Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
191 topics
#geenpeil

MinBuZa van Oekraïne noemt u een Poetinvriend

Ah, de evergreen van verongelijktheid klinkt weer uit de jukebox van het nepnieuws

Here we go again. In de Nurk staat een lang pamflet (leeswaarschuwing: jubelpropaganda) van Dmytro Koeleba, de MinBuZa van Oekraïne, over hoe goed zijn land bij de EU past. Het ene voordeel na de andere verbetering somt hij op, onweersproken en ongecheckt, want Oekraïense politici vertrouwen ze bij de Nurk op hun euroblauwe ogen. Helaas: het betoog begint al met een leugen. Een vies, oud, vaal frame dat maar niet kapot wil, en door NRC (ook niet in de eerste ongecheckte onzin gestikt) in stand gehouden wordt: het Oekraïnereferendum zou zijn “aangezwengeld door krachten betaald door het Kremlin.” Nee makker, het werd aangezwengeld door mensen die zich zorgen maken over de antidemocratische ontwikkelingen van de EU. Het werd aangezwengeld op GSHQ in Amsterdam Noord. Het werd aangezwengeld door donaties van burgers en inspanningen van vrijwilligers. Het werd aangedreven door democratische kernprincipes van debat, inspraak en burgerinitiatief. Er rolde een klinkende uitslag uit op basis van goed geïnformeerde keuzes. Maar dat mocht én mag allemaal niet zo zijn omdat het de oligarchen van de vaderlandse opinie niet goed uit kwam, dus in de krant waar een Sorostrekpop columns schreef en waar ‘Ruslandkenners’ werken die tonnen subsidie van BuZa opstrijken, mag u opnieuw lezen dat uw vrije democratische keuze is bepaald door het Kremlin. Nou. Dan zal de rest van zijn betoog ook wel onzin zijn. Eén ding is wel helder: Oekraïne en de EU verdienen elkaar.

Enfin. We kennen onze pappenheimers van de fossiele printmedia, maar soms moet je toch weer even je vinger opsteken en zeggen ‘Eeeh, nee, deugneukers, jullie liegen dat het gedrukt staat.’ Bij dezen.

FD: 'Oekraïne niet bij EU is Schuld van GeenStijl'

Ja die koppen we wel in hoor

We zeggen het eerlijk, Volo: Er is geen plaats voor jullie in de EU

Matthijs Bouman is econoom. Economen zijn sociale wetenschappers. Sociale wetenschappen zijn geen echte wetenschappen. Matthijs Bouman is eigenlijk een soort Leo Lucassen met een calculator, en dezelfde wrokkigheid als Leo Lucassen. Een wrokkigheid van wereldverbeteraars die de wereld willen verbeteren volgens hun eigen wereldbeeld en iedereen en z'n weblog de schuld geven als de wereld onwillig blijkt. Neem nou dat geneuzel over de toetreding van Oekraïne tot de EU. Rutte heeft daar geen zin in en volgens Matthijs Bouman komt dat omdat "een slecht vormgegeven stemprocedure" in 2016 een uitslag gaf die nu nog steeds het Nederlandse EU-beleid bepaalt. Nou, als dat zo zou zijn, dan vervult ons dat met trots want dat heeft het referendum z'n democratische werk goed gedaan. Maar wij willen de wereld niet volgens ons eigen wereldbeeld verbouwen, wij nemen de wereld gewoon zoals ie in werkelijkheid is. En wij denken: er is geen enkele stemprocedure denkbaar, hoe goed of slecht ook vormgegeven, waarin een meerderheid van Nederland vóór EU-toetreding van Oekraïne zou stemmen. Want dat Rusland een klootzakland is, maakt de corrupte, übernationalistische oligarchie Oekraïne nog geen theekransje. Dus bedankt voor de credits, Bouman, maar je bent echt veel te genereus voor GeenPeil. Get over it.

Lees verder

Niets zo stuurs / Als Nederlandse Media & Cultuurs

Even ons eigen propagandakanaal inzetten hoor

Nederlandse media & cultuur zijn tamelijk dom. Daarmee vertellen we niks nieuws, maar we moeten het soms toch even herhalen. Opdat ze niet vergeten dat ze dagelijks worden uitgelachen vanaf een roze hoekje op het wereldwijde web, waar we ze liefdevol wijzen op de institutionele onoprechtheid van hun hoogdravende gehuil en laarsstampende moralisme, waarin ze op de maat van Claudia de Breij's muziek schreeuwerig sentimentalisme verwarren met eerlijke of objectieve verslaggeving. Zie Buitenstrafhof, waar de chronisch liegende bad guy Russian er beter af kwam dan de zenuwinzinkende interviewster, die zat te gillen over gebombardeerde kinderziekenhuizen. In Nederland is namelijk niets zo makkelijk dan een foto van een dood kind omhoog houden, naar iemand wijzen die je niet pruimt en zeggen "Dit heb jij op je geweten". Waarheidsvinding ondergeschikt aan ideologische eigenheiligheid, steeds maar weer.

Je zag het bij aangespoelde Aylan Kurdi (die tragisch stierf door de nalatigheid van zijn eigen vader), je zag na Hebdo, Bataclan en aanverwante aanslagen dat het de schuld was van de islamcritici, niet de moslimfanatici. En je ziet het nu rond Oekraïne. Poetin valt een soeverein land binnen en in de borrelkringen van de liegende linksmedia uit Het Reservaat van het Zelffelicitaat is men naarstig op zoek naar Nederlandse "daders". Wierd Duk, natuurlijk, maar ook weer GeenPeil natuurlijk. Stom Jank Meeus trekt alle registers open om in NSB Hetzeblad wat contextloze knispels tot een tribunaal te combineren, zijn krant graaft de lijken van Van Hulten en Livestro op om nogmaals hun zeven jaar oude leugens te herkauwen, Matthijs Bouman wil dat het plebs z'n bek houdt & de verwarming dicht draait en vandaag staat de niet bijster slimme valse borrelnoot Philip Huff op hondenwacht te huffen & puffen om een Iraanse vluchteling (!) bloed aan zijn handen te verwijten omdat hij destijds vóór een democratisch referendum over de ondemocratische EU was. Slow clap, Huff, slow clap. De hele grachtengordel zit mentaal op slot maar prijst zichzelf dagelijks de ivoren toren in. Nobelprijs voor de Vrede, wanneer? En verder: Wat hier staat.

Social
Lees verder

GOH? Mark Rutte wil wapens leveren aan Oekraïne

Een gewapenizeerd geitenpaadje naar onbetrouwbaar Oligarchië

Misschien kunnen sommigen het zich nog herinneren: op 6 april 2016 was er een referendum in Nederland over het Associatieverdrag van de EU met Oekraïne. Een destijds roemrucht "weblog" (internet 2.0 term voor 'pagina met tekst en plaatjes') had een zomer eerder maar liefst een half miljoen mensen gemobiliseerd om te tekenen voor een raadgevend referendum en op die zonnige voorjaarsdag in 2016 gingen er ruim vier komma twee miljoen kiezers naar de stembus, voldoende voor de opkomstdrempel van 30%. Het leidde tot een klinkende NEEN tegen het associatieverdrag: maar liefst tweederde van het electoraat had er geen trek in. (Volledige GeenPeil-historie onlangs herzien.)

Mark Rutte, de Eeuwige Potentaat van Polderland, moest een list verzinnen: hij was destijds voorzitter van de EU en dat referendum was een stevig stukkie gezichtsverlies op het internationale toneel. Voordat het referendum definitief de nek werd omgedraaid en samen met de rest van de kroonjuwelen van D66 in het massagraf van Hans van Mierlo werd bijgezet, kliederden de juridische ambtenaren van Rutte met hun beruchte zwarte stiften een "inlegvelletje" bij het associatieverdrag, waar de gehele EU z'n hanenpoot onder zette. Dat inlegvelletje, door de premier een "geitenpaadje" genoemd als ware de Man Zonder Eigenschappen een volleerd smokkelaar (en waar 80% tégen was), heette JURIDISCH BINDEND te zijn en bevat onder meer de bewering dat het verdrag "niet leidt tot militaire bijstand aan Oekraïne, ook niet in het conflict met Rusland".

Doorspoelen naar nog geen zeven jaar later: "Het kabinet overweegt Oekraïne wapens te leveren, in strijd met Europese regels."

Blijven wij, zoals altijd & iedere keer & steeds maar weer, achter met het gevleugelde Tweede Motto van GeenStijl (na "Schuld van GeenStijl" en voor "Zou u haar doen?"): WE ZEIDEN HET TOCH.

Lees verder

Re:ferendum (9, slot) - Een spel zonder regels

De boreale uilenspeech is het moment waarop de wal de Renaissancevloot begon te keren

De pers zag z’n eigen profetieën over de wederopstanding van het fascisme bevestigd worden toen FvD in de Senaat met twaalf zetels plotseling de grootste partij was en daar kun je wetten maken, of breken. Maar een Eerste Bierkelder werd het nooit, want Henk Otten - nu zelf politicus - was de boreale borrelpraat beu en zag tevens zijn kans schoon om de show op zijn eigen manier te runnen: meer over de ‘zakelijke’ boeg dan de ideologische. Het leidde tot lelijke ruzies en die ruzies leidden weer tot roddels die soms feiten bleken, waar pijnlijke screenshots bij bestonden.

Is het nodig om alles nog eens op te rakelen? Baudet won 2 zetels in 2017, vond dat zelf eigenlijk te weinig om echt mee aan het werk te gaan, bleef bouwen aan de beweging - en waarom ook niet - maar verloor de grip op zijn eigen genootschap toen 86 overwegend heel normale mensen een niet zo heel relevante politieke positie op plekken ver buiten Amsterdam en Den Haag gingen bekleden en iedere “foute” tweet van een onbeduidende FvD’er uit Zeeland plotseling landelijke headlines ging maken waar Ons Soort Mensen heel hard ZIE JE WEL van ging gillen zonder ooit enige nieuwsgierigheid te betrachten (net als bij Fortuyn of Wilders voor hem) over de vraag wáár die potentie voor zo veel zetels toch vandaan kwam. Want dat antwoord willen ze nooit horen.

Ineens waren daar dan toch de LPF-achtige toestanden. Ditmaal niet over wiens beurt het was om het fractiepistool vast te mogen houden, maar over intrinsieke “filosofische” kwesties.

Baudet waant zich kennelijk nog steeds kansrijk om de eerste kanselier van Forumland te worden en trekt met een verdrietige complotkaravaan door het land, waar hij dan vanaf een platte kar tegen acht mensen, een paardenkop en de camera van de livestream hele absurde dingen zegt waar Marina Meeuw fragmentjes uit knipt voor haar Twitteraccount, zodat er twee dagen later alsnog headlines over in de krant verschijnen, waar een paar laatste gelovigen nog “uit context!!1!” bij proberen te boostwitteren.

De enige filosofische vraag die je op dit moment over Thierry Baudet kunt stellen, is hoe je iemand die zelf geen enkele mentale context meer lijkt te hebben, nog ín een gekaderde context kunt citeren.

“Een rare snijboon”, typeerde Pritt hem in 2015 en dat was ie, en dat is ie nog steeds. Het is tragisch om te zien hoe snel een rijzende ster in een zwart gat kan veranderen maar dat komt echt niet alleen door hemzelf.

Lees verder

Re:ferendum (8) - Bijna niemand stemde op zichzelf terwijl de Uil van Minerva uitvloog

Na het referendum wilden we bij GS in eerste instantie de reguliere draad van de waan van de dag weer oppakken

Jan Roos leek echter niet zo lekker uit de strijd gekomen te zijn. Zijn huwelijk was gestrand (voor de zekerheid: dit is geen roddelpraat, maar breed bekend) en hij had geen trek meer in de lawaaierige clownsact die hij in zijn video’s altijd opvoerde.

Hij maakte soms een filmpje en vaak ook niet en zo modderde het een tijdje door. Hij zat er aardig doorheen en wij lieten dat maar even begaan. Meer dan eens had hij al door laten schemeren niet aan de zijlijn te willen blijven staan maar erg concreet werd dat niet. Totdat we ineens op een zondagavond in augustus op de website van Joost Niemöller moesten lezen dat Jan Roos lijsttrekker zou worden bij het VNL van Joram van Klaveren.

De volgende morgen, een maandag, werd hem dat door ons op de man af gevraagd. Hij antwoordde bevestigend, waarop we afscheid moesten nemen. Je kan niet op dinsdagmiddag een verslaggever naar de patatbalie sturen met een roze plopkap als die op maandag vertelt dat hij zelf een partij gaat leiden. Dat vond Jan zelf ook en het afscheid was daarom kort en zakelijk: hij bood per direct zijn ontslag aan, wij boden hem keurig de gelegenheid zijn eigen vertrek in een filmpje aan te kondigen. 

Dus hij naar buiten met cameraman Nick, om terug te komen met een ellenlang verhaal dat klonk als het partijprogramma van VNL. Dat was niet helemaal de bedoeling, maar Jan was na de opname fluks vertrokken dus hebben we het filmpje zelf maar teruggebracht tot het enige nieuwsfeit dat er in zat: Jan Roos wordt lijsttrekker van VNL.

Op jezelf stemmen dan maar?

En toen was er nog maar één. En die maakte me toch een ontzettende strategische fout. 

De negeren van de referendumuitslag was tegen beter weten in toch een behoorlijke frustratie geworden en bovendien een puzzeltocht naar een praktisch antwoord. Baudet was aan zijn FvD-campagne begonnen, Roos was naar VNL vertrokken maar de essentie van GeenPeil is het faciliteren, of waar mogelijk verbeteren, van democratische inspraak en transparantie. Zo ging het met het EU Stemmentellen in 2014, zo ging het met het referendum en zo moest het ook gaan in ons antwoord op het negeren van de uitslag. Zo kwamen we op het idee van de ‘levende stemkastjes’.

Geen partijprogramma, geen standpunten, maar via een digitaal platform de leden van GeenPeil laten meestemmen over ieder onderwerp, gekoppeld aan een forum waarop informatie en debat elkaar versterken. Een beetje piratenpartij zonder de praatlepel, met referendums zonder de fysieke stembusgang, maar in de praktijk natuurlijk een overhaast ingestoken illusie die eerder reactief was richting partijen die het referendum negeerden, dan een proactief plan voor een iets minder politieke democratie: een stem op jezelf leek heus geen slecht plan (pdf), we schreven werkelijk een schitterende FAQ (PDF) en we hadden het momentum - dachten we...

Lees verder

Re:ferendum (7) - Een uitslag die genegeerd moet worden, maar ook tot twee Forumzetels leidt

Het was niet voorbij na die 32,2 procent hakken over de sloot opkomst en de klinkende 61,1 procent NEIN. De uitslag moest natuurlijk nog genegeerd worden

Zo stellig als ik wist dat de uitslag een ferm ‘neen’ zou worden, zo onzeker was het ‘wat nu’ nadat die nee eenmaal was uitgesproken. Je weet dat ze niks “kunnen” met de uitslag. De Nederlandse ratificatie van het associatieverdrag, in juli 2015, was een formaliteit zoals bijna alle EU-kwesties nog formaliteiten zijn. Het referendum was slechts een voetnoot bij die formaliteit, hooguit een LEGO-steentje waar Rutte even met blote voeten op moest gaan staan, maar verder een evenementje waar tweederde van ruim vier miljoen stembusgaande Nederlanders geen verschil mee zouden maken. 

Kees Berghuis deed namens de vvd een persoonlijke toenaderingspoging voor een ‘samenwerking’, die ik afsloeg. Bert Koenders probeerde het via een secretaris-generaal. Het werd uiteindelijk een geitenpaadje, met het beroemde inlegvelletje. 

Ik zou moeten opzoeken hoe het politieke truukje ook weer precies luidde en wat het inlegvelletje verklaarde. Ik weet het niet meer en het doet er ook niet toe: wat GeenPeil helaas bewezen heeft met het Oekraïnereferendum is dat een serieus, fundamenteel debat over de Europese Unie een al lang geleden gepasseerd station is (bij het Grondwetreferendum van 2005 leek dat debat nog wel onderdeel van het spel), en dat democratische inspraak al helemaal een schijnvertoning is. Elke vijf jaar gaan ongeveer net zo veel mensen stemmen voor het Europese Nepparlement als dat er voor ons tot “rancunereferendum” bestempelde inspraakmoment hun huis uit kwamen. Dan heet het plotseling wel ‘democratie’, volgens mensen die zichzelf uit eigen belang graag voor de gek houden.

Die term ‘rancunereferendum’ zegt meer over de tegenstanders van GeenPeil dan over ons initiatief en de duizenden vrijwilligers en flyeraars die er het vuur voor uit hun sneakers liepen. Gewone mensen, die gewoon een beetje gewoon mee wilden doen, en bijna een jaar lang zijn beschimpt en bescheten door duurbetaalde mensen in deftige kranten. Hoe zouden die hun eigen stukjes nu teruglezen? De Wagendorpjes en de De Wijkjes, de Smeetsjes en de Starinkjes, de cartoonisten en de anonieme hoofdredactionele commentaartjes? Rancune, zegt u? Wie de schoen past. 

Enfin. 

Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat een associatieverdrag met een corrupt kudtland middenin een geopolitieke gevarenzone niet het beste onderwerp is voor een referendum over de vraag of je daar meer, of minder plofkippen vandaan wilt halen.

Lees verder

Re:ferendum (6) - Campagne! Thuisblijven als zure "burgerplicht" versus de vrolijke Nigel Farage

Van oktober 2015 tot 6 april 2016 beleefde GeenPeil een tectonische tijd

Joe

Okee hoor

Welja

Langzaam, maar eigenlijk pas ver na 6 april 2016, werd duidelijk wat we internationaal teweeg hadden gebracht met onze uit de hand gelopen handtekeningenjacht.

Er waren smeertactieken en ruzies, opinie-oorlogjes en zelfs Godwins: Yoeri Albrecht, Hans Nijenhuis en Arnon Grunberg maakten, net als Provo-fossiel Roel van Duijn en CDA-dino Ben Bot, behalve de inmiddels bekende Poetinpoep, allerlei wappie vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog. In de Azijnbode verscheen cartoon na cartoon van Jos Collignon tegen het referendum, net zolang tot hij het zelf ook niet meer wist en Jan Roos maar gewoon als rat tekende, met een matrozenpetje op. Echt talentvolle politieke satire.

Social

Over politieke satire gesproken. Jean-Claude Juncker, destijds de opperborrelaar van Brussel, voorspelde - in NRC natuurlijk - dat een “Nee” op 6 april tot een CONTINENTALE CRISIS zou leiden. Toenmalig oligarch des Oekraïnelands Petro Poroshenko uitte zich herhaaldelijk negatief over GeenPeil en dat verleidde zelfs de onkreukbare (ahum) Alexander Pechtold tot een bezoekje per privéjet aan Kiev. Zonder bonnetje, natuurlijk. NAVO-CDA’er Jaap ‘Op de Grote Hoop’ Scheffer vond dat Rutte een onwelgevallige uitslag (een ‘nee’, dus) moest negeren

In Nederland was werkgeversbende VNO/NCW tegen het referendum, werknemersmausoleum FNV natuurlijk ook, want die zijn de band met hun achterban ook al jaren kwijt. Dat VNO goedkope arbeid wilde, snappen we wel. Maar bij FNV - inmiddels een wankelend bolwerkje van extreemlinkse identiteitspolitiek - ging het alleen maar om het deugen.

Weigergemeenten en subsidiesabotage

In praktische zin ging de politiek ook dwarsliggen. Minister Plasterk, toen nog de vleesgeworden onoprechtheid op Binnenlandse Zaken, wilde alles zo goedkoop mogelijk houden, had ineens geen cent over voor de democratie en besloot samen met de Vereniging Nederlandse Gemeenten (een vvd-orgaan dat net van de leiding van beroepscorruptica Anne-Marie Jorritsma over gegaan was naar Rutte-lakei Jan van Zanen) ook dat er minder stemhokjes nodig waren dan normaal. De redenatie was dat de opkomst lager zou zijn dan bij reguliere verkiezingen, onze tegenwerping op deze kip/ei-discussie was dat je natuurlijk een lagere opkomst stimuleert als je mensen verder laat reizen naar stembureaus. 

Er ontstond een brede teneur van tegenwerking, door politici die wisten dat verlies dreigde en daarom de regels probeerden te veranderen tijdens het spel. Wij gingen ondertussen lekker traditoneel campagne voeren, met flyers en hesjes en een grote gouden touringcar.

Lees verder

Re:ferendum (5) - Op 6 april maken wij het verschil

6 april 2016. Dat was de datum die door Ronald Plasterk, toenmalig minister van Binnenlandse Zaken, werd vastgesteld als de dag voor het Oekraïnereferendum

Glunderen met een grammetje gloating

De Kiesraad had op 14 oktober na een grondige telling bepaald dat er 427.939 geldige, correct ingevulde verzoeken tot een referendum zijn gedaan en dat was ruimschoots meer dan de 300.000 die er nodig waren. De internationale media stonden er vol van en waren - uiteraard - net zo wantrouwig en negatief als de nationale berichtgeving. “Muuh populisme”, was de teneur, soms geserveerd met het bekende scheutje zelfgestookte lasterwodka over Poetins agenda. Die scheut zou later een niet in te dammen stroom worden, onze eigen woorden en argumenten werden consequent volkomen genegeerd.

In de aanloop naar die officiële bekendmaking had Mark Rutte (aanstaand voorzitter van de EU en dankzij ons met een beschamend probleem opgezadeld) nog geen woord gezegd over het eclatante krabbelsucces van de ‘internetachtige constructie’ van GeenPeil, was er door GroenLinks al opgeroepen om niet te gaan stemmen en noemde Frits Wester GeenPeil “wel een dingetje natuurlijk” (toe maar!) terwijl NSB Handelsblad nog maar eens in blinde paniek opschreef dat Rusland “natúúrlijk” achter ons initiatief zat. De EU organiseerde een Nieuwspoortborrel (alles off the record) om het journaille alvast in het juiste narratief te masseren - alsof dat nog nodig was. 

NOS: ‘Input uit Rusland’

Onderwijl probeerden wij nog steeds aan het elite-verstand te peuteren dat GeenPeil geen anti-democratisch initiatief was maar nadat wij de driehonderdduizend-drempel overgestoken waren, namen onze opponenten - die steeds talrijker werden - nogmaals de rotonde over hun Rubicon want we moesten en zouden besmeurd zijn, worden, en blijven. De Staatsomroep schreef letterlijk maar zonder enig bewijs (vooral omdat het niet waar is) dat we ‘input uit Rusland’ hadden gekregen. Nepnieuws met een Russisch randje begon in de mainstream media.

Columns in sjieke couranten vulden zich voornamelijk met vitriool, diplomatiek Twitter was kolkend woest, internationale media vulden onze mailbox maar daar hadden we geen vertrouwen in omdat zelfverklaard intellectuelië echt iets te hard apeshit ging op ons referendumpje. Ondertussen begon de Koninklijke Bibliotheek alvast met het archiveren van GeenPeil als cultureel erfgoed. Ja, het waren verwarrende tijden en de meesten van ons konden er smakelijk om lachen. Wat bloggers en hun weblog fixen een referendum, en sommigen zagen hun hele wereld in brand vliegen.

Prima, zonder wrijving geen glans aandacht, maar het allooi van onze hoogopgeleiden werd er des te meer eentje van wrok, rancune en hooghartigheid. Argumenten, daarentegen, kregen we weinig te horen en daarop terugblikkend moet ik erkennen dat die wrokkige wedloop ook de strijdlust en het gemoed van onze opkomstcampagne niet vrijwaarde van enig cynisme of verzuring. Althans, het tastte het mijne wel aan en richtte in zekere zin ook onherstelbare schade aan in mijn (laatste restjes) vertrouwen in media en machthebbers. Onoprechtheid en oneerlijkheid, het zijn absoluut onhebbelijke eigenschappen die de macht en de meeste media intrinsiek en institutioneel kenschetsen. Zeker als ze, zoals de NOS of de Nurk, ook nog een zelfverklaarde onfeilbaarheid koesteren. Desinteresse in afwijkende opvattingen, verpakt als journalistieke objectiviteit. Blegh.

Lees verder

Re:ferendum (4) - Pechtold verdrietig gemaakt!

Vanaf 18 augustus vloog de referendumteller uit de startblokken

Niet in de laatste plaats dankzij de mogelijkheid om digitaal te tekenen, waren we binnen twee weken op de helft. Maar toen stokte de teller...

Nadat we de inleidende verzoeken hadden ingeleverd en de Kiesraad het totaal van 14.441 bekend gemaakt had, was er uiteraard media-aandacht geweest. Jan Roos schoof aan bij Jeroen Pauw, alle kranten berichtten over het nieuws van de Kiesraad - zoals ze altijd keurig berichten als officiële instanties iets melden - en het onderwerp was ‘van gesprek’, zoals dat heet. 

De start van ronde twee, derhalve, ging ook met wat aandacht gepaard. We kregen natuurlijk niet alleen weerstand maar ook uitgesproken steun van onder meer Boris van der Ham, Ronald van Raak, Harry van Bommel, Geert Wilders, Henk Krol, Marianne Thieme, BN’ers als Jort Kelder, Eddy Terstall en Hans Teeuwen of van progressieve meedenkers als Martijn Aslander, die op het snijvlak van bestuur en technologie de overheid probeert bij te spijkeren in directere lijntjes naar de burger.

Ook ons digitale geitenpaadje zorgde voor veel aandacht en omdat Johnny Quid het heerlijke idee had om aan het einde van het tekenproces een plaatje te tonen van een somber kijkende D66-leider met de tekst “Je hebt zojuist Alexander Pechtold heel verdrietig gemaakt. Dank je wel!” er op, kregen we aanvankelijk de lachers op onze hand, en de wind mee.

Dat plaatje werkte echter ook enigszins tegen ons. Niet iedere D66’er was tegen zo’n referendum - velen geloofden zelfs dat het te winnen kon zijn. Bovendien begonnen zowel Jan Roos als Thierry Baudet zich steeds openlijker tegen het associatieverdrag met Oekraïne te keren, terwijl het niet per definitie onze bedoeling was dat het daar om ging. We wilden een democratisch referendum, opdat de kiezer iets te zeggen had, over een Europees onderwerp. Althans, zo zat ik er zelf in.

Tienduizenden flyers, verspreid door een groeiend Leger des Peils, ten spijt: op maandagmorgen 14 september 2015 stond de teller op 162.500 handtekeningen en 48 uur later waren dat er maar 9.000 meer. We zaten op een plateau en de tijd begon te dringen. Een week later zaten we - met nog maar een week te gaan - nog steeds onder de twee ton en kwam onze uitgever Stef Dol met een even simpel als lumineus idee: “Als iedereen die getekend heeft, nou één iemand zoekt die ook wil tekenen, dan ben je er…”

Lees verder
linktips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken | Kinderkleding
Kansino. Hét online casino van Nederland.
Online casino met licentie
Online Casino | Online Casino | Online Gokken | Brokerfolio.com brokers vergelijken | online bookmakers in Nederland
Goksitesvergelijker.nl | Onlinecasinofortuna.com | Online Casino Nederland | Casino bonussen