Vooruit met de goat

Messi gestopt met Argentinië. Dat is geen verrassing, want het volgende WK had hij op zijn 43ste toch niet meer gehaald, en om de boel nou nog op te rekken voor wat oefenpotjes en een Copa America is ook geen feest. Wat we van Messi vinden is bekend. Het is een arrogant rancuneus pisventje, maar wel een goed arrogant rancuneus pisventje. Een arrogant rancuneus pisventje dat uitkwam voor de meest hatelijke nationale ploeg ter wereld, een ploeg waar we ons nooit niet aan hebben geërgerd. Een arrogant rancuneus pisventje waarvan we na twee biertjes gerust durven beweren dat hij de wereldbeker voor zich heeft laten kopen door de Emir. Een arrogant rancuneus pisventje dat zelfs in de meest hatelijke wedstrijden bewees toch iets genialer te zijn dan we in onze ergernis zouden willen toegeven. Het internationale voetbal begon voor Leo trouwens in Nederland, op het jeugd-WK van 2005, toen hij nog helemaal geen arrogant rancuneus pisventje was en met de Argentijnse pupillen verbleef in hotel De Giraf in Emmen. Eigenlijk is zijn succes dus ook een beetje ons succes. Behalve toen met die kwartfinale in 2022, met die handsbal en die scheldpartij tegen Onze Wout Weghorst, toen was het dan weer een enorm arrogant rancuneus pisventje. Afijn, hij kapt dus met interlandvoetbal en dat is een stuk sympathieker dan ten koste van alles en iedereen door blijven gaan vanwege je obsessie met records zoals Cristiano, een nog veel groter arrogant rancuneus pisventje dan Messi ooit zal zijn. Geen betere voetballer, want Messi is ondanks alle arrogante rancune de allerbeste. Heel misschien wel de allerbeste ooit. Saluut Leo!

Kijken!

Een tijdlijn raakt nogal eens overspoeld en dat gebeurt regelmatig op de Nepal-manier maar heel af en toe ook op een best plezierige manier. Zo is daar dit pizza-account op X met een stukje engagementfarmen naar de mensen toe, die uitnodigt om te reageren met een filmpje waar je nooit en te nimmer moe van wordt. Gaat ons meteen aan het hart, want wij zien de hele dag heel veel dingen waar we enorm moe van worden. Zoals het gaat met zo'n post reageren er dan duizenden X'ers, voor een deel met de gebruikelijke racistische, antisemitische of nsfw-gore teringtroep, maar her en der ook met hele leuke teringtroep waar we dan zo een half uur om kunnen schuddebuiken. Het inspireert ons om in dit topic maar eens de Babbelbox te openen met de vraag: van welke beelden wordt u, om wat voor reden dan ook, nooit moe? Enkele voorbeelden na de breek!

Toen was geweld nog heel gewoon (tevens Stamcafé)

Trend op YouTube waar AI goed voor is: geschiedenisfilmpjes zodat je ergens 'bij' kan zijn. Voorbeelden hieronder: een 17de eeuws Amsterdam, de ondergang van de Titanic, enzovoorts. Maar bijvoorbeeld ook: terug naar de slag bij Beverwijk in maart 1997. Bij een gruwelijke en gewelddadige confrontatie tussen Ajacieden en Feyenoorders kwam Carlo Picornie om het leven. 'Beverwijk' is sindsdien een begrip, maar ook intrigerend en mysterieus, omdat iedereen die erbij was er niks over zegt. Een verkeerscamera maakte de bekende korrelige beelden, maar nu sta je er dus middenin. Dank, AI.

Een legende is niet meer

In de Verenigde Staten hangen de komende zeven dagen alle vlaggen halfstok op orders van president Trump en dat zegt veel over de unifying force die Dolly Parton voor dat land was. Dolly overleed vandaag op 80-jarige leeftijd, daarom draaien we in dit Stamcafé enkel bangers van de Queen of Country. Ze verkocht gedurende zes decennia meer dan 100 miljoen platen wereldwijd en dat is maar goed ook, want het kost een heleboel geld om er zo goedkoop uit te zien. We zijn Dolly Parton nooit op straat tegengekomen maar tegelijkertijd weten we dat niet zeker, want de paar mensen die haar ooit zonder pruik, decolleté en glitterstenen zagen beweren dat ze in het dagelijks leven absoluut onherkenbaar was. Het beroemde Dolly-voorkomen heeft ze overigens gestolen van hoe de lokale prostituees erbij liepen in Sevierville, Tennessee, waar Dolly Parton als vierde in een gezin van twaalf kinderen opgroeide in armoede. Het diva-uiterlijk was nog functioneel ook, want met haar lange arcylnagels als stand-in metronoom schreef ze haar beste liedjes. Jolene is er in werkelijkheid trouwens nooit in geslaagd om Dolly's man af te pakken, want Carl Dean (die ze net als haar echte haren vrijwel nooit aan de buitenwereld toonde) bleef bij haar tot hij vorig jaar overleed. Dolly is hem achterna, maar gelukkig hebben we de liedjes nog.

Is trouwens ook het Stamcafé van vannacht dit

Goed nieuws voor liefhebbers (?) van de Substack van Matthijs van Nieuwkerk: er komt nu ook een podcast van Matthijs van Nieuwkerk, Schuilen in Schoonheid getiteld. Echte fans kennen deze merknaam natuurlijk nog als rubriek in de zojuist genoemde Substack, waarin Matthijs dan bijvoorbeeld Hugo Borst inhuurde om als gastschrijver allemaal mooie dingen te tippen, waarna Hugo Borst dan bloedserieus op de proppen kwam met David Bowie. Afijn, op de een of andere manier ziet meneer van Nieuwkerk hier dus een concept in: "De gesprekken draaien niet om de actualiteit, maar om de vraag waar zij troost vinden als het leven tegenzit. Dat kan kunst, muziek of literatuur zijn, maar ook een bijzondere plek, herinnering, persoon of dier." Ja op papier lijkt deze kerel ons geschikter als eindredacteur dan als hele trage gespreksleider, maar goed, we laten ons graag verrassen. Eerste afleveringen morgen online; gasten zijn onder andere Astrid Holleeder, Fresku, Ellen Verbeek, Pierre Bokma en Dafne Schippers. De crème de la crème, kortom. Spannend!

Hallo Halle

Op deze hete avond drie hete hoeraatjes voor Halle Berry. Een stoot van een actrice, bekend van goede films en een stuk minder goede films die allemaal veel beter werden zodra ze in beeld kwam. Ze blies vandaag ZESTIG keiharde kaarsjes uit en we zouden haar veel geven, maar niet dat. Voormalig missverkiezingwinnaar, later Bondgirl en Catwoman, de vrouw met het mooiste kortpittige kapsel ooit én de eerste zwarte vrouw met een Oscar in de categorie Beste Actrice. Ze is na Hay onze favoriete Berry en schitterde bovendien als Storm in X-Men, na Storm onze favoriete Storm. Bleek in John Wick ook nog leuk te kunnen vechten ook. Wereldvrouw. Goede nacht en gefeliciteerd wereld, met Halle Berry.

Hongerig Stamcafé

Ok we hebben er weleens kritiek op maar sinds frisdrankgate zijn wij weer de sterkste soldaten van Anton Pieck en de Efteling. Het is uiteindelijk een pretpark dat de dingen gewoon snapt. De Efteling snapt dat Nederland Nederland is, dat Doornroosje gewoon grote jopen moet hebben en dat het Midden-Oosten een plek is waar je gewoon zonder blokkades doorheen moet kunnen varen en bovenal snapt de Efteling dat mensen niet naar de Efteling komen om dingen te drinken die in de ogen van 80-jarige plezierhaters en lui van FOODWATCH ""verantwoord"" zijn. Hoe beter dit prachtpark te eren dan met de meest patriottistische vorm van expressie die we als land hebben; de edele frituurkunst. Sinds de wodkadel zijn we fan van vetkunstenaar Michell van Dommelen en om de Efteling te eren heeft hij weer een vrolijke vleesabominatie bedacht: de langsnack. Als deze bamischijf-frikandel-gehaktbal-knakworst-combinatie je met z'n dooie uienoogjes aankijkt, dan gebeurt er iets met je. Wat er precies met je gaat gebeuren en wanneer weten we niet, maar het moet onbeschrijflijk onheil zijn. Veel beter is het daarom om hem gewoon zo snel mogelijk op te peuzelen. Spijt komt later wel. Voor volk, voor Vaderland, voor de Efteling.

Tevens, Stamcafé

Dit is misschien niet waar het internet ooit voor bedoeld was, maar jongens wat zijn we blij dat het zover is gekomen. Tim Hofman heeft een interviewpodcast en dit gesprek duurt bijna twee uur, maar het had van ons ook drie dagen mogen duren, een heel semester, of misschien zelfs een volledig mensenleven. Hofman serveert schijnbaar argeloos inzichten op als 'het marxistische verhaal slaat niet aan omdat het een marxistisch verhaal is', en dat is precies de helicopter-view die bij zo'n onderwerp nodig is. Het leuke is dat hij in de pakweg tien minuten hierboven dusdanig opstijgt dat er een communist voor nodig is om hem terug naar aarde te krijgen, en dat doet die Bob Scholte eerlijk gezegd alleraardigst. Zie: "Al die miljoenen die Omroep Zwart heeft opgehaald - wat doen ze daar nou mee? Wat heeft het ons opgeleverd?"

Britse debatcultuur in het Stamcafé

Knoepert van een kijktip op deze woensdagavond: een debat van de Oxford Union Society over ISLAM en hoe dat strookt met de waarden van het Westen. Specifiek de stelling 'Westers wantrouwen tegenover de islam = terecht', die wordt verdedigd door onder andere Tommy Robinson, Westers islamwantrouwer van het eerste uur. Ruim tweeënhalfuur aan denkvoer en kijkplezier, waarbij wij ons met de minuut meer gingen afvragen waarom we in Nederland toch niet zo'n schitterende debatcultuur hebben. We hadden ooit Het Lagerhuis op televee en daar plukken we nog steeds de vruchten van (Henk Bres) maar de universiteiten is dit alles toch ver te zoeken. Ok, ook in Oxford stond een boze menigte te protesteren tegen de komst van Tommy Robinson. Geen moslims, zoals Robinson zelf graag benadrukt, maar hoofdzakelijk blanke blauwharigen. Goedenacht en kijkze.

Waterscheiding

Ja wat sta je nou meewarig te knikken lamlul, natuurlijk kun je een leuke vakantie hebben zonder Nederland te verlaten, weekje op de fiets door Noord-Holland (schitterend), getuige geweest van een soort razzia op illegale naaktlopers op het strand bij Callantsoog, woedende blootboomers die het vertikten iets aan te trekken en de meneer van de handhaving onvermoeibaar bleven uitfoeteren, geef ze eens ongelijk, wanneer zijn we zo godvergeten preuts geworden in dit land, laat die mensen lekker flaneren joh. Daarna zeven dagen op de leukste camping ter wereld, eveneens gelegen in Noord-Holland, nauwelijks gezopen en eigenlijk ook nauwelijks gelezen, wat kan het  schelen, als vader ben je per definitie een publieksspeler, kinderen blij, jij blij, laatste weekje uitgeweken naar een huisje, bossig Gelderland, ja wat denk je, veel bomen, dat zei de jongste ook, papa, ik heb nog nooit zoveel bomen gezien. Dat klinkt een beetje als een saai burgermansbestaan hè, nou, wacht maar tot je hoort wat uw scribent van dienst al die tijd bezig alsook wakker hield. De vraag die langskwam, de verbijstering, het ongeloof, de walging toen een groot aantal respondenten op de camping koos voor nooit meer gesmolten, gevaarlijke gekken, raclette, kaasfondue en quattro formaggi geofferd op het altaar van gemakzucht, ingeruild voor voor snelgesmeerde ochtendbammetjes. Dat is toch helemaal compleet gestoord krankzinnig. Toch? TOCH??!!