Ja toch nog even hoor

De opstand in Iran lijkt op moment van schrijven voorlopig neergeslagen, volgens het Iraanse regime vooral met dank aan gelieerde Iraakse milities. Trumps laatste commentaren zijn dat hij ontkent dat Israël hem heeft overtuigd een aanval tegen het Iraanse regime uit te stellen, en een tweet gisteravond die (ietwat hallucinant) leest: "I greatly respect the fact that all scheduled hangings, which were to take place yesterday (Over 800 of them), have been cancelled by the leadership of Iran. Thank you!" Wellicht verandert Trumps toon weer als zijn Carrier Strike Group(s) komende week in de Iraanse branding liggen, maar dat zal moeten blijken.

Toch valt nog wel echt iets te zeggen over de (media)sentimenten rondom de Iraanse opstand. Zo leek het op 'rechts' een gangbaar sentiment dat 'de media' de Iraanse opstand stilzweeg of onvoldoende versloeg. Een begrijpelijke impuls, maar aantoonbaar onjuist. Bijvoorbeeld: GeenStijl schreef er op 31 december voor het eerst over, de NOS... op 29 december. 

Echter, er was wel degelijk iets aan de hand. Want er zijn - ook in de media - groepen die op persoonlijke titel vol hartstocht voor Gaza pleitten, maar zich heel anders of zelfs helemaal niet uitlieten over de Iraanse opstand. En aangezien media gewoon mensenwerk is, was het contrast met de ideologische betrokkenheid die zo voelbaar was in Gaza-verslaggeving soms heus wel opmerkelijk.

Maar de groepen die anders reageren op Iran dan op Gaza verschillen ook allemaal weer van elkaar, en doen dat langs hun eigen specifieke tribale belangen, dus zo'n speelveld moet heel goed gespecificeerd worden. Daartoe een poging, beginnend aan de uiterste flank (kamp Harry Pettit), en vanaf daar via Greta Thunbergs team (dat het afgelopen dinsdag 1 repost op Instagram story waard vond) langzaam naar het centrum.