Hongerig Stamcafé

Ok we hebben er weleens kritiek op maar sinds frisdrankgate zijn wij weer de sterkste soldaten van Anton Pieck en de Efteling. Het is uiteindelijk een pretpark dat de dingen gewoon snapt. De Efteling snapt dat Nederland Nederland is, dat Doornroosje gewoon grote jopen moet hebben en dat het Midden-Oosten een plek is waar je gewoon zonder blokkades doorheen moet kunnen varen en bovenal snapt de Efteling dat mensen niet naar de Efteling komen om dingen te drinken die in de ogen van 80-jarige plezierhaters en lui van FOODWATCH ""verantwoord"" zijn. Hoe beter dit prachtpark te eren dan met de meest patriottistische vorm van expressie die we als land hebben; de edele frituurkunst. Sinds de wodkadel zijn we fan van vetkunstenaar Michell van Dommelen en om de Efteling te eren heeft hij weer een vrolijke vleesabominatie bedacht: de langsnack. Als deze bamischijf-frikandel-gehaktbal-knakworst-combinatie je met z'n dooie uienoogjes aankijkt, dan gebeurt er iets met je. Wat er precies met je gaat gebeuren en wanneer weten we niet, maar het moet onbeschrijflijk onheil zijn. Veel beter is het daarom om hem gewoon zo snel mogelijk op te peuzelen. Spijt komt later wel. Voor volk, voor Vaderland, voor de Efteling.

Tevens, Stamcafé

Dit is misschien niet waar het internet ooit voor bedoeld was, maar jongens wat zijn we blij dat het zover is gekomen. Tim Hofman heeft een interviewpodcast en dit gesprek duurt bijna twee uur, maar het had van ons ook drie dagen mogen duren, een heel semester, of misschien zelfs een volledig mensenleven. Hofman serveert schijnbaar argeloos inzichten op als 'het marxistische verhaal slaat niet aan omdat het een marxistisch verhaal is', en dat is precies de helicopter-view die bij zo'n onderwerp nodig is. Het leuke is dat hij in de pakweg tien minuten hierboven dusdanig opstijgt dat er een communist voor nodig is om hem terug naar aarde te krijgen, en dat doet die Bob Scholte eerlijk gezegd alleraardigst. Zie: "Al die miljoenen die Omroep Zwart heeft opgehaald - wat doen ze daar nou mee? Wat heeft het ons opgeleverd?"

Britse debatcultuur in het Stamcafé

Knoepert van een kijktip op deze woensdagavond: een debat van de Oxford Union Society over ISLAM en hoe dat strookt met de waarden van het Westen. Specifiek de stelling 'Westers wantrouwen tegenover de islam = terecht', die wordt verdedigd door onder andere Tommy Robinson, Westers islamwantrouwer van het eerste uur. Ruim tweeënhalfuur aan denkvoer en kijkplezier, waarbij wij ons met de minuut meer gingen afvragen waarom we in Nederland toch niet zo'n schitterende debatcultuur hebben. We hadden ooit Het Lagerhuis op televee en daar plukken we nog steeds de vruchten van (Henk Bres) maar de universiteiten is dit alles toch ver te zoeken. Ok, ook in Oxford stond een boze menigte te protesteren tegen de komst van Tommy Robinson. Geen moslims, zoals Robinson zelf graag benadrukt, maar hoofdzakelijk blanke blauwharigen. Goedenacht en kijkze.

Waterscheiding

Ja wat sta je nou meewarig te knikken lamlul, natuurlijk kun je een leuke vakantie hebben zonder Nederland te verlaten, weekje op de fiets door Noord-Holland (schitterend), getuige geweest van een soort razzia op illegale naaktlopers op het strand bij Callantsoog, woedende blootboomers die het vertikten iets aan te trekken en de meneer van de handhaving onvermoeibaar bleven uitfoeteren, geef ze eens ongelijk, wanneer zijn we zo godvergeten preuts geworden in dit land, laat die mensen lekker flaneren joh. Daarna zeven dagen op de leukste camping ter wereld, eveneens gelegen in Noord-Holland, nauwelijks gezopen en eigenlijk ook nauwelijks gelezen, wat kan het  schelen, als vader ben je per definitie een publieksspeler, kinderen blij, jij blij, laatste weekje uitgeweken naar een huisje, bossig Gelderland, ja wat denk je, veel bomen, dat zei de jongste ook, papa, ik heb nog nooit zoveel bomen gezien. Dat klinkt een beetje als een saai burgermansbestaan hè, nou, wacht maar tot je hoort wat uw scribent van dienst al die tijd bezig alsook wakker hield. De vraag die langskwam, de verbijstering, het ongeloof, de walging toen een groot aantal respondenten op de camping koos voor nooit meer gesmolten, gevaarlijke gekken, raclette, kaasfondue en quattro formaggi geofferd op het altaar van gemakzucht, ingeruild voor voor snelgesmeerde ochtendbammetjes. Dat is toch helemaal compleet gestoord krankzinnig. Toch? TOCH??!!

DE WRAAK VAN DE BOA

Mocht u het een avondje niet naar uw zin hebben, bedenk dan dat u tenminste niet op een terras naar een set met de favoriete plaatjes van Özcan Akyol op een "lekker lui lounge volume" hoeft te luisteren. Dat afschuwelijke lot overkwam de gasten van Café de Hip op de Brink in Deventer gisteren eventjes, tot een paar heldhaftige boa's de illegale boomerrave beëindigden. De handhavers moesten wel ingrijpen omdat ze een filmpje hadden gezien met gedrag van Eus waar ze best wel van geschrokken waren Eus helemaal geen vergunning had om plaatjes te draaien. En om wraak te nemen natuurlijk. De rest van dj-set is de gasten van Café de Hip bespaard gebleven. Wat er precies in de playlist stond weten we niet maar waarschijnlijk wat Franse plaatjes die hem ooit door een vage kennis aangeraden zijn, het hele oeuvre van Frank Boeijen, Vriendschap van Het Goede Doel en allemaal andere meuk die Eus aanslingert als hij weer een ongelooflijke kudtcolumn moet uitkakken. De boa's hebben geen wapenstokken of pepperspray ingezet en dat is dan ergens wel weer jammer, maar verder lekker gewerkt.

Het is weer afzien

Welkom in het Stamcafé aan iedereen die vandaag door welk wonder dan ook overleefd heeft. We hadden even een adempauze na de super mega terrorhittegolf vorige maand, maar de Hitte Des Doods heeft weer toegeslagen. We hadden weer eens een HITTERECORD met de "heetste 29 juli ooit gemeten". De rivieren worden zout, de bejaarden vallen bij bosjes en het is wachten tot hier de natuur ook besluit om te veranderen in een vuurzee. Het was een ongelofelijk zware dag en alles wijst op een ongelofelijk zware nacht. Omdat ook wij het belangrijk vinden om niet lichtzinnig over deze gevaarlijk tropische omstandigheden te doen, na de breek een fotoserie van al het ongekende zomerleed. Succes met plakken.

Dutch for the very first time

En toen waren ineens alle Nederlandse showmedia in rep en roer wegens een vage aankondiging van Madonna in het Nederlands. Ze wil ons iets vertellen, maar wil nog niet vertellen wat ze wil vertellen en het is allemaal erg vaag. Wellicht heeft de toch wel uitgerangeerde kwien of pop besloten om zich volledig te storten op de Nederlandse markt, misschien gaat ze alleen nog maar nummers van Nick en Simon coveren, misschien neemt ze de vastgoedportefeuille van prins Bernhard over, misschien wordt ze de nieuwe burgemeester van Terneuzen, misschien tekent ze een lucratief contract bij de NPO of heeft het allemaal tóch iets met de World Pride in Amsterdam te maken. We zullen wel zien wat er dadelijk aan onze reedt geroest zit. Goed nummer wel, Believe.

De site, bekend van dit

Hiep hiep hoera voor nog altijd de domste rebranding in de geschiedenis van domme rebrandings, namelijk die van Twitter met de blauwe vogel naar X met de letter x. 3 jaar sinds Twitter "X, voorheen Twitter" werd en wat hebben we sindsdien met Twitter een boel plezier beleefd. Twitter is nog steeds niet de "everything app" die Elon Musk ervan wilde maken, het is vooral nog altijd een bonte verzameling slechte takes, memes, porneau en uitzwaaifeestjes voor laffaards die het nog altijd alles behalve zinkende schip verlaten. Dat rot dan allemaal op naar BlueSky, een plek met minstens net zoveel haat en nijd maar dan veel minder diversiteit als het gaat om wie precies haat en nijd koestert voor wat. Op Twitter vind je nog altijd de leukste mensen, ben je snel op de hoogte van het nieuws, slingert Pieter van Vollenhoven dierenplaatjes de wereld in en kan bovendien gelachen worden. Conclusie: X is 3 jaar na de rebranding nog altijd springlevend en het blijft vooralsnog gewoon Twitter.

Niet Tom, wel Ede

Gratis metworst en het StamCafé vanavond want Ede Ulfert Staal, misschien wel de grootste regiocrooner die ooit geleefd heeft, is 40 jaar dood. In ieder geval de man achter het mooiste liedje over de romantiek van plattelandsdorpen tussen kale landschappen ooit, het mooiste liedje over een moestuin ooit, het mooiste liedje over garnalen ooit en zo nog wel een paar. Met zijn door de noordenwind geslepen kop en zijn hoefijzersnor zag Ede Staal eruit alsof hij zo van het aardappelveld getrokken was, maar hij droeg een blouse (met of zonder knopen) en een colbert dus dan heb je in het buurthuis van Kiel-Windeweer al gauw wat weg van een kunstzinnige intellectueel. Hij schreef over dat het nog nooit zo donker was geweest maar dat het ook altijd wel weer licht werd. Onbedoeld dé begrafenisbanger van Noord-Nederland waar later helaas ook Freek de Jonge en Claudia de Breij mee aan de haal gingen, maar soit. Poëzie met boerenverstand. Jacques Brel met een sjekkie op de lip. Een rozewebloggezinde zoon van Ede liet ons ooit weten dat z'n vader, die wars was van gevestigde orde, zich aan onze stamtoavel prima thuis had gevoeld. Maar helaas mocht Ede maar 44 worden. Wij gaan in Groningse sferen het café in, tot de nacht van 't Hogeland een donker kleed over ons legt.

Ja het is precies wat u denkt dat het is

Aan de kant, Deltawerken. Er is maar één plek waar alle inventiviteit en innovatie die ons vaderland groot hebben gemaakt samenkomen en dat is in de frituurpan. Zelden in de wereldgeschiedenis van sprak iets zo tot de culinaire verbeelding als de Nederlandse bruine staaf gemaakt van restvlees. We hadden al de frikanpouce, loempidel, pannenkoek frikandel-speciaal, de frikandel-kerststal, de frikandellenvlaai, frikandellenijs, frikandelsalade voor op toastjes, frikankebab en het frikandel-huwelijksaanzoek, maar nu heeft het beste item van de bruine fruitschaal misschien wel haar ultieme vorm bereikt: de frikandel waar je uit kunt zuipen. Het uitvindsel komt uit de geniale kop van videomaker Michell van Dommelen, die eerder kwam met wonderen als een hutspot van gestampte kroketten (de krokutspot) en een verfrissende Italiaanse frikandelsalade (inslata frikaprese). Het is in wezen niet veel meer dan een uitgeholde frikandel met daarin een mix van mayonaise, curry, uitjes en een boel wodka, te nuttigen in de vorm van een shotje (bijvoorbeeld in een stamcafé). Heerlijk Michell, het ziet er weer schitterend goor uit. De wodkadel, gewoon maken!