Nieuw +++ Weekupdate +++ Bent u weer helemaal bij

Ooit deden we 100 dagen non-stop livebloggen over die oorlog en toen de loopgraven de loopgraven bleven, alsook de drones de drones en de lijken de lijken, kapten we ermee, met zwaar gemoed weliswaar. We stierven zelf een beetje af door al die uitzichtloze ellende. Het werd alleen maar meer en ellendiger en gruwelijker en bloediger en eerlozer. Als de namen blijven stapelen worden het nummers, en we hadden geen zin meer om alleen nog maar nummers te tellen. MAAR! Na het zien van het werkelijk fenomenale document 2000 meters to Andriivka kregen de nummers weer namen en gezichten. Het besef kwam weer dat er altijd hoop is, en daarbij kwam het gevoel om (weer) periodiek aandacht te willen besteden aan het Slavische Slachthuis. Niet meer iedere dag, maar lekker wekelijks, iedere vrijdag of in het weekend. Waar ligt de frontlinie, wat zijn de ontwikkelingen op het slagveld, welk wapentuig wordt momenteel gebruikt, waar staan we in diplomatieke zin, wat doet Nederland, enzovoorts.

Welnu, aflevering 1. Voor de situatie aan het front moeten we natuurlijk zijn bij de gruwelijke kaartjes van ISW, en 'liveuamap' en om precies te weten waar de Russen zitten bij Deep State Map. Spoiler alert voor iedereen die 2000 meters to Andriivka nog moet kijken: het gebied, en ook de strook van twee kilometer waar de 3rd Assault Brigade voor heeft geknokt, is (inderdaad) weer in Russische handen. Belangrijkste stadje in de frontlinie, waar de Russen nu al tijden heen drukken: Pokrovsk. Nog steeds ja. Beelden uit die eerloze hel zag u eerder al hier. Alles is kapot, iedereen is weg of dood en de liefde is uit de lucht, maar voor de broedervolken zijn het nou precies de plaatsnamen die het waard zijn om voor te strijden. Een groot deel is in Russische handen, om de rest wordt keihard geknokt. Op die manier gaan er (volgens de Oekjes) circa 1.000 Russen per dag in de vleesmolen. Niet gering, maar op een totaal van inmiddels meer dan een miljoen ook weer wel, en het geeft maar weer aan wat een mensenleven waard is voor Vladje Poetin. 

Op diplomatiek vlak zitten de Russen en Oekraïners voor het eerst sinds lange tijd weer bij elkaar aan tafel. In de Verenigde Arabische Emiraten en trilateraal, want de Verenigde Staten schuiven aan als mediator. Vandaag dag 2 van dat gebeuren. Over het ruilen van gevangenen worden de landen het over het algemeen snel eens, maar het belangrijkste twistpunt is (nog steeds) het grondgebied. Rusland (heeft bijna volledig Luhansk, wil ook Donetsk) wil Luhansk en Donetsk, Oekraïne (is Luhansk bijna volledig kwijt, heeft in Donetsk nog strategische plekken) wil Luhansk en Donetsk onder geen beding kwijt. Ondertussen is het ijskoud in Oekraïne (vandaag -12 in Kiev) en mede daarom blijft Rusland de energievoorzieningen bestoken, om zo de moraal van het volk te breken en (eventueel) harder te kunnen onderhandelen. Nog een trede hoger op de apenrots hebben de hedendaagse speerpunten van de Amerikaanse diplomatie Witkoff en Kushner in Moskou zelfs met Poetin gesproken, maar dat heeft natuurlijk niks opgeleverd.

Indien nodig komen we eerder bij elkaar terug, anders: tot volgende week.