Maar: je moet schieten, anders kun je niet scoren. En schieten, dat deed Danny. Oei oei oei, dat was me weer een loei

Is u waarschijnlijk ontgaan maar gisteren stond Danny de Munk in Het Concertgebouw om te vieren dat hij 40 jaar artiest is. Dan ben je overduidelijk een hele grote als kind in een ketel met megalomanie gevallen, een ketel die in dit specifieke geval Ciske de Rat heette en, eerlijk is eerlijk, fantastisch was. Helemaal niet gek dus dat het bij zo iemand later naar het bolletje stijgt. In het AD mocht De Munk afgelopen weekend helemaal leeglopen en dus ging het ook over 2018, het jaar waarin hij dacht met een briljante ingeving de vaderlandse muziekgeschiedenis voorgoed zou veranderen, om vervolgens met afstand de slechtste muziek uit te brengen die ooit uit Nederlandse bodem is ontsproten. Citaatje van toen: "De combinatie zang en dance is er bijna niet, alleen Engelstalig. Ik dacht: eentje moet de eerste zijn, en dat ben ik. Het lijkt makkelijk, maar we hebben er bijna anderhalf jaar over gedaan. Nederdance noem ik het. Ik word er erg vrolijk van." Ja goed, enerzijds: housebeat, oetsje oetsje, Nederlandstalige zang erover, niet de meest ingrijpende revolutie uit de geschiedenis van de popmuziek, maar anderzijds, waar is die Joost Klein ook alweer wereldberoemd mee geworden? Nou dan. 

De output van De Munks experimentele fase is echt loeislecht, maar daar gaat het hier niet om, de daadwerkelijke kunstenaar wil, nee, moet vernieuwen, zonder lef bleef alles altijd hetzelfde, en bovendien is een treinongeluk altijd interessanter dan een niemandalletje. De initiële ontvangst was dan ook niet bijster goed, herinnert de artiest zich nu. "Mensen dachten dat ik in een midlifecrisis zat. Maar muziek heeft toch niks met leeftijd te maken? (...) Nadat ik Toch ff lekker zo had uitgebracht, kwam ik met ’N Gouwe ouwe, een tweede nederdanceplaat (...) Een plugger ging ermee lobbyen bij de radiostations, maar wat kreeg die terug? ‘Alweer een danceplaat?’ Terwijl: het is mijn fucking tweede, waar heb je het over? Je kunt ook denken: stoer dat hij dat doet. Als ik straks dood ben, zeggen ze: hij durfde wel risico’s te nemen. Ik denk dat ik te vroeg was. Uiteindelijk ben ik weer teruggegaan naar het levenslied." 

Maak je geen zorgen, ouwe reus - het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven.