Feynman en/of Feiten – Ali B

Jarenlang is geïnvesteerd om in moeilijke wijken jongeren te leren rappen en kickboksen. Ronnie Flex en Ali B hielpen jongeren rappen voor meer zelfvertrouwen. Hadden deze jongeren maar een vak geleerd, dan hadden ze nu een goede baan, en hadden wij technisch personeel voor woningbouw, energietransitie, gezondheidszorg en defensie.

Ali B werd als knuffelmarokkaan door politici en ambtenaren verheven tot een dwaalspoor voor zoekende pubers. Dit was met de beste bedoelingen een vorm van peperduurgeïnstitutionaliseerd racisme, op witte scholen eisen we hogere eindexamencijfers dan op zwarte. kaaskopjes krijgen bijles in exacte vakken.

Ali B is bij herhaling veroordeeld voor twee verkrachtingen, maar vrijgesproken voor de aanranding. Ali B loopt vrij rond en is nog steeds diep overtuigd dat zijn gedrag niet grensoverschrijdend was. Minimaal drie dames, politie en justitie denken daar toch een beetje anders over. Er zit een behoorlijk structureel karakter in dit strafdossier.

Het Nederlands strafrecht kent een schakelbewijsconstructie, hierbij kan bewijs van het ene delict worden gebruikt als steunbewijs in een ander delict, bijvoorbeeld als de werkwijze, de modus operandi overeenkomt. Hiervoor hoeft het geleende steunbewijs niet eens te komen uit een bewezen delict, als de verdachte maar te koppelen is.

OM, rechtbank en hof vinden de verklaringen van Jill Helena over haar aanranding geloofwaardig. Het hof stelt dat steunbewijs ontbreekt in een zaak met twee voltooide verkrachtingen en spreekt Ali B vrij van de aanranding. Zit er daadwerkelijk in het bewijs van deze twee verkrachtingen niets dat kan dienen als steunbewijs voor de aanranding!?

Deze strafzaak kent twee locomotieven en een vergeten wagon. Het lijkt me onjuist om bij zedendelicten niet met schakelbewijs te werken en bij levens- of vermogensdelicten wel. Aangezien de Hoge Raad zich toch over Ali B mag buigen, hoop ik dat het OM hierop ook in cassatie gaat, want zedenzaken verkeren te vaak in bewijsnood.

Onze rechtelijke macht heeft met intern overleg bepaald dat een “gemiddelde” verkrachting gemiddeld twee jaar celstraf oplevert. Het recht zoekt naar proportionaliteit en gelijkheid en zette een systeem op om delicten te vergelijken en landelijk in gelijke gevallen tot dezelfde strafmaat te komen. Daden worden verrekend tot kille cijfers.

Gemiddeld twee jaar wijkt fors af van de maximale twaalf jaar uit ons wetboek van strafrecht, de rechterlijke macht zit net iets te veel op de stoel van de wetgever. Welke straf is genoeg om potentiële daders af te schrikken, slachtoffers te vergelden en samenleving te beschermen door de dader tijdelijk vast te houden?

Het lijkt me goed als de wetgever eens reflecteert of gemiddeld twee jaar bij een “gemiddelde” verkrachting wel aansluit bij de wensen van het volk wat ze vertegenwoordigen. Dit speelt over de volle breedte. Zou het voor daders ietsje minder mogen zijn, of zou het voor slachtoffers en samenleving ietsje meer moeten zijn?

Goed gedrag is bijna een soort automatisme bij gebrek aan nieuwe delicten tijdens detentie. Het lijkt me minimaal om daders inzicht te laten geven in hun persoonlijke ontwikkeling, zodat we een geïnformeerde keuze maken wie we een paar weken eerder vrij laten, maar nog belangrijker, medewerking aan intensieve behandelingen te belonen.

Een wetenschapper uit Iran publiceerde een onderzoek naar 21 jaar lang veroordelingen voor verkrachtingen in Zweden. De kans dat een migrant over de schreef ging, daalde naarmate deze langer in Zweden was. Bij twee derde van de verkrachtingen was de dader van buitenlandse afkomst. Als autochtoon kan je zo’n onderzoek niet meer doen.

Als we alle onrust rond onder andere nieuwe AZC’s met open vizier zouden willen weerleggen, dan had ons WODC dit onderzoek met Nederlandse gegevens herhaald. Dan hadden we een actueel beeld van daadwerkelijke risico’s om vooroordelen of blinde naïviteit te weerleggen. Dan hadden we de risico’s van culturele verschillen in kaart.

Dan hadden we verder onderzoek kunnen doen welke processen ervoor zorgen dat die kans tijdens het verblijf van een migrant zo sterk mogelijk daalt. Het is een stukje preventie om die processen vervolgens te borgen en versnellen, dat is niet alleen beter voor jonge vrouwen, maar helpt jonge mannen op het rechte pad en geeft iedereen rust.

Het is de koninklijke weg naar minder delicten, minder discriminatie en minder dwang.