Even bijkomen van het weekend waarin Israël en Amerika Iran aanvielen, de Revolutionaire Garde onthoofden, waarna er volle bak gespeculeerd werd over het lot van Khamenei, die in weerwil van het AD inderdaad hartstikke dood bleek, waarna (wat er over is van) het regime als een woedende maar onhandige dronkelap om zich heen begon te maaien, en vervolgens klap na klap na klap incasseerde (maar er ook een paar uitdeelde)

Slecht nieuws voor pacifisten: het is oorlog. Ja nee goed, dat is het altijd wel, maar nu zijn er landen bij betrokken die pacifisten heel stom vinden en/of een grote culturele invloed op ons hebben en is het dus de hele dag op teevee en zo, wat dan weer een uitgelezen kans biedt voor pacifisten om heel nadrukkelijk te laten blijken dat ze tegen oorlog zijn. Dus niet: voor oorlog en allemaal lijken en bloed en verscheurde families en verwoeste woonwijken en beste vrienden die elkaar nooit meer terug zullen zien en kinderen met ontbrekende ledematen en dood en verderf en honger en bommen en granaten, maar tégen. Heel nadrukkelijk. Goed en mooi, moedig en dapper. Niet zelden mensen die de hele dag tegen nazi's ageren én sans ironie "fighting for peace is like fucking for virginity" op een t-shirt/poster/BlueSky-account hebben staan. Nou goed, het is inderdaad stom, oorlog, maar Insha'Allah levert het straks een vrij Iran op, en anders leidt het vast tot goede kunst, meer specifiek liedjes, want dit topic gaat eigenlijk over oorlogsmuziek, want de grote zaken in het leven leveren nu eenmaal de beste kunst op. Afijn, de favoriete oorlogsdeuntjes van de GS-redactie na de breek.
LAATSTE LIVEBLOG: Hierrrr teruglezen

Eveneens: Stamcafé

Kinderachtig weer hoor. Moet je luisteren. We wisten allang dat Nathalie van Berkel loog over haar opleidingen, ze zei het nota bene zelf op de radio, alleen vonden wij dat niet belangrijk genoeg om nadrukkelijk te corrigeren, want als mensen echt de waarheid willen weten, nou, dan zetten ze toch gewoon de radio aan als Nathalie langs berkelt. Of er dan geen alarmbellen afgingen toen ze aangaf haar diploma's te hebben verzonnen? Nou, nee, zo'n partij zijn wij niet, wat personeelsbeleid betreft zijn we altijd te goeder trouw. Voor de duidelijkheid: dat hebben we ook in onze gedragscode opgenomen hè, zoek maar op ("Eerlijkheid: leden van D66 moeten waarheidsgetrouw spreken en handelen"). Dus iemand die liegt verdient vervolgens geen enkele scepsis, mits het een D66-lid is, want die zijn immers verplicht om waarheidsgetrouw te spreken en handelen, en dan zullen ze dat dus ook wel doen. Bij andere partijen ligt dat anders, post-truth politics en zo, heel kwalijk. Enfin. Totale verrassing voor ons dus dat er op haar CV, een paar centimeter onder die vorige leugens, nog meer doelbewuste onwaarheden bleken te staan. Ja sorry hoor, sorry dat wij niet zo'n cynisch mensbeeld hebben als u. Sorry dat wij ons hebben vergist in wat in elk opzicht een droomkandidaat was. Kunnen we nu dan misschien eindelijk aan de slag? Dank.

Maar: je moet schieten, anders kun je niet scoren. En schieten, dat deed Danny. Oei oei oei, dat was me weer een loei

Is u waarschijnlijk ontgaan maar gisteren stond Danny de Munk in Het Concertgebouw om te vieren dat hij 40 jaar artiest is. Dan ben je overduidelijk een hele grote als kind in een ketel met megalomanie gevallen, een ketel die in dit specifieke geval Ciske de Rat heette en, eerlijk is eerlijk, fantastisch was. Helemaal niet gek dus dat het bij zo iemand later naar het bolletje stijgt. In het AD mocht De Munk afgelopen weekend helemaal leeglopen en dus ging het ook over 2018, het jaar waarin hij dacht met een briljante ingeving de vaderlandse muziekgeschiedenis voorgoed zou veranderen, om vervolgens met afstand de slechtste muziek uit te brengen die ooit uit Nederlandse bodem is ontsproten. Citaatje van toen: "De combinatie zang en dance is er bijna niet, alleen Engelstalig. Ik dacht: eentje moet de eerste zijn, en dat ben ik. Het lijkt makkelijk, maar we hebben er bijna anderhalf jaar over gedaan. Nederdance noem ik het. Ik word er erg vrolijk van." Ja goed, enerzijds: housebeat, oetsje oetsje, Nederlandstalige zang erover, niet de meest ingrijpende revolutie uit de geschiedenis van de popmuziek, maar anderzijds, waar is die Joost Klein ook alweer wereldberoemd mee geworden? Nou dan. 

De output van De Munks experimentele fase is echt loeislecht, maar daar gaat het hier niet om, de daadwerkelijke kunstenaar wil, nee, moet vernieuwen, zonder lef bleef alles altijd hetzelfde, en bovendien is een treinongeluk altijd interessanter dan een niemandalletje. De initiële ontvangst was dan ook niet bijster goed, herinnert de artiest zich nu. "Mensen dachten dat ik in een midlifecrisis zat. Maar muziek heeft toch niks met leeftijd te maken? (...) Nadat ik Toch ff lekker zo had uitgebracht, kwam ik met ’N Gouwe ouwe, een tweede nederdanceplaat (...) Een plugger ging ermee lobbyen bij de radiostations, maar wat kreeg die terug? ‘Alweer een danceplaat?’ Terwijl: het is mijn fucking tweede, waar heb je het over? Je kunt ook denken: stoer dat hij dat doet. Als ik straks dood ben, zeggen ze: hij durfde wel risico’s te nemen. Ik denk dat ik te vroeg was. Uiteindelijk ben ik weer teruggegaan naar het levenslied." 

Maak je geen zorgen, ouwe reus - het is gezien, het is niet onopgemerkt gebleven.

Nummer 1 zal u verbazen!

Natuurlijk, in de Tweede Kamer gebeuren ook belangrijke dingen, maar vlak Instagram niet uit. Daar proberen politici u op slinkse wijze te bespelen, en bovendien gaat er serieus geld in om, zo'n social strateeg komt ook niet voor een appel en een ei z'n bed uit. Nou en al die kranten maar mekkeren over misinformatie en kiezersbeïnvloeding op X, maar ondertussen proberen ze u voor zich te winnen met allerlei foto's waar ze heel vriendelijk op kijken. 

Het afgelopen halfjaar deed GeenStijl onderzoek naar de manier waarop individuele politici het democratisch proces proberen te ondermijnen met behulp van Instagram. Hoe zetten ze het medium in? Wat voor tactieken gebruiken ze? Welke politici begrijpen het best wat werkt op het internet?

rip

Een tikkeltje melancholisch café, want met het overlijden van Robert Duvall is opnieuw een stukje Hollywood doodgegaan. De man van napalmgeur in de ochtend, de advocaat van de familie Corleone, stierf gisteren op 95-jarige leeftijd. Duvall kreeg ooit via het toneelcircuit een rolletje aangeboden in To Kill A Mockingbird (1962) en speelde daarna in meer films dan we hier kunnen opnoemen (kijk zelf maar). Hij speelde het liefst totale gekken en dat kwam het beste naar voren in Apocalypse Now (1979), misschien wel de allergoeiste film ooit gemaakt. En dat terwijl Duvall tijdens zijn dienstjaren in de Korea-oorlog nooit een gevecht van dichtbij zag, hij was gestationeerd op legerbasis Camp Gordon in Georgia, waar hij naar eigen zeggen nooit handig was met het wapen maar ondertussen wel de eerste kneepjes van het acteursvak leerde. Trouwens maakten Robert Duvall en Marlon Brando er tijdens het filmen van The Godfather een sport van elkaar (en de rest van de cast) zo vaak mogelijk te moonen. Ach ja, mooi was die tijd. Opnieuw een held van toen naar de eeuwige napalmjungle jachtvelden.

In een gezonde democratie kun je elkaar gewoon eerst de hersens inslaan en daarna samen een biertje gaan drinken

Lelijke politiek in Turkije, bekend van, nu ja, lelijke politiek. Vandaag stelde Erdogan een nieuwe justitieminister aan, niet geheel ontoevallig iemand die als hoofdofficier van justitie onvermoeibaar op politieke tegenstanders jaagde. Kijk en dat is nog eens oppositie voeren: dan sla je zo'n knakker dus midden in het parlement vol op de bek. De lange arm van Erdogan kan immers veel, hij is niet in staat je tijdens een accuut vuistgevecht te verdedigen. Overigens zijn wij fel tegen het aftuigen van politici door politici, zoiets werkt alleen maar polariserend. Voorts: in het (geheel hypothetische) geval dat het in de Tweede Kamer ooit op vuistflamenco aankomt, op wie zet u uw geld, en waarom is het Gidi Markuszower?

41 kaarsjes

In dit Café gaat even onze aandacht uit naar Ronaldo. Niet onze Ronaldo, ook niet de oorspronkelijke Ronaldo uit Brazilië maar CR7 oftewel Cristiano Ronaldo met rugnummer 7. Ronaldo, hierboven afgebeeld terwijl hij met Ruud van Nistelrooy de FA Cup van 2004 (!!) vastheeft, is vandaag 41 jaar. Daarop zeggen we gaarne GEFELICITEERD, en: Kap er alsjeblieft mee. De Portugees is van plan dat te doen als hij (waarschijnlijk pas op zijn 42ste) zijn duizendste officiële doelpunt als profvoetballer maakt in de Saoedische kamelencompetitie en tot die tijd vol te houden dat hij nog steeds de allerbeste ter wereld en daarbij de allerbeste ooit is, maar het punt dat het allemaal een beetje treurig begon te worden zijn we al ver voorbij (zie onder andere: deze beelden waarop hij meer dan 2 uur verbaal bevredigd wordt door Piers Morgan). Hij zal deze zomer nog spelen op het WK en dat moet ook wel want zo kan de FIFA godsgruwelijk veel extra geld harken. Ronaldo is namelijk nog bij 1 doelgroep ongekend populair: socialmediapubers die alleen voetbal kijken via skill-highlight-reels of op de achtergrond tijdens het TikTokken dan wel Twitteren. Als je hype rond je toernooitje wil creëeren moet je gen z'ers aanspreken, dus komt het maar wat goed uit dat zowel Ronaldo als zijn eeuwige Argentijnse aartsrivaal meedoen. Maar ja, je hoeft geen voetbalgenie Fred Grim te zijn om te zien dat de Saudi Pro League niet in de verste verte serieus te nemen is, dat het ego van de man meer ziekelijk dan kleurrijk karakteristiek is en dat het spel van Portugal er behoorlijk van opknapt als de grote Ronaldo-show niet op het veld staat. Op deze manier wordt het voetbalverhaal Cristiano Ronaldo een enorm tragische, terwijl het altijd al een tikkeltje tragisch was. Het verhaal van de voetballer die niets liever wilde dan de beste zijn, daar harder voor trainde dan wie dan ook, maar de pech had tot dezelfde generatie te behoren als iemand die altijd net iets beter en bovendien sympathieker (we vonden Messi pas na 2022 een arrogant rancuneus pisventje, red.) was. Maar afijn. 961 goals in 1308 wedstrijden. 7 landskampioenschappen. 5 Champions Leagues. Ongekend. Hoogtepunten van de jarige na de breek.

Zo hee

Nogal een gebeurtenis. De gele linten kunnen terug de kast in, de speldjes ervan - zoals hierboven door de Israëlische president Isaac Herzog - mogen eindelijk af. 843 dagen na het begin van deze hel keerde vandaag de laatste gijzelaar terug, althans, zijn stoffelijk overschot. 24 jaar werd politieagent Ran Gvili; hij stierf al op 7 oktober, Hamas vermoorde hem eerst en sleurde daarna zijn lichaam mee. Iets langer dan vijftig dagen was hij als laatste gijzelaar in Gaza over, maar Hamas gaf aan zijn lichaam met geen mogelijkheid te kunnen lokaliseren. Na "specifieke inlichtingen" werd hij teruggevonden op een islamitische begraafplaats. Het maakt van vandaag ook de eerste dag sinds 2014 dat er geen één gijzelaar meer in de Gazastrook wordt gehouden.

Messcherp

Een ontzettend goede toespraak vanmiddag natuurlijk, over onder andere Somalische piraten, zonnebrillen, het restaurantaanbod in Washington DC, Joe Biden en de Derde Wereldoorlog (komt er niet!). Althans, dat leek ons, maar nu openden we net BlueSky en ontdekten dat in weerwil van wat wij altijd dachten Trump a) misschien helemaal niet zo'n betrouwbare, relaxte kerel is en b) nogal eens de neiging heeft incoherent te formuleren. Afijn, gelukkig biedt datzelfde BlueSky meteen troost in de vorm van scherpe satire en flink verzet. Zeven hoogtepunten:

For this instance, Claudia de Breij, a Dutch comedian, writer, singer and radio host, reverted to the English language. The resistance, ofcourse, must be international; otherwise, it will prove to be futile. On behalf of the international community, GeenStijl would like to thank Claudia for her unmatched wit and incredible bravery.

What a week, huh? Captain, het is nog geeneens woensdag

20 januari 2026, De Middag van Markuszower, dat waren nog eens tijden. Zeven volwassen mensen die zich afsplitsten van de PVV, nadat ze hadden geëist dat Wilders zich constructiever zou opstellen en de partij plotseling een bruisende interne democratie zou ontwikkelen. Heel gek maar dat is dus: niet gebeurd. Ja sorry, dat is toch een beetje alsof je een abonnement bij Basic Fit of SportCity neemt en dan na verloop van tijd woedend naar binnen stormt om te eisen dat die kudtmuziek of uit of zachter gaat en dat goedkope deodorant bovendien stante pede verboden wordt in de kleedkamers. Je weet waar je aan begon, en als je dat niet wist, dan lag het niet aan waar je aan begon, maar aan jou. Dat ontzettende lulverhaal over uitvoeren waar de kiezer op heeft gestemd kan ook meteen de prullenbak in, want op dit gezelschap hebben in totaal 33.355 mensen gestemd, nog net geen halve zetel. PVV-kiezers wisten dondersgoed dat er met hun stem vooral oppositie zou worden gevoerd, als ze dat niet hadden gewild, hadden ze wel JA21 gestemd. Veel PVV-kiezers willen zelfs zo ontzettend graag dat er niets met hun stem gebeurt, dat ze nu naar FVD overwaaien. Van één man met een twitteraccount naar een voortdurend 4chan f5'ende fractie. Super! Afijn, de Nieuwe Vrijheidsalliantie gaat daar geen verandering in brengen, Gidi Markuszower heeft ongetwijfeld de beste bedoelingen maar daarnaast ook het charisma van een tafellaken. Het goede nieuws: de komende dagen gaat het overal op tv over zetelroof, dus verwacht bij de tokshows veel Geerten Waling. Die heeft dan weer ontzettend veel charisma, en trouwens ook verschrikkelijk mooi haar.