkt in zijn dossier en zegt: ‘Dat is geen onsterfelijkheid. Dat is gewoon uitstel van executie.’

Waarmee bewezen is dat ChatGPT oerdom is, en nog minder humor heeft dan de JOOP en Soundos samen.

Eerder schreef Trouw dat het slechte weer in Nederland tussen uw oren zit, dat uw dure boodschappen helemaal niet duur zijn, dat u een overlevingspakket in uw kelder moet klaarzetten omdat Poetin elk moment Nederland naar de Filistijnen kan bombarderen, dat ook mannen menstrueren, dat vrouwen met een baard en een dubbele mastectomie prostaatkanker kunnen krijgen, dat Amsterdam de schoonste en veiligste stad van Europa is, dat Hamas een liefdadigheidsvereniging is, vergelijkbaar met een Tupperware-kransje, dat Rob Jetten een keurige nette homo is, dat klimaatbitch Ed Nijpels en de omhoog gevallen grondsteward Camielleke Eurlings juist weer helemaal niet van de Griekse beginselen zijn, dat Pim Fortuyn dan weer wel een vieze enge pisnicht was, dat Alice Weidel een enge pot is en Claudia de Breij daarentegen een lieve lesbo en een schattig paardenmeisje, en dat de geliefde hoofdredacteur Karel Smouter helemaal niet op Bertje Big lijkt en dat het puur toeval is dat zijn achternaam (nomen est omen, immers) verwant is aan het woord smout, en dat is een synoniem van reuzel oftewel gesmolten varken.

Trouw publiceerde een onderzoek dat rammelt aan alle kanten en waarvan de conclusie al van tevoren bekend was. Ze schreven natuurlijk het liefst dat alle Nederlandse media in handen zijn van de internationale Jodenheid en de Wijzen van Zion - bekend van de Protocollen - maar helaas pindakaas: mogul Christian van Thillo is veel, maar bepaald geen Jood. Sterker nog, zijn oudoom Renaat was overtuigd nazi en vluchtte na de oorlog naar Argentinië.

Op de een of andere manier werd het broddelwerkje van Nieuwsmonitor - dat op het notoire Sheikh Yassin ROC in 020-Gaza een onvoldoende zou krijgen - niet echt enthousiast opgepikt door de andere media. Zelfs voor de Lügenpresse was deze agitprop te doorzichtig. Alleen de extreem-linkse Groene Amsterdammer (de hedendaagse versie van weekblad Das Reich) publiceerde de bagger in een iets andere vorm.

Ik ben vaak een heel kinderachtig en flauw mannetje, en ik vind niets leuker dan een keiharde ad hominem. Daarom ging ik eens kijken wie dat WC-Eend-onderzoek hebben uitgevoerd.

Soep van de week in het StamCafé

Het meest bizarre nieuws van de afgelopen weken kwam uiteraard weer uit clowntown Amsterdam want D66 en Pro gaan dakloze drugsverslaafden in Amsterdam belonen voor goed gedrag. D66 wil met het voorstel drugsverslaafden geldbedragen aanbieden wanneer zij een week geen drugs hebben gebruikt, in behandeling gaan, of een tijd geen overlast hebben veroorzaakt. Het voorstel is gebaseerd op zogenoemd contingentiemanagement, een principe uit de verslavingszorg. Uit wetenschappelijk onderzoek zou blijken dat door het aanbieden van een financiële beloning voor de dagen dat niet wordt gebruikt, het aantal weken dat iemand drugsvrij is aanzienlijk kan toenemen. “Dat is een window of opportunity,” jubelde D66-fractievoorzitter Rob Hofland tegen de Halsemabode. “In die tijd kun je het met iemand hebben over vervolgstappen. Dat gaat niet als iemand continu aan de crack zit.”

Junks belonen is natuurlijk een briljant idee en ik was razend benieuwd of dr. Teun Voeten (de goede man is gepromoveerd in Leiden op het Mexicaans drugsgeweld) dat ook vond. In de jaren 1990 woonde Voeten vijf maanden tussen aan crack verslaafde ondergrondse daklozen in New York en schreef daarover zijn debuut Tunnelmensen. Vanaf 2009 volgt hij het Mexicaanse drugsgeweld op de voet, tussen 2019 en 2026 onderzocht hij dakloosheid en de crystal meth- en fentanylepidemie in steden als San Francisco, Philadelphia, Los Angeles, Vancouver en Tijuana. GeenStijl publiceerde zijn driedelige serie Zombie Apocalypse op Kensington Avenue: Welcome to the future, en zijn boek Fentanyl is net van de persen gerold. 

Ik reisde als de wiedeweerga naar zijn geheime landgoed in de onheilspellende woeste wouden van de Franse Ardennen.

Soep van de Week in het StamCafé

Tijdens mijn studie aan de Hebreeuwse Universiteit woonde ik in de oude stad van Jeruzalem, in het Armeense gedeelte. De intifada was net uitgebroken en er waren lekker weinig toeristen. In de verlaten soek kon ik pas goed zien wat voor rommel de Arabieren verkochten. Daar zaten ze dan, mopperend en lurkend aan hun waterpijp, naast manden vol plastic doornenkronen van Jezus, blikjes met de heilige lucht van Jeruzalem en t-shirts met opschriften als 'America, don’t worry, Israel is behind you', 'I got stoned at the West Bank' en 'My mom went to Jerusalem and all I got was this lousy long sleeve T-Shirt'. Een Arabier verkoopt zelfs zijn oude moeder als het moet, en dan krijg je er ook nog een heerlijk kopje munt thee bij en een stukje baklava. Of nog beter: knafeh! 

Mijmerend over mijn gouden jaren in de Heilige Stad (indachtig het woord van Prediker: "En gedenk aan uw Schepper in de dagen uwer jongelingschap, eer dat de kwade dagen komen, en de jaren naderen, van dewelke gij zeggen zult: Ik heb geen lust daarin"), kreeg ik een creatieve opwelling en mailde Diane, de CEO van GeenStijl: we moeten nu duizenden t-shirts laten drukken, puk, met het opschrift 'Israël, don’t worry, GeenStijl is behind you'. Dan loop je helemaal binnen! 

Nou is het inderdaad zo dat alleen GeenStijl en De Telegraaf nog enigszins genuanceerd berichten over Israël en Joden in het algemeen, want de vodjes van DPG en Mediahuis zijn niet meer te harden qua onversneden judeofobie. Trouw is met de kwaadaardige toxische dwerg Jamal Ouariachi gedegenereerd tot een hedendaagse Stürmer, en de Volkskrant, met Judenfresser Pieter Klok, laat zich lezen als de Völkischer Beobachter in zijn glorietijd. 

Het lijkt wel of al die media elkaar willen overtroeven qua Jodenhaat. Het NOS Journaal spant de kroon, want die hebben werkelijk iedere dag een item over fucking Gaza, alsof er niets anders speelt in de wereld. Maar wat te denken van dit schandalige bericht in NRC Handelsblad? Vrijwel alle internationale media waren de geweldige heldendaad van een paar Israeli’s keihard aan het downplayen. Eerst was het een uit de hand gelopen ruzie tussen twee dronken piloten: eentje uit Oekraïne, de ander uit Rusland. Toen was de co-piloot een dappere mohammedaan, zodat de heldenrol kon geclaimd kon worden door 'de nobele islam'. Die held bleek een Indiër te zijn. Een of ander non-binair bipolair stokoud PRO-spook, nota bene lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal van Nederland, twiette over een naar incident en blaatte meteen over de genocide, die dus geen genocide is. Gelukkig was daar de relativerende humor van @CowboyHenk1970, die twiette: Moslims en dingen besturen (een stad als Rotterdam of Arnhem, een vliegtuig of vrachtwagen), het blijft een ongelukkige combinatie. Roflol, Henk!

Soep van de Week in het StamCafé

Het was de afgelopen week weer genieten bij de vodjes van DPG. Eerst zongen de inkthoeren van mediamogul Christian van Thillo voor de duizendste keer in koor dat de schrikbarend toegenomen homohaat onder jongeren hoofdzakelijk afkomstig was van Andrew 'Alhamdhulillah' Tate, zijn adepten en paladijnen bij de FvD-Jugend en last but not least van de knakkers van Simson, de gewapende tak van de SGP-jeugd. ‪

Aanleiding was een of ander door het Cornelius Haga Lyceum betaald onderzoekje over homohaat bij extreem domrechts en het is werkelijk ongelofelijk hoe snel al die broodschrijvers er bij waren om hun self-fulfilling prophecy te prediken. Iedere flikker en pot in Nederland weet waar de homohaat vandaan komt - zelfs die sneue roze subsidiesponsjes van het COC - maar de blaadjes van DPG en de buklaven van het NOS Journaal blijf stug volhouden dat de islam de beste uitvinding is sinds het gesneden witbrood, en dat de Profeet heel erg dol was op homofielen, en met name op de tot zanger gemaakte negerslaaf Bilal (u weet wel waarom).

Dat was een leuke opwarmer, want vervolgens kakelden werkelijk alle systeemmedia dat AI de mensheid gaat uitroeien voor 2030, want dat had een of andere woke nerd beweerd.

Nadia Ezzeroili, de vroeger zeer appetijtelijke stercolumnist voor de Volkskrant, schreef: ‘Wat wil jij nog doen in je leven voordat AI ons allemaal binnen tien jaar doodvermoord heeft?’, appte een vriend. Hij had zojuist met verhoogde hartslag zitten kauwen op het nieuws dat Jacob Coxon, een jonge klokkenluidende ex-medewerker van techbedrijf Anthropic, op X waarschuwde dat AI nog voor het einde van dit decennium ‘ons allemaal zou kunnen doden’.

Mensen die “doodvermoord” schrijven moeten sowieso dood, dus schiet even op, AI! En anders het conventionele leger inschakelen. Ik moet daarbij denken aan wat Gerard Reve schreef aan ds. C.B. Dekker, luchtmachtpredikant van de vliegbasis Gilze-Rijen. De brief is gedateerd 2 oktober 1969, vanuit Greonterp. De passage luidt, volgens de gepubliceerde tekst in Brieven van een aardappeleter, p. 136–138: „Zou ik ook, tegen vergoeding van te maken kosten, iemand zijn huis gebombardeerd kunnen krijgen? Het is het huis van Theun de Vries, Egelantiersgracht 66, Amsterdam C. (Jordaan). Het is een bovenhuis, dus het is wel precisiewerk. (…) In afwachting van uw bericht zal ik om de dag voor U bidden.”

Maak van de communistische broddelaar Theun de Vries “vriend van Nadia Ezzeroili”, plus het juiste adres, en klaar is Kees.

Soep van de Week, tevens Stamcafé

Zomaar twee schreeuwende koppen over Gaza, de afgelopen week.

NOS Nieuws: Wederopbouw met klei en hout in Gaza: 'Hebben geen andere keuze'. Overal in Gaza gebruiken inwoners geïmproviseerde materialen om beschadigde woningen en bedrijfspanden weer bewoonbaar en bruikbaar te maken. Een grootschalige wederopbouw laat nog op zich wachten.

Trouw: Gaza kampt met een ratten- en muizenplaag doordat het afval niet kan worden opgehaald. ‘Mensen worden gebeten en belanden met ontstoken wonden in het ziekenhuis’. Ze dringen onderkomens binnen, knagen aan etensvoorraden en meubels en vallen soms ook mensen aan. Het groeiende aantal ratten, muizen en ander ongedierte vormt een serieus probleem voor inwoners in Gaza.

7 oktober komt eraan en de redacties van de systeemmedia hebben al massaal baklava besteld om dat te vieren. De lezertjes worden ondertussen opgewarmd en geënthousiasmeerd met zielige verhaaltjes over de zielige Gazanezen die worden uitgeroeid door de nazizionisten, maar ondertussen wonen er nog steeds 2.2 miljoen mensen in die strook, dus dit moet wel de meest mislukte genocide aller tijden zijn. En tijdens welke genocide kon je nou heerlijk dineren eten en pannenkoeken met Nutella eten? Neem nou Bab Elbahr, met een menukaart waarvan ik ging watertanden. En wat denken aan de goddelijke broodjes shoarma van Snounu, 24 uur per dag geopend? En die waanzinnige pizza’s van Neopolitana? En voor een lekker taartje is er natuurlijk Venci (alsof de Hamas-bobo’s nog niet moddervet genoeg zijn). Een of andere zure hoofddoek moest natuurlijk weer een Volkskrant-achtig stukkie schrijven over deze culinaire rijkdom, met de titel: The dark side of Gaza’s new fancy cafes and restaurants The new establishments popping up in the devastated Strip reveal a new genocidal reality.

Enfin.

Soep van de Week in het StamCafé

Mannen, we moeten het eens over de kapsels van Pieter Klok en Joost Vullings hebben. Er is namelijk niets mooier dan ad hominem: keihard op de man spelen gelijk Andoni Goikoetxea in zijn beste jaren. Ik hoor de reaguurders verzuchten: ben je dan door je argumenten heen, Van Amerongen? Ja, dat ben ik. Door de gish gallop - een begrip dat ik niet kende en deze week voor het eerst hier hoorde, en wel bij TurpinDick - van Klok en Vullings bij de publieke omroep, ga ik het alleen nog maar hebben over hun gemene kaalheid. De lezer weet natuurlijk dat ik graag grappen maak over het uiterlijk van mensen. Sterker nog: ik schiet in de lach als ik tijdens het douchen afwijkingen opdreun als een soort rapper Sjors: Ik zeg hazenlip. Ik zeg bochel. Klompvoet. Open rug. Waterhoofd. Dwerggroei. Scheelheid. Lupusneus. Kikkerogen. Ik zeg Mongool.

Van Monique Samuel mag je al die schitterende medische termen niet meer gebruiken en de gesjeesde tafeldanseres schreef daarom in opdracht van de overheid een boekje met vervangende wokiaanse begrippen. Dat kunt u hier gratis (nou ja, van uw zuurverdiende centen) downloaden.

Hier wat dwingende adviezen van juffrouw Samuel:

Spreek van ‘lichamelijke, zintuiglijke, mentale en/of verstandelijke beperking’ in plaats van ‘handicap’ of ‘gehandicapt’. (Grappig trouwens, in Nederland heette iemand die wasknijpers draaide in de sociale werkplaats van Arbeidszorg - tegenwoordig heet dat beschutte werkplek - een invalide. De Vlamingen noemen zo iemand mindervalide en ik weet niet welke van de twee termen erger is. In beide gevallen betekent het in ieder geval dat je totaal nutteloos bent voor de arbeidsmarkt, al zal de mensheid altijd wasknijpers nodig hebben.)

Samuel kakelt vrolijk verder: Vermijd validisme zoals ‘reageer niet zo spastisch (hoi Ian!)’, ‘blinde vlekken’ en/of ‘Oost-Indisch doof’. Deze uitdrukkingen zijn zowel racistisch als validistisch  (dove kwartel’, ‘blinde mol’, ‘geile beer’ etc.). Ik neem aan dat Monique hier spreekt namens gekwetste en beledigde kwartels, mollen en beren.

Samuel: Iemand heeft ADHD, maar is geen ADHD’er. Spreek van ‘ondersteuner’ in plaats van ‘begeleider’. Iemand met een beperking neemt vaak iemand voor de gezelligheid mee (roflol). Het is ‘rolstoelgebruiker’ in plaats van ‘rolstoelrijder’. Verhef niet je stem tegen iemand die aangeeft slechtziend te zijn en spreek niet kinderlijk tegen een persoon in een rolstoel. Communiceer op ooghoogte.

Samuel wilde ook nog eens het applaudisseren vervangen door "jazz hands" omdat klappen ontzettend beledigend en kwetsend is voor dove kwartels, maar daar heb ik nooit meer iets over gehoord (pun not intended).

Ik begin zo over de coiffures van Klokkie en Vullings, maar eerst nog belangrijke relevante informatie over mijn persoontje. Mijn mama maakte haar hele leven lang opmerkingen over andermans  uiterlijk. Op straat wees ze opzichtig naar mensen met een opvallende lichamelijke afwijking en dan zei ze luidkeels met haar vette Rotterdamse accent: "Kijk toch Tuurtje, kijk daaro!" Ik schaamde me dan natuurlijk dood, want de hele straat kon het horen. Je hoort vaak dat mohammedanen en met name naffers opgegroeid zijn in een schaamtecultuur, maar de Veluwse bible belt (eveneens een 'shallow gene pool') doet bepaald niet onder voor de Rif. Ik viel altijd en overal op mijn muil en iedereen riep dat ik rolbenen had. Daarom moest ik naar het gevreesde Bio Revalidatiecentrum in Arnhem (voormalig hoofdkwartier van de SS in Gelderland) waar ik van een nazidokter vleeskleurige steunzolen kreeg. Tijdens de gymles voetbalden de grote jongens met mijn 'beperking' en sindsdien ben ik solidair met de lichamelijk uitgedaagden. Ik heb mijn schaamte vijftig jaar lang geprobeerd weg te zuipen en dat is me niet gelukt, want ik schrijf dit stuk over mijn beperkingen met het schaamrood op mijn kaken.

Soep van de Week in het StamCafé

Ik aarzel altijd een beetje om in mijn GeenStijl-essayettes over drugs te beginnen, want het onderwerp werkt bij de reaguurders als een rode lap op een stier. Bovendien ben ik te oud om mijn lezers nog te choqueren met die flauwekul. Ik ga wel een keer opschrijven voor welke PvdA-kopstukken ik coke, MDMA, GHB, ketamine, mCPP en ordinaire speed (het hersenverwekende 3-MMC, ook wel ‘poes’ genoemd en de favoriete dope van de PRO-Jugend, was nog niet uitgevonden door de “koks”) regelde via levensgevaarlijk TBS-naffers in Amsterdam.  Ik was getrouwd met partijbons Edith Mastenbroek en iedereen kwam bij ons over de vloer. Reinier van Dantzig klopte vaak smekend aan maar die liet ik nooit binnen. Sowieso omdat hij geen PvdA-Angehörige was, maar vooral omdat iedereen in het Mokumse hem "de stofzuiger" noemde.  Willy van de Kerkhof, de legendarische PSV-middenvelder en bekend van Bolletje, werd ook zo genoemd, maar waarschijnlijk om andere redenen. De lezer, heil hij, zal ik dus nooit meer lastig vallen met goedkoop gekoketteer met die stompzinnige narcotica. Het enige dat ik nog kwijt wil over die kutdope, wordt prima verwoord door Marilyn Manson in dit liedje. In het kader van mijn “closure” keek ik deze week naar de vierdelige documentairereeks Drugsdelta van BNN-VARA. Rudi Vranckx, een soort Paul Jambers maar dan voor Midden-Oosten, en de sympathieke dikzak Sinan Can zoeken in deze peperdure productie een antwoord op de vraag of de Lage Landen narcostaten zijn geworden. Spoiler alert: ja. Kijk maar naar de mongolenmilitie die deze week naar Overasselt werd gestuurd.

Ik begon met enige scepsis te kijken (mede uit kinnesinne omdat de NPO nooit gebruik wil maken van mijn expertise, en ook niet die van drugsprofessor Teun Voeten) maar gaandeweg genoot ik van de locaties die heren bezochten:  Brazilië, Ecuador, Colombia en Mexico. Ik werd overvallen door Fernweh, want ik wil dolgraag weer eens naar die landen, waar het om uiteenlopende redenen goed toeven is. Rudi Vranckx sprak in de bruisende havenstad Guayaquil (Ecuador) af met een procureur in een auto, omdat het de enige plaats is waar de man zich veilig voelt (het voorbije jaar werden zeven van zijn collega-procureurs in Ecuador doodgeschoten). De meeste cocaïne naar de havens van Antwerpen en Rotterdam wordt via Guayaquil gesmokkeld, al dan niet via bloemen naar Aalsmeer.  Dat was een leuk stukje in de serie: een struise agente controleert een obscuur vrachtwagentje vol blommetjes uit Ecuador. Steeltjes worden doorgesneden want ook daarin proppen de narcos hun sos. Na elk deel ontmoeten Rudi en Sinan elkaar in een soort parkje en wisselen ze hun ervaringen uit. Volkomen oubollig en ongeloofwaardig, met een hoog Sesamstraat-niveau. Ik vrees trouwens dat oorlogsjournalist Sinan eerder door morbide obesitas zal sneuvelen dan door wapengekletter, maar dat terzijde. Bijzonder leuk vond ik het bezoek van Rudi Vranckx aan dat helse Tomorrowland, waar de woke lezers van De Morgen, Humo en de Volkskrant knetterstoned rondhuppelen. Ik dacht meteen aan de Viagra Boys met hun bescheiden hitje Research Chemicals. Ome Rudi en ome Sinan vinden uiteindelijk dat Nederland en Belgie nog geen narcostaten zijn en dat de oorlog nog niet verloren is. Ik ben als overtuigd anarcho-liberaal van bescheiden mening dat je gewoon alle drugs moet legaliseren, of minstens moet reguleren. Mijn grote vriendin Femke Halsema pleitte nog niet zo lang geleden in een ronkend interview met het Financieele Dagblad voor een gereguleerde cocaïnemarkt en noemde ze de strijd tegen drugs pervers en contraproductief. Halsema wil drugsmarkten reguleren om zodoende het verdienmodel van gewetenloze criminelen onderuit te halen. Verkoop en gebruik van cocaïne en andere drugs moeten niet langer strafbaar zijn. Halsema: “Ongeveer 80 procent van onze politiecapaciteit gaat op aan drugsgerelateerde criminaliteit. In Nederland en België zijn de straatprijzen voor coke al jaren precies hetzelfde. Dus je kunt alleen maar vaststellen dat de ongelooflijke hoeveelheid inspanningen geen effect hebben op de markt.”