Arthur van Amerongen - Hoe de Syrische nobele wilden ongestoord Nederland terroriseren

Soep van de Week in het Stamcafé

Ik las de brisante rant van collega Mosterd over de Syrische geweldsgolf die Nederland overspoelt en dacht: "Hoe kan het toch dat progressief Nederland ziende blind en horende doof blijft voor de gruwelijke feiten?" De Syrische vluchteling (of wat daar voor doorgaat), is door de media en de politiek consequent gepresenteerd als een uiterst rendabele superimmigrant die perfect gedijt in het nieuwe Nederland. Vooruit, Syrië was minder primitief dan Afghanistan of Somalistan, maar dat kwam grotendeels door de christenen die voor de burgeroorlog meer dan 10 procent van de bevolking vormden maar inmiddels gedecimeerd zijn, al dan niet door het mohammedaanse kromzwaard.

Studenten Arabisch aan de Universiteit van Amsterdam waren altijd heel lyrisch over Syrië, dat net als Egypte als de bakermat van de oriëntaalse cultuur werd beschouwd. Voor mij waren Damascus en Aleppo vooral een soort Efteling, waarin het goed toeven was qua Wein, Weib und Gesang zolang je maar geen grapjes maakte over Hafez Al Assad. Overigens was ik het meestal eens met mijn kompaan Ferdinand Smit, een topdiplomaat die de jongste Nederlandse ambassadeur ooit zou worden, ware het niet dat hij met twee vrienden gruwelijk werd afgeslacht in de Sahara. Smit was door Buitenlandse Zaken uitgeleend aan de VN en was lang de buurman van Yasser Arafat in Gaza. De arabist vond dat er prima te onderhandelen was met Hafez Al Assad en dat werd hem vaak niet in dank afgenomen in Den Haag.

Tijdens mijn correspondentschap in Beiroet, viel het mij vooral op hoe wreed het Syrische bezettingsleger was. De Libanezen waren doodsbang voor de Syrische soldaten met een IQ lager dan hun schoenmaat (hun hersens pasten op een theelepeltje): meedogenloze rovende, verkrachtende en moordende boerenkinkels van het type dat we nu regelmatig zien stralen in Opsporing Verzocht: de exotische nobele wilde waar de zingende huisvrouwtjes in Apeldoorn en andere GroenLinkse voldioten een natte voeg van krijgen.

De feiten die Mosterd opsomt zijn ijzingwekkend: "Syriërs terroriseren Baarn, Syriërs terroriseren Den Bosch, Syriërs terroriseren Utrecht, Syriërs terroriseren Arnhem, Syriërs terroriseren Groningen, Syriërs terroriseren Nijmegen, Syriërs terroriseren Eindhoven, Syriërs terroriseren Ter Apel, Syriërs terroriseren gewoon ieder dorp waar ze maar terecht komen. Syriërs steken, snijden, stelen, vechten, verspreiden IS-propaganda, willen aanslagen plegen, pikken knuffels, slashen, verkrachten, verkrachten nog meer, gaan achter de vrouwen aan, roven, gaan achter familie aan, beroven, spugen, en goh… hadden we daar iets aan kunnen doen?"

De linkse kerk ontkent al een halve eeuw het Marokkanen-probleem, dus helemaal vreemd is deze hardnekkige cognitieve dissonantie niet. Het Marokkanendrama van voormalig HP/De Tijd-journaliste Fleur Jurgens kwam uit in 2007 en politiek correct Nederland negeerde het boek of kraakte het af. Fleur was een roepende in de woestijn, maar het boek was een teken aan de wand. Want het jihadistendrama, het mocromaffiadrama, de gruwelijke aanslagen in Parijs en Brussel in 2015, de plofkrakerspandemie, de moord op Peter de Vries, het kopschoppen van scheidsrechters, het systematisch rammen van potten en poten en het gejubel over de slachtingen op 7 oktober moesten nog komen. 

Dagblad Trouw publiceerde in 1998 een snoeiharde reportage over Marokkaanse zwembadterreur (op de voorpagina) en criminoloog en antropoloog Hans Werdmölder benoemde het probleem in Van vriendenkring tot randgroep: Marokkaanse jongeren in een oude stadswijk al in 1986. Ik interviewde hem voor GeenStijl over deze brandende kwestie. Maar in al die decennia is er niets veranderd en blijven de media en de politici om de hete brei heen draaien. De mohammedaanse-Marokkaanse mammoet wordt niet benoemd. Het beste voorbeeld is dat van de manosphere: keihard ontkennen dat potenrammers, aanranders en andere viespeuken steevast Marokkanen zijn, of andersoortige moslims. Ik noem het daarom de muzelmanosphere. De afgelopen week kwam de Halsemabode weer met een totaal lulverhaal over vrouwen die in alle Amsterdamse parken worden lastig gevallen. Het enige dat de hoernalist van dienst weet te concluderen is dat 'de publieke ruimte niet neutraal is'.

In Belgikistan is de hardnekkige ontkenning van het mohammedanenprobleem overigens nog pijnlijker, zo bleek uit een onthullend verhaal bij mijn vrienden van ‘t Scheldt (het Vlaamse broertje van GeenStijl).

Ik citeer: "Mocht u het nog niet weten, vorige week vond er een afgrijselijk ongeval plaats aan een spoorwegoverweg in Buggenhout. Een schoolbus bestuurd door de Heilige Noureddine Zerrouak reed door een slagboom en door de rode lichten omdat hij snel snel de eerste wilde zijn om over te steken. Zerrouak misrekende zich en schoot iets teveel door bij zijn poging zich als eerste in de rij te wurmen, komende van een zijstraat. Een trein kon de ramp niet meer vermijden en botste pardoes op de schoolbus in de rechtervoorhoek: 4 doden en 5 zwaargewonden. Vermoedelijk 5 doden, want Anke, de busbegleidster zou zwanger geweest zijn.“Proficiat, Noureddine,” riep de verzamelde pers in koor. “Jij als Heilig Man hebt gewoon een beetje pech gehad dat er een stoute trein aankwam die jou aanreed.” U lacht? Wel, laten we dan groen lachen, want de kranten van de gesubsidieerde Nazi-uitgeverij DPG-Media schreven dagenlang letterlijk dat de schoolbus werd aangereden door een trein alsof de trein in fout was."  

Ik heb werkelijk geen idee waarom de politiek en de inkthoeren van de DPG in alle toonaarden het Marokkanen-probleem en nu het Syriërs-probleem onder het tapijt blijven vegen. Vooruit, ze willen Wilders niet in de kaart spelen en tegenwoordig geldt het adagium dat alle vijanden van Israël automatisch de vrienden van de systeemmedia zijn. Er gaat geen dag voorbij of ik zie weer een reportage over de zegeningen van de cliënten van het COA, die een enorme verrijking voor de Nederlandse samenleving zijn. Toen de eerste vluchtelingenstroom uit Syrië op gang kwam, berichtten de Duitse media en vervolgens de Nederlandse media, onder aanvoering van de volslagen debiele heks Judith Sargentini dat al die gasten tandheelkundigen, chirurgen en raketgeleerden waren. 

Welnu, de gevangenispoorten waren wijd open gezet in Syrië, net zoals in Albanië gebeurde na de volksopstand. Albanië is nu een van de veiligste landen van Europa omdat alle inheemse criminelen toentertijd naar Europa vluchtten. Ook in Tunesië werden de gevangenispoorten wijd opengezet en het in elkaar stortende ancien régime dacht: "Opgeruimd staat netjes, daar zijn we ook van af." De verlichte dictator van Egypte, veldmaarschalk Abdel Fattah el-Sisi, weet precies hoe je om moet gaan met jihadisten en andere criminelen: opsluiten en de sleutel weggooien. En de koning van Marokko doet met zijn geheime dienst niet onder voor die van de vroegere Assad-dynastie.

Wie aandachtig de beelden bestudeert van het roedel Syrische kopschoppers in het Albert Heijn-filiaal in het centrum van Groningen, kan maar tot één conclusie komen: dit zijn niet de tandheelkundigen die ons beloofd zijn. Zelden zag ik zulke afschrikwekkende inteeltkoppen, en dat wil wat zeggen, want ik kom van de Veluwe. Het eerste dat in mij opkomt is: the missing link. En verder ben ik benieuwd wat criminoloog Cesare Lombroso zou zeggen als hij deze boevenkoppen moest analyseren. Progressief Nederland roept in het beste geval: deze jongetjes zijn getraumatiseerde oorlogsslachtoffers. Ik daarentegen fluister: "Deze jongetjes hebben een crimineel gen."

En dat brengt mij terug bij die legendarische avond begin 2004 in het Amsterdamse filmtheater en cultuurcentrum Desmet, waar Theo van Gogh samen met zijn boezemvriend Yoeri Albrecht een pilot opnam voor de AVRO. Mijn ex-vrouw Edith Mastenbroek was met Khalid Kassem oprichter van de stichting Ben je Bang voor Mij en had een zaal vol Marokkanen geregeld. Als hoofdgast was Joost Eerdmans uitgenodigd, toen nog Tweede Kamerlid voor de LPF. Hij had zich vrijwillig bijna een week laten opsluiten in een meermanscel van een gevangenis om zelf te ervaren hoe het was om een cel met een andere gevangene te delen. Het experiment hield verband met de discussie over het toenmalige cellentekort en de invoering van meermanscellen. Na afloop verklaarde hij dat hij veel had geleerd, maar ook was hij geschrokken van wat hij in de gevangenis had gehoord. Hij noemde de gevangenis zelfs "de universiteit van de misdaad" en zei: "Ik heb in die ene week tijd mijn onschuld verloren."

Tijdens de opnames van de pilot zei Joost, net ontslagen uit de bajes, dat Marokkanen wellicht een crimineel gen hebben. Van Gogh hitste de zaal op en Eerdmans werd nog net niet gelyncht. Die pilot is dus niks geworden, de AVRO zag er geen brood in. Amper een jaar later werd Theo vermoord door een Marokkaan.

Een crimineel gen of niet: het Syriërs-probleem is next level en doet het Marokkanen-probleem verbleken. Inmiddels zijn er minimaal 200.000 Syriërs in Nederland, en ga er gerust van uit dat deze gasten geen enkele bijdrage zullen leveren aan de samenleving. Ze kunnen namelijk niks, behalve hummus draaien en falafel bakken. En als ze een restaurant openen, worden er om mij onbekende redenen meteen aanslagen gepleegd. Kijk maar hier en google gerust op "Sham Oost aan de Borneosteiger in het Oostelijk Havengebied in Amsterdam".

Ik ben een keer of vijf in Syrië geweest en ik moet zeggen dat het eten er geweldig was. Je kon er goed uitgaan in de grotendeels door Armeniërs en andere christenen gerund horeca, en dat waren dan ook meteen de prettigste mensen. Ik heb ook een paar universiteiten bezocht in Damascus en Aleppo en het niveau was bedroevend, vergelijkbaar met een ROC in Nederland. Business administration was de favoriete studie op elke universiteit en dat zegt genoeg. Ik haat clichés, maar sluit toch af met de tegeltjeswijsheid: Importeer de (mohammedaanse) derdewereld en wordt de derdewereld. Of nog beter: importeer Syrië en krijg de tribale Syrische burgeroorlog er gratis bij.