INGEZONDEN STUK door toch een beetje de Odysseus van de Staten-Generaal, tevens bekend van Instagrampagina Filmkritiek. Want met een bord vol Eerlijk Eten op schoot worden daar ook nog eens films gekeken, oordeel zelf! (tevens Stamcafé)

Door Peter van Duijvenvoorde (@/@)

Het brandt. Een bebaarde man, een bedelaar, zit op een trede. Hij leunt tegen een bruin, of meer roestkleurig scherm. Schaduwen van vlammen van aangestoken haarden om te verlichten en te verwarmen flikkeren over zijn half in de schaduw gehulde gelaat. Het scherm waar hij tegenaan leunt is doorspekt met doorkijkbare gaten die bijna als mozaïek erin verweven zijn. 

Hij praat tegen een vrouw aan de andere zijde: zwart haar, lange hals, statig; Penelope. De vrouw van Odysseus, inmiddels de wanhoop nabij nu ze al twintig jaar op haar man wacht: tien jaar om te vechten, tien jaar om te reizen. Ondertussen wordt ze overspoeld met vrijers die hopen haar te huwen om zo koning van Ithaka te worden; Odysseus moet immers wel dood zijn. 

De bedelaar verhaalt over de overwinning op Troje; anders dan de barden steekt hij geen loftrompet op de oorlog en al helemaal niet op de list om in de buik van een paard de stad binnen te komen en ‘s nachts de poorten te openen voor de andere soldaten. Sterker; hij lamenteert het. 

Hij vertelt over de gruwelen die hij zag gebeuren die bewuste nacht; hoe ze de gift van het offer hadden misbruikt, het heilige vernietigden, de stad tot de grond toe afbrandde en hoe tien jaar aan wachten in het dorre zand gewroken werd door soldaten op iedere inwoner van de stad; man, vrouw, kind, burger en priester. 

"One man’s idea, one man’s trick… to break Zeus’s law forever. We live in a world of palaces, trades, language, blinded with beauty… until we broke it."

Er is al veel gezegd over de Odyssey. Door de acteurs – de zwarte Helena, Zendaya als Athene, Elliot Page als Sinon –, is de film inzet geworden van de cultuurstrijd, nog voor vertoning. Begrijpelijk, en jammer, want het heeft de film politiek gemaakt. Een liberale film, “woke”, een verzwakking van de held die schaamte en schuld kent, of een conservatieve film die uit is op het herstel van orde, kritisch is op gastvrijheid en die pleit voor een herbezinning op onze beschaving. 

Misschien zijn beide interpretaties wel juist, misschien zijn beide onjuist. Waarschijnlijk, zoals altijd, beide een beetje van, nuja, beide. 

Wel denk ik dat door het zo politiek te maken, gemist wordt wat er nu eigenlijk op het spel staat in de film. Een kritische film over oorlog, is te makkelijk. Een subversieve film, te ideologisch. Een cultuurkritiek, maar welke cultuur en welke kritiek dan? Daar is het Nolan nooit om te doen; de meeste van zijn films gaan over de enkele man die zich tegenover een bepaalde orde gesteld ziet en zich ofwel daartegen verzet (The Dark Knight), ofwel hem zonder reparatiemogelijkheden voor altijd vernietigt (Oppenheimer) of die een verzoening zoekt tussen zichzelf én die orde.

Soep van de Week, tevens stamcafé

Toen de eerste intifada uitbrak, studeerde ik aan de prestigieuze Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem. Studeren is een groot woord, want ik zat vooral bier te hijsen op het gras van de campus, bij voorkeur met "academische" drinkebroers uit Nigeria en Ghana. De Israëlische studenten (Joods, Palestijns) zopen niet, maar zaten de hele dag te blokken in de bieb. En dan had je nog de Argentijnen. Die werden door hun ouders een jaar naar Israël gestuurd en volgden het one year program. Party hard! De meisjes waren krols en luidruchtig, zoals het echte latina's betaamt, en de Zuid-Amerikaanse feestjes in de dorms waren geweldig.

Ik hoorde toen voor het eerst de heerlijke pokkeherrie van Soda Stereo, Charly García, Patricio Rey y sus Redonditos de Ricota en Los Fabulosos Cadillacs. Ik wist tot dan toe niks van Argentijnen, dat waren een soort aliens van een andere planeet. Ja, je had die gore, dure vreetschuren van Los Gauchos, en er was natuurlijk die traumatische WK-finale, negen jaar eerder. En nog dieper in mijn onderbewustzijn spookte de wedstrijd om de Wereldcup tussen Feyenoord en de bloeddorstige schoppers van Estudiantes.

Wat ik mij totaal niet herinner: de wereldbekerfinale in 1969 tussen Estudiantes AC Milan. Bij De Voetbalarchivaris (Facebook) las ik dit mooie verhaaltje van Herman Van Tongerlo:

La Roja tegen El Messi

Het is eindelijk zover. Daar staan ze dan. Oranjes mannen. Koemans mannen. Maar vooral. Onze mannen. Onze Bart Verbruggen, held van de penaltyseries tegen Marokko en Spanje. Onze Micky van de Ven, onvermoeibare klasbak. Virgil en Van Hecke, onze rotsen in de branding. Denzel, koning van de rush, koning van de assist, schrik van de Franse verdediging. Frenkie, regisseur van onze wederopstanding in de halve finale. Ryan Gravenberch, die de gelijkmaker tegen Spanje binnenschoot. Tijani Reijnders, vier assists in vier play-offwedstrijden. Cody Gakpo, matchwinner tegen Les Bleus. Brian Brobbey, maker van een hattrick tegen de Canadezen. En Crysencio Summerville, de absolute revelatie van dit WK die een transfer naar Real Madrid en in de meeste gevallen de juiste spelling van zijn voornaam bij elkaar heeft gevoetbald. Wat een toernooi. Wat een helden. En dan nu, zondagavond 19 juni, eindelijk die historische kans, na drie eerder historische kansen. Nog maar één wedstrijd jongens. We kunnen de cup ruiken. DOE HET MANNEN. DOE HET VOOR ONS.
INSTANT UPDATE: Oh shit uitgeschakeld, nou ja. Wel een leuke halftime show zometeen enzo
TWEEDE INSTANT UPDATE: Robbie Williams begint steeds meer op Paulie van The Soprano's te lijken
DERDE INSTANT UPDATE: Compleet gare tekst compleet gare Tom Cruise was compleet gaar
HYDRATION BREAK 1! Nog 0-0, paar kleine kansjes, paar grote tackles
RUST: Nog steeds 0-0, nu eindelijk Madonna
DE ECHTE RONALDO: Als achtergrondzangeres bij Madonna, hadden we niet verwacht
TED LASSO: Beter dan Tom Cruise
OOK NOG SHAKIRA: Ja prima halftimeshowtje hoor, stop met haten stelletje zuurpruimen
DUURT WEL: Nogal lang zo, nu nog een of andere Children for Children voorstelling met Miss Piggy en Chris Martin zelf, die dit allemaal schijnt te hebben uitgezocht
HYDRATION BREAK 2! Spaanse goal hangt in de lucht, maar nog niet in het netje
ROOD: Enzo Fernandez (Argentinië) na een tweede (donker)gele kaart voor een joekel van een tackle op Cubarsi
90 MINUTEN VOORBIJ: 0-0, we gaan verlengen
GOAL WILLIAMS: Afgekeurd vanwege een 'overtreding', nog steeds 0-0
RUST IN DE VERLENGING: Als Spanje nou nog even een goaltje maakt
JAAAAA: Ferran Torres 1-0, doen ze het toch weer in de verlenging
GEEN 2-0: Torres, afgekeurd vanwege buitenspel
AFGELOPEN: Espanja campeones

Soep van de Week door Arthur van Amerongen, tevens: Stamcafé

De geweldige schrijver Joseph Heller zei eens: "Just because you're paranoid doesn't mean they aren't after you." William S. Burroughs schreef: A paranoid is someone who knows a little of what's going on. A psychotic is a guy who's just found out what's going on. En deze oneliner zou van Woody Allen zijn: "I believe there is something out there watching us. Unfortunately, it's the government."

Ik heb geen enkele last van achtervolgingswaanzin, want mijn levensmotto is "een gezonde geest in een gezond lichaam". Desondanks begin ik steeds meer in samenzweringen te geloven want ik ben er namelijk van overtuigd dat de eurocraten in Brussel, hun paladijn Christian van Thillo en zijn legertje inkthoeren van DPG het hebben gemunt op mijn levensvreugde en dat van het klootjesvolk van de EU. 

Al maanden verschijnen er dagelijks gruwelijke berichten in Het Parool, Trouw, De Volkskrant en het Algemeen Dagblad over de gevaren van alcohol. Ik ken het hoernaille van die blaadjes en 90 procent van de loonslaven lijdt aan AUD (Alcohol Use Disorder). De heilige oorlog tegen alcohol, onder aanvoering van cockteaser Ronit Palache, is een directe oekaze uit Brussel, al dan niet in het kader van de islamisering van de EU.

Deze zomer zie ik ineens een nieuwe trend in de roeptoetertjes van DPG, na de jihad tegen drank, tabak, Joden, witte mannen, de Heere Jezus, en het hysterische propageren van het onversneden mohammedanisme, ongebreidelde immigratie van femicidale uitvreters, Frenske's groene revolutie en het stimuleren van 12-jarige genderverdwaasden die hun broze lijfje als een bouwpakket zien: het ontmoedigen van spotgoedkope zonvakanties voor het schorriemorrie.

Nog even en Brussel bouwt in de geest van Adolf Hitler een hedendaags Prora, als onderdeel van het nazi-programma Kraft durch Freude. Dat zal dan ergens bij de Eemshaven komen, of aan de Duitse Waddenzee. U moet daar heen op de fiets, uiteraard.

Drinken & Lachen in het Stamcafé

We zijn zo dol op blijde borrelige belachelijkheid - er zijn vast wel borrels leuker en gezelliger en ruiger maar dit is ONZE borrel en we zijn gelukkig met onze vrienden, onze vertrouwelingen en al die aanhakers en al die nieuwsgierigen. Helemaal geen plan en ook geen act en verder ook niet zo ingewikkeld; wel muziek, een loeiende airco, een koeling ijskoud opdrinkbier en een bonte verzameling Goed Volk, vreemde vogels en gewoonweg genieters. Er waren BN'ers en semi-BN'ers en volstrekt onbekende vreemdelingen, er waren vrienden + vriendinnen, oorlogsfotografen, acteurs, chroniqueurs, columnisten en journalisten. Ze vertrouwen ons niet allemaal, maar dat geeft ook niet - als je het maar gezellig hebt en daar staat het bier. D'r was een mevrouw uit Antwerpen en die kon ons nadoen: "AH LEKKERRRR! KAAS!" We houden ook van kaas, goed gezien, maar zó praten wij niet mevrouw! Gelukkig was ze wel leuk en gelukkig hebben we gelachen en binnenkort gaan we samen naar De Kat. Onze nieuwe vriend is een Limbo met zachte G en hij zat bij de VPRO en toen bij de VVD als klassiek-liberaal niet als neo-liberaal maar hij is moslim dus wilde hij geen leverworst maar hij dronk als een winnaar en hij knuffelde ons kapot. Robbie was er, en Teun (foto) was er. Politici uit alle hoeken en gaten, vooral uit de hoeken, en er waren ook politici niet, maar dan blijven zij toch lekker in de gaten! Het ging over vroeger, over opgroeien in Den Haag, over de politiek en over GeenStijl, over het weer en over het leven en over The Beatles en de Stones en over religie en het Kamerwerk. De mooie jongens van de voetbal waren er, dus ging het over de Dutch Fanatics (meningen verdeeld) en over buscombi's (meningen unaniem), er was Jägermeister en dat was (niet voor iedereen) een succes, er vielen glazen en er brandden peuken en er was kaas en worst en chips en noten (meer niet). Onze lievelingspvda'er was er zowaar, hij kan zo leuk vertellen over de vakbonden. Onze favoriete financiële vriend woont op 'drie minuten lopen' en onze Oudste Bekende (jullie ook wel bekend) was als eerste binnen, wat fijn dat het goed gaat, wat goed dat het fijn gaat! Hij met hoofdletter H was er, met z'n Heerlijke Haar, en met z'n fantastische vriendin, en z'n boeken lagen op de plee. De uitgever was er natuurlijk, en dan was daar ook onze vrind uit Zaandam, op de scooter, we hebben z'n stoelen niet meer, maar we voelen de warmte nog steeds. Die documentairemaakster was er (niet mee gepraat), de Grote Twee van Meningentelevee waren er (even mee gepraat) en er waren allerlei min of meer bekende Twitteraars (rare high five / low five mee gedaan) en onbekende Twitteraars (even naar gelachen). Die grote regisseur (maar vooral gewoon een mooie vent) kwam nog langs, altijd heerlijk onbevangen aan de late kant, maar altijd in staat om ons ervan te overtuigen dat eindtijd nogal rekbaar is als het veel te gezellig is. Wat is het nummer ook alweer / je ziet het vanzelf. Tarik was er, met z'n Kittens, die stalen weer de show, en in onze show sneuvelen geen soldaten, daar sneuvelen de glazen, daar gaat de wijn over de vloer en daar zit er bloed aan de muur. Gelukkig dit keer geen gebroken benen en heupen, alleen een gloeiende kop. Tot volgend jaar, kom ook eens langs, mail ons dan.

Nee we maken in het laatste kwartier van deze beschaving niks nieuws meer, maar soms houdt een geslaagde remake de illusie in stand

Vonden we na de aankondiging ook al: dit is wel écht een Remake met hoofdletter. Volledig opnieuw geanimeerde animaties en tussenscènes, en 15 jaar later in-game graphics die zowaar 15 jaar later ogen. En als verrassing krijgt de consument daar dus drie geheel nieuwe, nooit eerder vertoonde levels bij. Spelen zich af een jaar voor de opening van Halo 1, en lijken duo-missies met Sergeant Major Avery Johnson en Master Chief. Voelt en oogt als vintage Halo, de Covenant-paarstinten, het plasma, lekker hoor. Wist u overigens dat Master Chiefs United Nations Space Command name tag John 117 is, en dat dit tevens de bijbelvers is die het hele boek samenvat? "For the law was given through Moses; grace and truth came through Jesus Christ." (Ja die lezen we in de taal die Christus sprak: Engels.)

We hebben zo'n gevoel dat Nederland in de halve finale gaan komen

(Poosje geleden dit maar: LIVEBLOG IRAN HIER)

Weet u nog, januari 2020? De wereld sliep, Marion Koopmans was druk met haar make-up, maar op GeenStijl zag u al Enge Beelden van een vreemd virus uit China. En het mooie is. We voelen het weer. De verhoogde temperatuur. Het idee dat deze 26 niet zomaar een stel zijn, maar een goed stel. Het Times Square, dat van Oranje was. De glorieuze avond tegen Algerije waar de uitslag helaas geen adequate samenvatting was van de volledig Oranje gekleurde blik waarmee wij de wedstrijd bekeken. Wij zijn besmet. Maar u weet natuurlijk alles beter, en hoe kunt u dat beter laten zien dan door de ENIGSTE EGSTE GEENSTIJL WK POULE IN TE VULLEN. Dat is helemaal gratiesss, maar er zijn toch allemaal geweldige prijzen te winnen dankzij Kabelshop.nl, waar ze niet alleen de beste kabels hebben, maar ook de beste shop zijn (zoiets, Paarse Broek?). Moge de beste voorspeller, en Oranje natuurlijk, winnen.

Soep van de Week in het Stamcafé

Ik las de brisante rant van collega Mosterd over de Syrische geweldsgolf die Nederland overspoelt en dacht: "Hoe kan het toch dat progressief Nederland ziende blind en horende doof blijft voor de gruwelijke feiten?" De Syrische vluchteling (of wat daar voor doorgaat), is door de media en de politiek consequent gepresenteerd als een uiterst rendabele superimmigrant die perfect gedijt in het nieuwe Nederland. Vooruit, Syrië was minder primitief dan Afghanistan of Somalistan, maar dat kwam grotendeels door de christenen die voor de burgeroorlog meer dan 10 procent van de bevolking vormden maar inmiddels gedecimeerd zijn, al dan niet door het mohammedaanse kromzwaard.

Studenten Arabisch aan de Universiteit van Amsterdam waren altijd heel lyrisch over Syrië, dat net als Egypte als de bakermat van de oriëntaalse cultuur werd beschouwd. Voor mij waren Damascus en Aleppo vooral een soort Efteling, waarin het goed toeven was qua Wein, Weib und Gesang zolang je maar geen grapjes maakte over Hafez Al Assad. Overigens was ik het meestal eens met mijn kompaan Ferdinand Smit, een topdiplomaat die de jongste Nederlandse ambassadeur ooit zou worden, ware het niet dat hij met twee vrienden gruwelijk werd afgeslacht in de Sahara. Smit was door Buitenlandse Zaken uitgeleend aan de VN en was lang de buurman van Yasser Arafat in Gaza. De arabist vond dat er prima te onderhandelen was met Hafez Al Assad en dat werd hem vaak niet in dank afgenomen in Den Haag.

Tijdens mijn correspondentschap in Beiroet, viel het mij vooral op hoe wreed het Syrische bezettingsleger was. De Libanezen waren doodsbang voor de Syrische soldaten met een IQ lager dan hun schoenmaat (hun hersens pasten op een theelepeltje): meedogenloze rovende, verkrachtende en moordende boerenkinkels van het type dat we nu regelmatig zien stralen in Opsporing Verzocht: de exotische nobele wilde waar de zingende huisvrouwtjes in Apeldoorn en andere GroenLinkse voldioten een natte voeg van krijgen.

De feiten die Mosterd opsomt zijn ijzingwekkend: "Syriërs terroriseren Baarn, Syriërs terroriseren Den Bosch, Syriërs terroriseren Utrecht, Syriërs terroriseren Arnhem, Syriërs terroriseren Groningen, Syriërs terroriseren Nijmegen, Syriërs terroriseren Eindhoven, Syriërs terroriseren Ter Apel, Syriërs terroriseren gewoon ieder dorp waar ze maar terecht komen. Syriërs steken, snijden, stelen, vechten, verspreiden IS-propaganda, willen aanslagen plegen, pikken knuffels, slashen, verkrachten, verkrachten nog meer, gaan achter de vrouwen aan, roven, gaan achter familie aan, beroven, spugen, en goh… hadden we daar iets aan kunnen doen?"

Dat is pas ondernemerschap

Heerlijk bonusfeitje over Thomas Erdbrink, ooit Onze Man in Teheran, daarna een tijdje Onze Man Aan Talkshowtafels en tegenwoordig vooral Onze Man Die Probeert Uit Te Leggen Dat De Oekraïeners Ook Geen Lieverdjes Zijn Maar Dat Lukt Niet Zo Lekker. Toen hij correspondent was voor de NOS en de New York Times was, columns schreef voor de Volkskrant en vuistdiep in de VPRO zat, kluste hij ook nog bij voor Heineken (en KLM). Mag natuurlijk gewoon, Onze Man In Teheran is geen beschermde titel en plusveel voor oud-Hollandsch ondernemerschap, de schoorsteen moet roken, ook, of juist, in Iran, maar het maakt al die journalistieke praatjes over 'de Ander begrijpen' wel enigszins potsierlijk als je eigenlijk gewoon een influencer bent die te lui is om zijn Instagram een beetje fatsoenlijk bij te houden. Maar gelukkig is Erdbrink tenminste een fijne collega. "Toen FTM na een tip over de aanwezigheid van Heineken in Iran in maart 2021 contact zocht met Erdbrink en voorstelde om op dit dossier samen te werken, reageerde Erdbrink dat hij niet wist dat Heineken actief was in Iran. Daarmee verzweeg hij dus zijn eigen betrokkenheid. Erdbrink juichte het toe dat westerse bedrijven zich in Iran vestigden en zei weinig heil te zien in een kritisch artikel hierover. Hij zegt nu dat hij zich dat gesprek anders herinnert." Proost.

Nakkie d'r bij

"Nederlandse bestuurders herdenken niet de Grieks-Turkse bevolkingsuitwisseling van 1923. Zij herdenken niet de twintig miljoen vluchtelingen die de deling van India en Pakistan in 1947 voortbracht. Zij herdenken niet de honderdduizenden Hongaren die in 1956 na de Sovjetinvasie naar het Westen vluchtten, noch de vele Tsjechen die in 1968 hetzelfde lot ondergingen nadat Sovjet-tanks de Praagse Lente neersloegen." Maar. Ze herdenken dus wel de Nakba. Sterker nog, die herdenken ze bij het Verzetsmonument, en als daar wat kransen voor moeten wijken, dan is dat kennelijk maar zo. Gelukkig kun je GENOCIDE daar GENOCIDE gewoon vragen GENOCIDE over stellen aan GENOCIDE je volksvertegenwoordigers GENOCIDE pardon GENOCIDE mevrouw Ouwehand wij willen GENOCIDE GENODICE GENOCIDE GENOCIDE. Nou ja. Kijkt u maar.