Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
186 topics
#geenpeil

Re:ferendum (9, slot) - Een spel zonder regels

De boreale uilenspeech is het moment waarop de wal de Renaissancevloot begon te keren

De pers zag z’n eigen profetieën over de wederopstanding van het fascisme bevestigd worden toen FvD in de Senaat met twaalf zetels plotseling de grootste partij was en daar kun je wetten maken, of breken. Maar een Eerste Bierkelder werd het nooit, want Henk Otten - nu zelf politicus - was de boreale borrelpraat beu en zag tevens zijn kans schoon om de show op zijn eigen manier te runnen: meer over de ‘zakelijke’ boeg dan de ideologische. Het leidde tot lelijke ruzies en die ruzies leidden weer tot roddels die soms feiten bleken, waar pijnlijke screenshots bij bestonden.

Is het nodig om alles nog eens op te rakelen? Baudet won 2 zetels in 2017, vond dat zelf eigenlijk te weinig om echt mee aan het werk te gaan, bleef bouwen aan de beweging - en waarom ook niet - maar verloor de grip op zijn eigen genootschap toen 86 overwegend heel normale mensen een niet zo heel relevante politieke positie op plekken ver buiten Amsterdam en Den Haag gingen bekleden en iedere “foute” tweet van een onbeduidende FvD’er uit Zeeland plotseling landelijke headlines ging maken waar Ons Soort Mensen heel hard ZIE JE WEL van ging gillen zonder ooit enige nieuwsgierigheid te betrachten (net als bij Fortuyn of Wilders voor hem) over de vraag wáár die potentie voor zo veel zetels toch vandaan kwam. Want dat antwoord willen ze nooit horen.

Ineens waren daar dan toch de LPF-achtige toestanden. Ditmaal niet over wiens beurt het was om het fractiepistool vast te mogen houden, maar over intrinsieke “filosofische” kwesties.

Baudet waant zich kennelijk nog steeds kansrijk om de eerste kanselier van Forumland te worden en trekt met een verdrietige complotkaravaan door het land, waar hij dan vanaf een platte kar tegen acht mensen, een paardenkop en de camera van de livestream hele absurde dingen zegt waar Marina Meeuw fragmentjes uit knipt voor haar Twitteraccount, zodat er twee dagen later alsnog headlines over in de krant verschijnen, waar een paar laatste gelovigen nog “uit context!!1!” bij proberen te boostwitteren.

De enige filosofische vraag die je op dit moment over Thierry Baudet kunt stellen, is hoe je iemand die zelf geen enkele mentale context meer lijkt te hebben, nog ín een gekaderde context kunt citeren.

“Een rare snijboon”, typeerde Pritt hem in 2015 en dat was ie, en dat is ie nog steeds. Het is tragisch om te zien hoe snel een rijzende ster in een zwart gat kan veranderen maar dat komt echt niet alleen door hemzelf.

Lees verder

Re:ferendum (8) - Bijna niemand stemde op zichzelf terwijl de Uil van Minerva uitvloog

Na het referendum wilden we bij GS in eerste instantie de reguliere draad van de waan van de dag weer oppakken

Jan Roos leek echter niet zo lekker uit de strijd gekomen te zijn. Zijn huwelijk was gestrand (voor de zekerheid: dit is geen roddelpraat, maar breed bekend) en hij had geen trek meer in de lawaaierige clownsact die hij in zijn video’s altijd opvoerde.

Hij maakte soms een filmpje en vaak ook niet en zo modderde het een tijdje door. Hij zat er aardig doorheen en wij lieten dat maar even begaan. Meer dan eens had hij al door laten schemeren niet aan de zijlijn te willen blijven staan maar erg concreet werd dat niet. Totdat we ineens op een zondagavond in augustus op de website van Joost Niemöller moesten lezen dat Jan Roos lijsttrekker zou worden bij het VNL van Joram van Klaveren.

De volgende morgen, een maandag, werd hem dat door ons op de man af gevraagd. Hij antwoordde bevestigend, waarop we afscheid moesten nemen. Je kan niet op dinsdagmiddag een verslaggever naar de patatbalie sturen met een roze plopkap als die op maandag vertelt dat hij zelf een partij gaat leiden. Dat vond Jan zelf ook en het afscheid was daarom kort en zakelijk: hij bood per direct zijn ontslag aan, wij boden hem keurig de gelegenheid zijn eigen vertrek in een filmpje aan te kondigen. 

Dus hij naar buiten met cameraman Nick, om terug te komen met een ellenlang verhaal dat klonk als het partijprogramma van VNL. Dat was niet helemaal de bedoeling, maar Jan was na de opname fluks vertrokken dus hebben we het filmpje zelf maar teruggebracht tot het enige nieuwsfeit dat er in zat: Jan Roos wordt lijsttrekker van VNL.

Op jezelf stemmen dan maar?

En toen was er nog maar één. En die maakte me toch een ontzettende strategische fout. 

De negeren van de referendumuitslag was tegen beter weten in toch een behoorlijke frustratie geworden en bovendien een puzzeltocht naar een praktisch antwoord. Baudet was aan zijn FvD-campagne begonnen, Roos was naar VNL vertrokken maar de essentie van GeenPeil is het faciliteren, of waar mogelijk verbeteren, van democratische inspraak en transparantie. Zo ging het met het EU Stemmentellen in 2014, zo ging het met het referendum en zo moest het ook gaan in ons antwoord op het negeren van de uitslag. Zo kwamen we op het idee van de ‘levende stemkastjes’.

Geen partijprogramma, geen standpunten, maar via een digitaal platform de leden van GeenPeil laten meestemmen over ieder onderwerp, gekoppeld aan een forum waarop informatie en debat elkaar versterken. Een beetje piratenpartij zonder de praatlepel, met referendums zonder de fysieke stembusgang, maar in de praktijk natuurlijk een overhaast ingestoken illusie die eerder reactief was richting partijen die het referendum negeerden, dan een proactief plan voor een iets minder politieke democratie: een stem op jezelf leek heus geen slecht plan (pdf), we schreven werkelijk een schitterende FAQ (PDF) en we hadden het momentum - dachten we...

Lees verder

Re:ferendum (7) - Een uitslag die genegeerd moet worden, maar ook tot twee Forumzetels leidt

Het was niet voorbij na die 32,2 procent hakken over de sloot opkomst en de klinkende 61,1 procent NEIN. De uitslag moest natuurlijk nog genegeerd worden

Zo stellig als ik wist dat de uitslag een ferm ‘neen’ zou worden, zo onzeker was het ‘wat nu’ nadat die nee eenmaal was uitgesproken. Je weet dat ze niks “kunnen” met de uitslag. De Nederlandse ratificatie van het associatieverdrag, in juli 2015, was een formaliteit zoals bijna alle EU-kwesties nog formaliteiten zijn. Het referendum was slechts een voetnoot bij die formaliteit, hooguit een LEGO-steentje waar Rutte even met blote voeten op moest gaan staan, maar verder een evenementje waar tweederde van ruim vier miljoen stembusgaande Nederlanders geen verschil mee zouden maken. 

Kees Berghuis deed namens de vvd een persoonlijke toenaderingspoging voor een ‘samenwerking’, die ik afsloeg. Bert Koenders probeerde het via een secretaris-generaal. Het werd uiteindelijk een geitenpaadje, met het beroemde inlegvelletje. 

Ik zou moeten opzoeken hoe het politieke truukje ook weer precies luidde en wat het inlegvelletje verklaarde. Ik weet het niet meer en het doet er ook niet toe: wat GeenPeil helaas bewezen heeft met het Oekraïnereferendum is dat een serieus, fundamenteel debat over de Europese Unie een al lang geleden gepasseerd station is (bij het Grondwetreferendum van 2005 leek dat debat nog wel onderdeel van het spel), en dat democratische inspraak al helemaal een schijnvertoning is. Elke vijf jaar gaan ongeveer net zo veel mensen stemmen voor het Europese Nepparlement als dat er voor ons tot “rancunereferendum” bestempelde inspraakmoment hun huis uit kwamen. Dan heet het plotseling wel ‘democratie’, volgens mensen die zichzelf uit eigen belang graag voor de gek houden.

Die term ‘rancunereferendum’ zegt meer over de tegenstanders van GeenPeil dan over ons initiatief en de duizenden vrijwilligers en flyeraars die er het vuur voor uit hun sneakers liepen. Gewone mensen, die gewoon een beetje gewoon mee wilden doen, en bijna een jaar lang zijn beschimpt en bescheten door duurbetaalde mensen in deftige kranten. Hoe zouden die hun eigen stukjes nu teruglezen? De Wagendorpjes en de De Wijkjes, de Smeetsjes en de Starinkjes, de cartoonisten en de anonieme hoofdredactionele commentaartjes? Rancune, zegt u? Wie de schoen past. 

Enfin. 

Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat een associatieverdrag met een corrupt kudtland middenin een geopolitieke gevarenzone niet het beste onderwerp is voor een referendum over de vraag of je daar meer, of minder plofkippen vandaan wilt halen.

Lees verder

Re:ferendum (6) - Campagne! Thuisblijven als zure "burgerplicht" versus de vrolijke Nigel Farage

Van oktober 2015 tot 6 april 2016 beleefde GeenPeil een tectonische tijd

Joe

Okee hoor

Welja

Langzaam, maar eigenlijk pas ver na 6 april 2016, werd duidelijk wat we internationaal teweeg hadden gebracht met onze uit de hand gelopen handtekeningenjacht.

Er waren smeertactieken en ruzies, opinie-oorlogjes en zelfs Godwins: Yoeri Albrecht, Hans Nijenhuis en Arnon Grunberg maakten, net als Provo-fossiel Roel van Duijn en CDA-dino Ben Bot, behalve de inmiddels bekende Poetinpoep, allerlei wappie vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog. In de Azijnbode verscheen cartoon na cartoon van Jos Collignon tegen het referendum, net zolang tot hij het zelf ook niet meer wist en Jan Roos maar gewoon als rat tekende, met een matrozenpetje op. Echt talentvolle politieke satire.

Social

Over politieke satire gesproken. Jean-Claude Juncker, destijds de opperborrelaar van Brussel, voorspelde - in NRC natuurlijk - dat een “Nee” op 6 april tot een CONTINENTALE CRISIS zou leiden. Toenmalig oligarch des Oekraïnelands Petro Poroshenko uitte zich herhaaldelijk negatief over GeenPeil en dat verleidde zelfs de onkreukbare (ahum) Alexander Pechtold tot een bezoekje per privéjet aan Kiev. Zonder bonnetje, natuurlijk. NAVO-CDA’er Jaap ‘Op de Grote Hoop’ Scheffer vond dat Rutte een onwelgevallige uitslag (een ‘nee’, dus) moest negeren

In Nederland was werkgeversbende VNO/NCW tegen het referendum, werknemersmausoleum FNV natuurlijk ook, want die zijn de band met hun achterban ook al jaren kwijt. Dat VNO goedkope arbeid wilde, snappen we wel. Maar bij FNV - inmiddels een wankelend bolwerkje van extreemlinkse identiteitspolitiek - ging het alleen maar om het deugen.

Weigergemeenten en subsidiesabotage

In praktische zin ging de politiek ook dwarsliggen. Minister Plasterk, toen nog de vleesgeworden onoprechtheid op Binnenlandse Zaken, wilde alles zo goedkoop mogelijk houden, had ineens geen cent over voor de democratie en besloot samen met de Vereniging Nederlandse Gemeenten (een vvd-orgaan dat net van de leiding van beroepscorruptica Anne-Marie Jorritsma over gegaan was naar Rutte-lakei Jan van Zanen) ook dat er minder stemhokjes nodig waren dan normaal. De redenatie was dat de opkomst lager zou zijn dan bij reguliere verkiezingen, onze tegenwerping op deze kip/ei-discussie was dat je natuurlijk een lagere opkomst stimuleert als je mensen verder laat reizen naar stembureaus. 

Er ontstond een brede teneur van tegenwerking, door politici die wisten dat verlies dreigde en daarom de regels probeerden te veranderen tijdens het spel. Wij gingen ondertussen lekker traditoneel campagne voeren, met flyers en hesjes en een grote gouden touringcar.

Lees verder

Re:ferendum (5) - Op 6 april maken wij het verschil

6 april 2016. Dat was de datum die door Ronald Plasterk, toenmalig minister van Binnenlandse Zaken, werd vastgesteld als de dag voor het Oekraïnereferendum

Glunderen met een grammetje gloating

De Kiesraad had op 14 oktober na een grondige telling bepaald dat er 427.939 geldige, correct ingevulde verzoeken tot een referendum zijn gedaan en dat was ruimschoots meer dan de 300.000 die er nodig waren. De internationale media stonden er vol van en waren - uiteraard - net zo wantrouwig en negatief als de nationale berichtgeving. “Muuh populisme”, was de teneur, soms geserveerd met het bekende scheutje zelfgestookte lasterwodka over Poetins agenda. Die scheut zou later een niet in te dammen stroom worden, onze eigen woorden en argumenten werden consequent volkomen genegeerd.

In de aanloop naar die officiële bekendmaking had Mark Rutte (aanstaand voorzitter van de EU en dankzij ons met een beschamend probleem opgezadeld) nog geen woord gezegd over het eclatante krabbelsucces van de ‘internetachtige constructie’ van GeenPeil, was er door GroenLinks al opgeroepen om niet te gaan stemmen en noemde Frits Wester GeenPeil “wel een dingetje natuurlijk” (toe maar!) terwijl NSB Handelsblad nog maar eens in blinde paniek opschreef dat Rusland “natúúrlijk” achter ons initiatief zat. De EU organiseerde een Nieuwspoortborrel (alles off the record) om het journaille alvast in het juiste narratief te masseren - alsof dat nog nodig was. 

NOS: ‘Input uit Rusland’

Onderwijl probeerden wij nog steeds aan het elite-verstand te peuteren dat GeenPeil geen anti-democratisch initiatief was maar nadat wij de driehonderdduizend-drempel overgestoken waren, namen onze opponenten - die steeds talrijker werden - nogmaals de rotonde over hun Rubicon want we moesten en zouden besmeurd zijn, worden, en blijven. De Staatsomroep schreef letterlijk maar zonder enig bewijs (vooral omdat het niet waar is) dat we ‘input uit Rusland’ hadden gekregen. Nepnieuws met een Russisch randje begon in de mainstream media.

Columns in sjieke couranten vulden zich voornamelijk met vitriool, diplomatiek Twitter was kolkend woest, internationale media vulden onze mailbox maar daar hadden we geen vertrouwen in omdat zelfverklaard intellectuelië echt iets te hard apeshit ging op ons referendumpje. Ondertussen begon de Koninklijke Bibliotheek alvast met het archiveren van GeenPeil als cultureel erfgoed. Ja, het waren verwarrende tijden en de meesten van ons konden er smakelijk om lachen. Wat bloggers en hun weblog fixen een referendum, en sommigen zagen hun hele wereld in brand vliegen.

Prima, zonder wrijving geen glans aandacht, maar het allooi van onze hoogopgeleiden werd er des te meer eentje van wrok, rancune en hooghartigheid. Argumenten, daarentegen, kregen we weinig te horen en daarop terugblikkend moet ik erkennen dat die wrokkige wedloop ook de strijdlust en het gemoed van onze opkomstcampagne niet vrijwaarde van enig cynisme of verzuring. Althans, het tastte het mijne wel aan en richtte in zekere zin ook onherstelbare schade aan in mijn (laatste restjes) vertrouwen in media en machthebbers. Onoprechtheid en oneerlijkheid, het zijn absoluut onhebbelijke eigenschappen die de macht en de meeste media intrinsiek en institutioneel kenschetsen. Zeker als ze, zoals de NOS of de Nurk, ook nog een zelfverklaarde onfeilbaarheid koesteren. Desinteresse in afwijkende opvattingen, verpakt als journalistieke objectiviteit. Blegh.

Lees verder

Re:ferendum (4) - Pechtold verdrietig gemaakt!

Vanaf 18 augustus vloog de referendumteller uit de startblokken

Niet in de laatste plaats dankzij de mogelijkheid om digitaal te tekenen, waren we binnen twee weken op de helft. Maar toen stokte de teller...

Nadat we de inleidende verzoeken hadden ingeleverd en de Kiesraad het totaal van 14.441 bekend gemaakt had, was er uiteraard media-aandacht geweest. Jan Roos schoof aan bij Jeroen Pauw, alle kranten berichtten over het nieuws van de Kiesraad - zoals ze altijd keurig berichten als officiële instanties iets melden - en het onderwerp was ‘van gesprek’, zoals dat heet. 

De start van ronde twee, derhalve, ging ook met wat aandacht gepaard. We kregen natuurlijk niet alleen weerstand maar ook uitgesproken steun van onder meer Boris van der Ham, Ronald van Raak, Harry van Bommel, Geert Wilders, Henk Krol, Marianne Thieme, BN’ers als Jort Kelder, Eddy Terstall en Hans Teeuwen of van progressieve meedenkers als Martijn Aslander, die op het snijvlak van bestuur en technologie de overheid probeert bij te spijkeren in directere lijntjes naar de burger.

Ook ons digitale geitenpaadje zorgde voor veel aandacht en omdat Johnny Quid het heerlijke idee had om aan het einde van het tekenproces een plaatje te tonen van een somber kijkende D66-leider met de tekst “Je hebt zojuist Alexander Pechtold heel verdrietig gemaakt. Dank je wel!” er op, kregen we aanvankelijk de lachers op onze hand, en de wind mee.

Dat plaatje werkte echter ook enigszins tegen ons. Niet iedere D66’er was tegen zo’n referendum - velen geloofden zelfs dat het te winnen kon zijn. Bovendien begonnen zowel Jan Roos als Thierry Baudet zich steeds openlijker tegen het associatieverdrag met Oekraïne te keren, terwijl het niet per definitie onze bedoeling was dat het daar om ging. We wilden een democratisch referendum, opdat de kiezer iets te zeggen had, over een Europees onderwerp. Althans, zo zat ik er zelf in.

Tienduizenden flyers, verspreid door een groeiend Leger des Peils, ten spijt: op maandagmorgen 14 september 2015 stond de teller op 162.500 handtekeningen en 48 uur later waren dat er maar 9.000 meer. We zaten op een plateau en de tijd begon te dringen. Een week later zaten we - met nog maar een week te gaan - nog steeds onder de twee ton en kwam onze uitgever Stef Dol met een even simpel als lumineus idee: “Als iedereen die getekend heeft, nou één iemand zoekt die ook wil tekenen, dan ben je er…”

Lees verder

Re:ferendum (3) - Nuttige idioten en rare snijbonen

Wie in die tijd - en ik herinner me oprecht niet of dat nou voor of na de race om 10.000 inleidende verzoeken was - ook plotseling onze peilloze burelen binnen stormde, was Thierry Baudet

Met zijn bekende energieke flair van weleer positioneerde hij zich aan het hoofd van onze bureaus, spreidde de armen en sprak de onsterfelijke woorden: “Jullie hebben een soort Mussolini nodig!”

Destijds lachten we hard om die malle leus, die we als ironie beschouwden en overigens nu nog steeds. Baudet somde op wat hij allemaal al gedaan had, met zijn burgerinitiatief en die keer in 2014 dat hij in de Tweede Kamer helaas vergeefs voor een referendum over de EU mocht pleiten, en wilde zich maar al te graag bij de aanzwellende blauw/gele fanfare van GeenPeil aansluiten.

Wij waren blij met zijn entree, want Baudet, die heeft een zwart boekje vol namen en telefoonnummers en bovendien is hij energiek, vindingrijk en uitermate gedreven. Ook de lui van Burgercomité EU hadden, ondanks het uiteenvallen van hun Burgerforum, geen enkel bezwaar tegen een bondgenootschap met Baudet. Hun grassroots beleving van Europese democratie (het volk, van onderaf) sloot weliswaar beter aan bij de manier waarop GeenPeil opereerde (vanuit de roze thermometer in de aars van de samenleving, via de onderbuik van het internet, met reaguurders en gewone mensen) dan bij de meer elitaire pianoklanken die de enigszins zelfimportante Baudet placht te pingelen maar, zo meenden we: tekent het niet juist de kracht van zo’n initiatief als je het malle matrozenpetje van ons koddige campagnegezicht naast het jasje/dasje van de jonge hemelbestormer des vaderlands posteert? 

Aldus geschiedde, waarbij opgetekend dient te worden dat voorgaande alinea nu iets te veel gravitas geeft aan hoe het destijds ging. Baudet wilde per se meedoen, zou überhaupt geen nee geaccepteerd hebben en wij zeiden hoe dan ook ‘ja tuurlijk hoe meer hoe beter 300.000 is echt fucking veel man’, kortom: het staat hierboven een beetje pompeuzer dan het werkelijk ging.

Rare snijboon, elitaire kwezel, ongelikte beer

“Een rare snijboon”, noemde Pritt hem nadat Baudet weer vertrokken was met onze zegen op zak, en daarvoor noch sindsdien is er geen betere omschrijving van de gesjeesde jeune premier opgedoken.

Zelf had ik Baudet slechts eenmaal eerder ontmoet en we hadden niet direct een klik. Hij de toch wat kakkineuze Heemsteedse zoon van een pianopedagoog, grote mond en overdreven zelfverzekerd, ik een Brabantse provinciaal die zich vaker afvraagt wat ie in zaaltjes te zoeken heeft, dan de zaaltjes opzoekt. Tijdens GeenPeil noemde ik hem een elitaire kwezel en hij mij een ongelikte beer en dat was prima.

GeenPeil werd vanuit GSHQ aangestuurd door de redactie van GeenStijl, in beeld gebracht door René van Leeuwen en Jan Roos en hun cameraman Nick Toet en daar omheen groeide een schil van vrijwilligers. Bestuursjuristen, IT’ers en onze eigen commerciële desk (Joris Bouman bleek van onschatbare waarde voor creatieve ideeën, maar ook om geld los te krijgen aan de Basisweg). Het Leger des Peils groeide tot uiteindelijk ruim 1500 vrijwilligers die de straat op gingen, flyers deur tot deur bezorgden of mensen aanspraken om te tekenen voor het referendum. 

Natuurlijk was er ook media-aandacht, maar die viel in het niet bij wat we zelf deden. Argusogen konden we krijgen van de MSM, scepsis of erger op de opiniepagina’s en ondertussen voelden we de vrees van de gevestigde orde groeien met iedere nieuwe tussenstand. Vanwege wat blaffende bloggers en een internetachtige constructie...

Lees verder

Re:ferendum (2) - Kroonjuwelen kapen van D66

Op 10 juli 2015 kaapte GeenStijl de vergeten kroonjuwelen van D66 en begon GeenPeil aan het verzamelen van 10.000 handtekeningen

We besloten niet al te hard op de trom te roeren vanuit de gedachte dat wanneer je voor 10k krabbels al alles uit de kast moet halen, die 300.000 sowieso onmogelijk worden. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.

Binnen GeenStijl waren de meningen verdeeld over het plan. Niemand was er tegen, dat vooropgesteld, maar de haalbaarheid werd breed betwist. Joris von Loghausen (NEP hebbe zijn ziel) wist zeker dat het onhaalbaar was. Brusselmans en Johnny Quid - beiden ook niet meer onder ons - hadden hun bedenkingen. Ikzelf vreesde vanuit het perspectief van GS dat wanneer we het niet zouden halen, ons dap’re weblog aan impact zou kunnen inboeten.

Daar tegenover stond dat ik heilig overtuigd was van de potentie van zo’n volksraadpleging, omdat de onderbuik hard borrelde op alle onvrede over de EU. We zaten in de staart van de bankencrisis, Griekenland was net door Dijsselbloem onderworpen om de euro te redden, een paar maanden eerder was de redactie van Charlie Hebdo afgeslacht door radicale moslims en midden in de Arabische Lente werd een bloeddorstig kalifaat gesticht. De EU meende desalniettemin de islamitische vluchtelingenstroom ook nog wel te kunnen schaffen. Daar zitten geen jihadisten tussen, is hysterie. We horen het Judith Sargentini nog twitteren…

Desalniettemin begonnen we dus terughoudend en met veel ironie aan de inleidende fase voor het referendum. We maakten een FAQ en met René van Leeuwen een video waarin hij uitlegde hoe je een stuk papier moet printen en een brief post, want de methodiek van het referendumsysteem was er eentje uit de tijd van de trekschuit en de postduif: alles moest op papier, en per post.

Lees verder

Ombudsman steunt bindend correctief referendum

Ronald van Raak werft goeie bondgenoot

Dan nu in tijden van voetbal, tropische weerberichten en de relatiestatus van Marco & Leontien toch even een kleine verdiepingsslag. Ronald van Raak is weliswaar geen Kamerlid meer, maar hij blijft bikkelen voor het bindend correctief referendum. En in EenVandaag zien we  - behalve beelden uit de tijd dat Jan Roos nog niet met z'n veel te dikke kop te dicht op een camera aan onduidelijke dingen uit vreemde verpakkingen moest likken om in zijn dagelijks bier te kunnen voorzien - dat hij in Nationale Ombudsman Reinier van Zutphen iemand gevonden heeft die zijn rapporten wilde lezen, én instemmend reageert: "De burger heeft recht op wetten die werken en redelijk zijn. Dan moet de burger af en toe ook in de gelegenheid zijn om aan te geven of iets werkt, of niet. Dat is beter dan slechts eens in de 4 jaar stemmen." Ja. Want in het Torentje, het Catshuis en de achterkamers van de formatie lijken ze het te zijn vergeten, maar: de kiezer is er ook nog. Maar die wil pertinent andere dingen dan de politiek. Dus de politiek zal niet heel veel haast hebben om een nieuwe referendumwet aan te nemen. Joehoe Mariëtte Hamer. Nodig na al die lobbyclubs, klimaatjengels en Postcodeloterij-spammers ook de Ombudsman eens uit, om zijn rapport over het referendum te lezen?

Lees verder

GeenStemwijzer - Het Definitieve Kies Advies

Omdat bijna niemand weet wat te doen. Hakken wij de knoop in uw maag wel door.

In tegenstelling tot de Haagse politiek is GeenStijl zelf ten diepste democratisch. De Haagse democratie is als het referendum: afgeschaft. Het is nutteloos. U wint nooit. Niemand krijgt z'n zin. Ze doen niets wat ze beloofd hadden en alles wat ze nooit op vooraf verteld hadden. Maar voor wie toch heel graag een keus wil maken, hebben we per kanshebbende partij een kandidaat gekozen waar we ons stijlloze stempel op drukken. Om u te helpen bij uw keuze. Doe er vooral niks mee, uiteindelijk maakt het toch allemaal geen reedt uit. Partijen staan op volgorde van lijstnummer dus daar moet je alvast niks achter zoeken, zeggen we vooral tegen de FvD'ers. Die zich daarmee alvast kwaad kunnen maken om hun voorgevoel bevestigd te zien door naar lijst achtentachtig dertien te scrollen. Alle anderen wensen we veel wijsheid.

vvd - Mark Rutte (1)

Wie nu nog vvd stemt, heeft schijt aan het feit dat hij eerder met GroenLinks dan met PVV zou willen formeren. De uitholling van het bestuursrecht interesseert je helemaal niks, de toeslagenaffaire laat je koud en het beangstigende precedent voor je eigen uitgeholde rechten vrees je verder ook niet, want in jouw leven gaat alles best wel prima en tien jaar vvd heeft daar geen negatief effectief op gehad. Nou, dan moet je gewoon een grote jongen zijn en op Mark Rutte stemmen. Weinig keus ook, de rest van de lijst bestaat uit fractielaven, voormalige politiek assistenten en een heleboel andere empty suits. Rutte is het laatste USP van de vvd en die zit zó comfortabel in z'n eigen machtspositie dat het inmiddels is alsof je naar een softijsmachine kijkt die zichzelf staat te likken. Het is een man die geniet van zijn onopgemerkt gebleven erectie, zei Pieter Bouwman laatst en dat definieert zijn smiechterige machtsge- en misbruik uitstekend.

PVV - Martin Bosma (7)

De PVV blijft een eenmans-BV rond Geert Wilders, met maar 1 keihard product in het assortiment: anti-islamretoriek. Heel fijn, want die ideologie kan niet hard genoeg bestookt worden. Maar in Wilders' schaduw zijn een paar Ausdauers opgestaan in de afgelopen jaren. Fleur Agema natuurlijk op zorg, maar ook Beertema, Kops en De Roon doen hun werk verdienstelijk. Léon de Jong is een rijzende ster. Maar we hebben één absolute favoriet: Martin Bosma.

Naast het diep ingesleten karrenspoor van de colonnes van de kartelmacht, staat Bosma immer meewarig de afbraak van inspraak en de centralisatie van de macht gade te slaan. Enerzijds een clochard in de Kamer, een miskend politiek talent (en daarom aartslui in uitvoerende taken), anderzijds al jaren de meest scherpe stilist van het parlement. Geef Martin een beetje zingeving en hij straalt, zoals wanneer hij als voorzitter met strakke hand en smakelijke steekspelletjes debatten mag leiden. Maar het liefst horen wij hem tekeer gaan tegen D66, de nieuwe adel onder wiens hand onze democratie elke dag een stukje verder afsterft, een feit waar Bosma ze in stijlloze snedigheid steeds aan blijft herinneren. Stem je PVV, stem dan Lijst 2, Nummer 7, op de GeenStijl van de Tweede Kamer.

CDA - Pieter Omtzigt (2)

Als onverwachte uitdager voor het partijleiderschap versloeg de inhoudelijke maar doorgaans toch wat introverte autist Omtzigt bíjna Hugo de Jonge en zette daarmee het CDA op z'n kop. De man die onrecht en corruptie tot in Azerbeidzjan of Malta achtervolgt om het recht te zetten, kwam door het Toeslagenschandaal tot de conclusie dat het Nederlandse systeem op papier prachtig is, maar in de praktijk net zo verrot als in derdewereldlanden - en besloot zich toe te leggen op een nieuw sociaal contract. Als eenmans tegenmacht met een enorme persoonlijke achterban geeft hij inhoud aan een verwelkte volkspartij van een McKinsey-Minervaan die in een schaatspak vooraan de partijlijst glijdt. Je wilt niet op het CDA stemmen? Dat snappen we. Wij ook niet. Maar als je op Omtzigt stemt, stem je geen CDA. Dan stem je Omtzigt. En hoe awesome zou het zijn als ie een Verdonkje doet en meer stemmen haalt dan Wopke, de stationwagen-variant van het Model Mark Rutte? Lijst 3, nummer 2. Sowieso de mooiste posters.

Lees verder
linktips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken | Kinderkleding
Batavia Casino. Hét online casino van Nederland
Online Casino | Online Casino | Brokerfolio.com brokers vergelijken | online bookmakers in Nederland
Goksitesvergelijker.nl | Onlinecasinofortuna.com | Online Casino Nederland