Feynman en/of Feiten – Wooncrisis

Vanaf augustus 2023 vangt België geen alleenstaande mannen meer op, sinds november 2024 vangen ze geen vrouwen en kinderen op. Hun asielinstroom kelderde de afgelopen twaalf maanden weer met dertig procent. Duitsland zag een daling van zestig procent. De VS zag een daling van 94% en zette miljoenen illegalen uit. Het kan wel.

Onze ambitie om elke vreemdeling desnoods een hotel te geven, is een carte blanche richting miljarden mensen in armoede en honger. Deze barmhartigheid vergeet de schaal van het leed in deze wereld ten opzichte van de capaciteiten van onze postzegel. We vergeten onze eigen daklozen, starters en andere urgente woningzoekenden.

Het duurt jaren voordat asielzoekers worden gescreend op terrorisme, oorlogsmisdaden en andere risico’s, dat moest binnen twee weken. Tegen de tijd dat het onderzoek start, is het meeste bewijs verdwenen. Dat is levensgevaarlijk binnen een AZC voor personeel, homoseksuelen, ongelovigen, vrouwen en kinderen, en dat is levensgevaarlijk erbuiten.

Ter Apel kent een terugkeercentrum, waar afgewezen asielzoekers verdwijnen voor de dag van terugkeer dankzij het Europese Hof. Dit centrum hoort niet naast een vliegveld, want met een beetje trammelant vertrekt dat vliegtuig niet meer. Ze mogen met de bus, want als de bus goed genoeg is voor onze minima, dan is het goed genoeg voor hen.

De EU heeft vorige maand terugkeerhubs goedgekeurd buiten de EU, tot intens verdriet van deze Europarlementariër van de VVD. We hebben lang het VK uitgelachen toen ze dit initiatief namen, waar je destijds nog een complete Brexit voor nodig had. Ze kunnen dan vanuit Rabat of Istanbul met hun thuisland in conclaaf, Jetten1 begint er niet eens aan.

Ter Apel kent een vrijheidsbeperkende locatie voor criminele asielzoekers. Die worden weggehouden van kwetsbare asielzoekers zoals vrouwen met kinderen, lokale ondernemers en de rest van de samenleving. Dit past beter in een voormalige gevangenis of andere gesloten instelling. Overlast kan niet, want de voordeur is dicht.

Deze criminele migranten komen uit landen waar ze ontvoeringen, martelingen en moorden vrezen, onze VOG’s, boetes, werkstraffen of staatshotels maken geen indruk. Onze cellen kennen meer privacy en zijn groter dan de gezamenlijke kamers in de noodopvang. Derde delict directe deportatie scheelt criminaliteit en capaciteit.

Binnen andere Europese landen is voorlopige hechtenis voor een verdachte zonder vaste woon- of verblijfplaats bijna standaard, zelfs voor kleinere criminaliteit. Ons laks beleid maakt van een AZC een rovershol, een uitvalsbasis, wat niet alleen slecht is voor de omgeving, maar ook het AZC zelf, zie bijvoorbeeld de vele steekpartijen onderling.

Het meest bizarre is dat we binnen dit terrein met onbekende, afgewezen, overlastgevende, criminele en soms zelf terroristische asielzoekers een schooltje hebben voor onder andere alleenreizende minderjarige asielzoekers. Dit lijkt me de meest ongeschikte plek in Nederland voor een veeltalig internationaal internaat.

Die kinderen mogen vervolgens ’s nachts gaan struinen, wat niet alleen hun leerproces en verdere ontwikkeling met de grond gelijk maakt, maar hun ook vatbaar maakt voor loverboys, drugshandelaren en andere criminelen. Pubers hebben structuur nodig. Dat stukje van Ter Apel moet acuut naar een andere veilige plek, die slecht bereikbaar is.

Ter Apel kent complete doelgroepen die daar niet thuishoren. Een internaat, een detentiecentrum, een terugkeercentrum en ondergedoken terroristen, criminelen en ander gespuis. Ter Apel zou beperkt moeten worden tot een aanmeldcentrum, waar verhoren centraal staan, zodat economische migranten tijdig worden afgewezen.

Er is geen crisis in Ter Apel wanneer Ter Apel zich beperkt tot haar kerntaak. Er is geen asielcrisis als de landelijke overheid resultaten gaat boeken op haar deel van het asielvraagstuk. Er is geen opvangcrisis zonder ongecontroleerde instroom. De minister mag met zijn kabinet gaan praten voordat hij gemeenten gaat bellen of demoniseren.

Nederland heeft geen opvangcrisis, we hebben woningnood. Over de afgelopen tien jaar hadden we een migratiesaldo van een miljoen, onze eigen bevolking krimpt. Er wonen gemiddeld 2,1 personen in een woning, we missen 396.000 woningen. De extra vraag naar woningen in de afgelopen tien jaar vanuit migratie is groter dan onze woningnood.

Elke week duizend asielzoekers lijkt voor sommigen behapbaar, het zijn er 52.000 per jaar, na tien jaar nog een half miljoen erbij, nog eens honderdduizenden huizen erbij. Dan hebben we dertien steden nodig, terwijl we nog steeds niet weten waar de eerste van de beloofde tien er mag komen. Stikstofruimte is hierin nooit een argument geweest.

Vluchtelingenwerk pruttelt over samen leven, terwijl velen niet kunnen samenwonen. Mensen met twee keer modaal of minder, hebben geen humaan perspectief op een huisje. Ze blijven hangen bij ouders, stellen relaties uit, stellen kinderen uit en krijgen minder kinderen. Bij een derde van abortussen weegt woonruimte mee. (PDF p93).

Je mag deze snelle demografische veranderingen geen omvolking noemen. Het is groot nieuws hoe je over deze problemen praat, het is geen groot nieuws hoe we dit gaan aanpakken. Politici maken ruzie om woorden, burgers maken ruzie om woningen. Anders stemmen hielp niet, demonstreren mocht niet, de emoties lopen steeds verder op.

Er gaat straks vijf procent van onze begroting naar defensie en daaraan gerelateerde infrastructuur, dat is meer dan zeventig miljard, maar er zijn geen miljoenen voor een luchtalarm? Een volgbare smartphone op een kwetsbaar netwerk is verplicht, je mag geen rust. Er is drie miljard voor een Binnenhof, waar helaas geen belletje gaat rinkelen.

Politici zijn doof, stom en blind voor anderhalf miljoen woningzoekenden.