Twintig jaar leven zonder Gerard Reve in het StamCafé

Het gaat slecht, verder gaat het goed

[LIVEBLOG IRAN HIER]

Twintig jaar zonder de grootste stilist uit het Nederlandse taalgebied, humorprozaïst, een zachtaardige wolf, taboebeul, Volksschrijver, droldraaier, charmeur, katholiek, wijndrinker, een homoseksuele vent van het mannelijk geslacht, een berucht en befaamd brievenschrijver, jongentjesaanbidder, Mariavereerder en natuurlijk een der Grote Drie. Maar wie is het? Is het waar? Verrek, het is geen kunstenaar. Het is een mens, echt uit het leven, 't is onze eigen Gerard Reve. 

Wat is er van ons terechtgekomen sinds zijn dood? Nou, in die twintig jaar heeft zich een nieuwe religie vol dogma's en taboes gemanifesteerd, is de homo-acceptatie naar de filistijnen, mag je niks meer zeggen, is Ironie dood alsook het ironische daarvan, klinkt iemand die wat plechtstatig spreekt niet alleen potsierlijk maar ook onecht, is het strakke jongenskontje van Ayatollah Ali Khamenei niet meer te geselen, heeft het Ezelsproces niks opgeleverd, zijn er nog wel mannen die ezels langdurig in hun geheime opening bezitten alleen vermoorden ze die ezels treurig genoeg na een dergelijk romantisch samenzijn en is zelfs de Allerheiligste Hartkerk Vondelkerk verwoest. Nee, te zien hoe het toenemend verval der zeden om zich heen grijpt stemt verdrietig. 

Echter, wenen doen we vanavond niet. Want zijn boeken zijn gewoon te koop bij de betere boekhandel, en die lees je immers niet voor je verdriet. Daarenboven bestaat er een onuitputtelijk YouTube-archief met lekker veel kijkbeeld en weet de goede verstaander her en der best wat Reviaans te onderscheiden. Om maar aan te geven dat zijn geest nog rondwaart - eindelijk eens goed gekleed - en dat we hier over een bizonder creatief Mens spreken, navolgend een van zijn iconische zinnen, in dezen een interieurbeschrijving uit Op weg naar het einde: "Wie gelooft dat het einde der tijden op handen is, moet zijn geloof wel in dit soort interieur bevestigd zien, welks stijl niet meer wezenlijk vergelijkbaar schijnt met enige vroegere stijl uit de geschiedenis." Maar laten we ook niet vergeten dat vooruitgang niet bestaat, en dat dat maar goed is ook, want zoals het is, is het al erg genoeg. De liefhebber van gedichten kan trouwens HIER zijn hart ophalen met het vrolijke gedicht Voor Eigen Erf. Afijn, genoeg te zien en te lezen ter beroering van de ziel, en dat niet eens ontuchtig. Is Reve dan nog steeds (in) leven? Tuurlijk wel. In ieder geval leeft hij het eeuwig leven in de hemel en zitten wij twintig jaar na dato gelukkig met de Reve-resten. En met Splinter Chabot. Je vraagt je wel eens af: ‘Waar hebben wij het aan verdiend?'