Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
173 resultaten - gesorteerd op:
Datum
 | 
Relevantie
#homohaat

Eis homohatend joch Amsterdam-Oost: leerstraf

Hopelijk wel 35 uur leerstraf IN DE DARKROOM

Is dit OM ons OM nog wel. De lont in het kruitvat van de recente explosie aan homohaat in Amsterdam-Oost, bovenstaande mijnheer van Grunbergse komaf, zeg maar de original gangster van het hoofdstedelijke anti-homogeweld (* & *) gepleegd door 'jongeren met een Marokkaanse achtergrond' (© Ellie Lust), heeft als eis voor zijn kleine pik een LEERSTRAF gekregen. Zo de Koran "jongeren" leert dat homoseksualiteit hartstikke vies is, zo Nederland de "jongeren" ervan poogt te overtuigen dat homoseksualiteit helemaal niet hartstikke vies is. Middels een heuse leernichtenstraf. "Een leerstraf is een training die de jongere helpt om zijn gedrag te veranderen, zodat hij niet opnieuw in de problemen komt." Nou, in casu waren het toch vooral de homoseksuele voorbijgangers die in de problemen kwamen. Enfin, leerstraffen hebben supercoole namen, zoals TACt, Tools4U en So-Cool, dus nu gaan we zien wie meer invloed heeft op zo'n joch. Koran, Allah, cultuur, foute vrienden, patriarchale gebruiken en gebrekkige opvoeding. Of Tools4U.

Social

Serotonine, of het gemis van eerlijkheid [teringlang, als zondagessay of zo, zie maar]

Wat nu volgt, is lang. Ja, dan maak je maar zin. Of niet. Ieder individu het zijne.

Later dan alle snobs, zelfs later dan pretenderende snobs, las ik Serotonine van Michel Houellebecq. Nooit heb ik tijd, noch het geduld om tijd te maken, voor de opgelegde traagheid van literatuur. Het woord alleen al is vermoeiend. Mijn geringe culturele ontspanning, zover het die naam mag dragen is, bestaat uit het recente filmaanbod op streamingdiensten, binge-bare Netflixproducties (waarvan plotlijnen in toenemende mate door algoritmes worden gecomponeerd teneinde zo min mogelijk klantverlies te bewerkstelligen - een term die hier later terug komt), afgewisseld met geromantiseerde, nostalgie-masserende jaren negentig-montages over OJ Simpson of Michael Jordan. In een gulle culturele bui danwel daartoe aangezet door een cinematofiele vriend: een herschouwing van filmklassiekers van Steven Spielberg, Woody Allen, Stanley Kubrick, af en toe een Hitchcock, oud werk van Martin Scorsese of zijn nieuwste poging die vooral heel veel tijd nam om het sleets geworden sentiment van een ooit zo groots genre te duiden, en in de categorie van de nog meer banale epossen: de intergalactische familiedrama’s van George Lucas. Die laatste zijn overigens ook vooral nostalgie, door sommigen met een vorm van hogere cultuur verward.

Enfin, soms is daar plotseling een echt boek. Geen non-fictie over de vreemde zelfmoord van Europa (Douglas Murray) of het autobiografische werk van een Amerikaanse literaire cultuurcriticus en scriptschrijver die zichzelf in een oorlog met de tijdsgeest aan de zijde van de verveelde doch verontruste verbazing schaart (Bret Easton Ellis), maar een Echt Literair Werk, van een Echte Contemporaine Literator. Na het vinden van wat zeldzame tijd in een huisje in een naaldbos in een oostelijke hoek van Nederland waar de tijd stil lijkt te zijn (althans, voor wie niet dieper kijkt dan het volume van - en de daarin gekoelde promillages in - de ijskast, of de drie knoppen tellende handleiding van het bubbelbad in de tuin) wist ik de genietbare tijd te vinden om me tot Houellebecqs laatste trage letteren te zetten.

De strekking van het verhaal - man van middelbare leeftijd met een hoge ambtelijke functie op het Franse landbouwministerie - zoekt een uitweg uit het leven omdat het voltooid voelt nadat zijn levenslust door zelf veroorzaakte leegte onherstelbaar is beschadigd - is een evolutie van al Houellebecqs voorgaande werk: onderliggend aan het verhaal meandert een bundeling van dédain voor de globalistisch grotesk denkende, maar aartsluie opererende ambtenarij, maar ook voor het almaar ongehinderd groeiende grootbedrijf, terwijl zowel lof als medelijden met de arbeider en de eerlijke hardwerkend onderklasse overal in doorschijnt, het besef van hun tragisch lot gereflecteerd in zijn eigen mondaine en toch kleinburgerlijke leed in een wereld die geen richting meer geeft maar ook nooit genade zal kennen, en die men maar beter kan verlaten zodra de werkelijkheid van het heden op het kruispunt is aanbeland waarop de voorliggende toekomst niet meer het optimisme van het romantische verleden kan veinzen. Voilà, de bekende ironische lachspiegel die de Franse schrijver de lezer altijd voorhoudt. “De romans onderscheiden zich vooral door een originele insteek, interessante plotwendingen en geestige passages – voor wie erom kan lachen”, recenseerde Arnout le Clercq enigszins schamper, of zo proefde me dat toch, namens het Nexis Instituut. Wie zich er in herkent, en de tragiek durft te erkennen, zal zeker lachen.

Leuk
Na het lezen van Serotonine wendde ik me tot recensies van deskundigen in de literatuur, om te toetsen of ik the gist of the genre een beetje begrepen had. Ik weet dat nooit, het is een eeuwige twijfel bij iemand die ooit als tienjarige boekverslinder op de basisschool zijn romans zocht op de grotemensen-afdeling van de gemeentebieb, maar kort daarop in de brugklas werkelijk alle lust in het lezen verloor toen er plots boekverslagen over de onuitstaanbaar faux-getraumatiseerde huilerigheid van de verplichte werken van Harry Mulisch of - als de docent in een hippe bui was - de pretentieuze studentikoosheid van Ronald Giphart moesten worden opgesteld, met daarin hun systematisch ongeïspireerde eisenlijstjes over ‘motief’ of ‘thema’ in boeken die primair pretentieus (Mulisch) of larmoyant leeg (Giphart) waren. Herman Brusselmans en zijn reeks “Ex”-boeken, daar kon je ongeremd om lachen - maar dat mocht dan juist weer niet omdat het geen literatuur heette te zijn, ze waren De Telegraaf van de leestafel, waarmee op mijn oude lyceum de norm werd gesteld dat literatuur vooral niet leuk mocht zijn.

Enfin. Houellebecq, wiens werken toch niet de definitie van ‘leuk’ vertolken, werd jaren later een van de zeldzame auteurs waar ik nog wel eens een boek van oppak. De Kaart en Het Gebied, ik begreep er weinig van. Maar in Elementaire Deeltjes scheen er al wat licht tussen zijn regels door, en Onderworpen is, voor wie kan kaartlezen, een road map naar de (semi-geïslamiseerde) hel waarin Europa uiteindelijk in al haar beste bedoelingen zal vervallen. Ruim een jaar na verschijning kwam ik nu eindelijk toe aan Serotonine, en daarna las ik dus wat recensies.

Lees verder

Anti-homogeweld in de hoofdstad. Halsema en Rob Jetten krijgen "islam" niet uit hun strot

Moedige uitsprekers Fabio en Daniël zien ondertussen geen andere optie dan weg verhuizen uit de staat waar seksueel onzekere kutmarokkaantjes hen het vrije leven onmogelijk maken

Bij Dit is M (een praatprogramma voor en door mensen met kort pittig haar waar de geur van ribstof en seksuele revolutie uit lang vervlogen decennia omheen hangt) werd een heet hangijzertje op tafel gelegd: het antihomogeweld in de lieve stad Amsterdam. Specifieker: het Marokkaans-islamitische anti-homo herhaalgeweld tegen Fabio & Daniël in Amsterdam Oost. Alleen: dat werd niet benoemd. Bij M (afkorting voor "Margriet van der Linden" - red.) waren daartoe aangeschoven: Sebas Diekstra, advocaat van het koppel, Femke Halsema, hoofd van een semicrimineel probleemgezin in Amsterdam (en burgemeester), en Rob Jetten, fractieleider van LHGBTQI66. En die zeiden, volgens de ankeiler, dat "De maat is vol". Alleen: dat zeiden ze niet. Femke Halsema heeft in het antwoord op de vraag "Welke groep?" heel veel woorden nodig om géén "Arnon Grunberg" "voornamelijk jongeren met een islamitische achtergrond" te zeggen. 

Rob Jetten probeert het op zijn beurt met een (zelfverzonnen, nooit gebeurde) anekdote waarin hij een Marokkaans meisje en een transgendermeisje in hetzelfde hokje stopt om een veel te breed, kapot-veralgemeniseerd en daarmee volstrekt nietszeggend punt over discriminatie te maken, waar zijn social media-mannetje (of vrouwtje, kan allemaal tegenwoordig) vervolgens politieke spam van maakt. En zo zijn we weer een stap verder achteruit, want laffe wegkijkende duikende politici hadden we altijd al, en twee dappere homo's die zich niet zomaar in elkaar laten beuken zonder te benoemen door wie en waar dat is gebeurd, verlaten de voormalige homohoofdstad. En daarmee verliezen we weer een stukje vrijheid ten gunste van een giftige homohatende religieuze ideologie die niet bij naam genoemd mag worden, omdat er altijd wel ergens een twitterende niet-moslim gevonden kan worden die onaardig doet tegen homo's, en er altijd wel een moslim genoemd kan worden die zelf ook wel eens gediscrimineerd (maar nooit mishandeld) is vanwege zijn geloof.

Ja, zo komen we er wel niet, en wordt toch weer normaal gemaakt, wat niet normaal is.

Lees verder

Homo's 020 opnieuw aangevallen door "groep"

Als iemand zich in een groep misdraagt, mag je die groep dan wel veroordelen?

Social

Hee kijk nou wie er gisteren in Amsterdam-Oost niet is beoordeeld naar wat hij is, maar naar de groep waar hij toevallig toe behoort. Het is Arnon Grunberg Fabio, de met Pasen ook al lastiggevallen homo uit Amsterdam-Oost. Die liep hand in hand met zijn eigen vriend door zijn eigen buurt en werd van achteren neergeschopt door iemand die we best als individu zouden willen behandelen als hij niet zulk achterlijk groepsgedrag zou laten zien. De vorige dader werd door zichzelf en leden van zijn eigen groep (en door daderknuffelende dhimmi docenten) gezien als slachtoffer, dus wij zijn benieuwd welke politici juist in deze geseculariseerde tijden de schuld gaan krijgen van deze aanslag op onze vrijheid. Het minste wat we kunnen doen is: meteen aangifte niet wegkijken. Niet goedpraten. Niet  uitwissen. Niet apart zetten. Niet 'normaal' maken wat niet normaal is. 

Bespuugd homostel 020 nog altijd bedreigd

Ja, dat hoort er dus ook nog bij.

Want een schermutseling met De Roedel eindigt nooit met de schermutseling. De eer van de ummah is aangetast en dat zul je weten ook. Het homostel aan de andere kant van de bovenstaande camera wordt "bedreigd sinds ze aangifte hebben gedaan en een van hen de beelden online heeft gezet. Dat bevestigt een van de slachtoffers, Fabio Viana, aan De Telegraaf." En dan gaan de daders een stuk verfijnder te werk dan een baksteen door het raam. "We zijn een tijdje geleden op internet benaderd door iemand die zich voordeed als journalist van de NOS. Hij wilde graag een interview met ons doen en vroeg naar ons adres.

Dat adres gaven ze niet en navraag bij de NOS leerde dat er helemaal geen verzoek voor een afspraak was gedaan. Homo's, oké, maar nu komen ze aan de NOS en dat pikken we dus echt niet. "En zo zijn er meer incidenten geweest. We hebben ons al meerdere keren gemeld bij de politie. Het is een vreselijke situatie, want ik kan niet meer normaal naar buiten gaan. Ik heb geen spijt dat ik die video online heb gezet. Het is iets wat we moesten doen omdat dit soort homohaat te vaak voorkomt." Zin in mannen nu.

Lieve stadsvideo. Mocro's spugen naar homo's

Hee lekker, ff een topic alsof er geen corona is

Clichémocrootjes in Lieve Stad Amsterdam hebben dit Paasweekend hun kans gezien om een verloofd stel te belagen. De mannen van homoseksuele geaardheid (of hoe je dat ook moet noemen tegenwoordig) waagden het namelijk om hand in hand te lopen in de voormalige gay capital of the world, en werden dientengevolge lastig gevallen, agressief bejegend en bespuugd door een paar Rif-clichés met wijventasjes, een uiterst beperkt vocabulaire, middeleeuwse opvattingen en cameraschuwheid. Dikke kudo's aan de filmende flikkers (no offense), die zich niet door de mocrootjes lieten intimideren en hen gewoon vol in beeld blaffen. Het voelt bijna als een prettig soort normaal zonder lockdown, om een nanoroedel islamietjes uit een dichtgetikte cultuur in het openbaar zo te zien worstelen met vrije seksualiteit in een moderne samenleving. Alsof er niks aan de hand is en het leven van alledag gewoon door gaat. Bedankt, rifrukkertjes!

Lees verder

Hbo-filosoof Michiel Leezenberg probeert FOEI-gesprek om verkeerde islam-mening. Faalt

Vrijdag 10 januari, a day that will live in infamy, want toen brak Vlaamse wetenschapsfilosoof Maarten Boudry definitief de rangen inzake witte schuld en de islam.

In een interview vertelde hij de controversiële Volkskrant het volgende: "Er kwamen barsten in mijn geloofssysteem en het drong tot me door dat het verkeerd was om ‘de vreemdeling’ altijd automatisch van elke blaam te zuiveren. (...) Denkbeelden kunnen gevaarlijk zijn en niet alle culturen zijn gelijk. Er is wel degelijk een groot probleem met de islam, een probleem dat door linkse politiek correcte mensen –waartoe ik mezelf rekende – veel te lang is doodgezwegen. Ik heb inmiddels een stapel kritische stukken over de islam geschreven: over homohaat, religie als voedingsbodem voor terreur en misogynie." Echter, hij keerde zich  tegelijk sterk tegen wat hij 'rechtse doemdenkers' noemt. "Voor hen ga ik nog niet ver genoeg, want de islam zou een oorlogszuchtige veroveringsideologie zijn die is erop uit om elke cultuur waarmee ze in contact komt te overmeesteren. Maar daar heb ik mij heel duidelijk tegen uitgesproken. Het angstvisioen van ‘Eurabië’ vind ik onzin."

Ondanks die clausule is het hoogste tijd dat ook Nederland een excommunicatie van Boudry begint. Die eer was gister aan UvA-"""wetenschapsfilosoof""" Michiel Leezenberg, die het presteert een opiniestuk dusdanig met valse tegenstellingen en stromannen te doorspekken dat het eigenlijk voor iedereen beter is als hij maar gewoon naar de HvA vertrekt. Boudry verweert zich in dit draadje na de breek, maar zag één gebrek over het hoofd. 

Lees verder

Klikspanen aan hogeschool HAN proberen nieuwe conservatieve directeur te verbannen

Meningen zijn moord!

@gerritaveresch

Raar is de knik in de tijd waarin zelfs wij van het anarcholiberale roze zootje een hand in het vagevuur moeten steken voor een grefo-SGP'er die niet van homo's houdt. Maar daar gaan we, want dit is het geval. Aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN) is Gerrit Averesch aangesteld als afdelingsdirecteur Automotive & Engineering. Averesch is al 15 jaar in dienst op de hogeschool, en is volgens het college van bestuur na een 'zorgvuldig gevoerde procedure' gekozen als 'de beste man' voor de baan. Maar Averesch is gereformeerd, en fractielid voor de SGP van de provincie staten te Gelderland. En omdat Gerrit derhalve rigide religieuze (en ja, wat ons betreft: achterlijke) opvattingen over homo's koestert, heeft de helft van de afdeling (70 man totaal) een (lafjes anonieme) brief geschreven om te verklaren dat ze zich """niet veilig""" voelen onder Averesch, 

We citeren De Gelderlander op basis van de enige bezwaarschrijver die z'n naam er onder durfde zetten: "Volgens Rens Horn, hoofddocent van de afdeling Automotive, geeft Averesch op de werkvloer blijk van zijn kijk op menselijke relaties die niet stroken met de Bijbelse opvatting." Hoe die "blijk" zich precies uit, is niet duidelijk, maar het klinkt alsof hij ooit iets onaardigs over homo's of homoseksualiteit heeft gezegd, niet dat hij actief anti-homobeleid voert. Het is lastig te checken, aangezien alle andere ondertekenaars anoniem zijn. De interessante vraag is nu dus:

Lees verder

Flatgebouw Nederland (nu met glasvezel)

Ponzi in de polder

Zo. Kerstmis. 

Wij van het rijke, welvarende Nederland consumeerden ons het hele jaar weer ongans aan iPhones en flatscreens en Thuisbezorgd en yogacoke, want iedereen heeft werk en de economie snort, en het is héérlijk. Het lijkt zo goed te gaan dat we dit jaar zelfs tijd over hadden om het klimaat tot luid bezongen religie te verheffen, waardoor we onszelf tussen al dat overdadige overconsumeren ook nog een goed gemoed van participerend activisme voor een betere wereld kunnen verkopen. Deze drie dagen vieren we de Gretamorfose (©) van 2019 met lange gangen vol rijke spijzen, als aflaat die we als dividend aan onszelf uitkeren. *Burp*

En toch morrelt het, en borrelt het, en krijgen we de vinger er niet op. Hoe kan er zo veel onvrede, chagrijn en diepe ideologische verdeeldheid zijn in een land waar alles goed gaat, iedereen rijk is en we onszelf op deze postzegel van een polderlandje bezig kunnen houden met het woeden van de gehele wereld? Waarom geven we onszelf en ons eigen leven jaar na jaar een dikke voldoende op de schaal van domweg gelukkig maar kunnen we, vrij naar VOC-filosoof Jan-Peter Balkenende, niet gewoon blij zijn met elkaar?

Nou. Omdat het echt niet zo goed lijkt te gaan, allemaal, met het land en het bestuur, de vertegenwoordiging en de ongewisse toekomst. Maar is dat ook niet van alle tijden?

Flatgebouw Nederland
In september 2004 schreef wijlen Pamela Hemelrijk een parabel over Nederland als flatgebouw, met de bevolking als vereniging van eigenaren. Eigenaren, die zich steeds verder gepiepeld en genegeerd wisten door de voorzitters van de VvE. Die steeds hogere bijdragen moesten aftikken, tegen steeds kleiner rendement. Die zich door vriendjespolitiek en politieke en culturele invloeden van buiten genaaid voelden. Die hun statige, soevereine flatgebouw langzaam in een piramidespel zagen veranderen, waarin de top het geld verdeelt en de bodem met de stijgende kosten, de groeiende overlast en het achterstallig onderhoud blijft zitten. En met het groeiende wantrouwen.

Het is een parabel die je over iedere generatie kunt leggen. Altijd zijn er politici die zichzelf boven het volk of buiten de wet plaatsen. Altijd is er beleid dat hapert, zijn er instituten die falen, en worden kostbare fouten of kapitale vergissingen toegedekt tot ze uit het zicht verdwijnen - behalve voor de direct gedupeerden, die te weinig macht, stem of invloed hebben om het hen ongunstig stemmende tij te keren. En altijd zijn er dus mensen ontevreden. Op de valreep van het tweede decennium van de eenentwintigste eeuw lijkt de nieuwste piramide z'n piek te bereiken, en kreunt de onvrede van onderaf misschien wel harder dan ooit. Omhoog invechten wordt voor een groeiende groep steeds moeilijker. Omlaag trappen naar voorgetrokken, maar slecht integrerende en cultureel sterk afwijkende nieuwkomers voor anderen steeds logischer.

#goedemorgen (nee, jij niet, lul)
Nu er overal glasvezel ligt, is het flatgebouw zich opnieuw aan het inrichten. Het afgelopen decennium werd getekend door de opkomst van sociale media, en het grote ongemak dat die met zich mee brachten. Het volk had een korter lijntje dan ooit naar de elite. Tom-Jan en Margriet, poortwachters van de VvE op de hogere verdiepingen, kregen te maken met mensen die vanaf hun galerij terug kunnen praten. Opiniemakers gooien niet alleen maar stenen in de vijver, maar ook wel eens boemerangs in hun eigen gezicht. Cabaretiers worden zelf nu ook regelmatig uitgelachen, de sjieke cultuursector ontdekt dat hun moraal niet de mediaan van de massa is, en de politieke kaste kan zich niet meer verschuilen achter door henzelf gekozen cameramomenten en krantenkolommen, of onder vuistdikke beleidsrapporten uit ondoorzichtige bestuurslagen van anonieme overheidsdiensten. 

De burger stelt kritische vragen, krijgt verzonnen antwoorden en ziet in de praktijk met eigen ogen hoe weinig die antwoorden waard zijn, terwijl de afzenders maar blijven stijgen op de ladder des aanziens. Dat heeft zich samengebald in een permanente tirade van twisten op digitale platforms. Beide kampen geven elkaar de schuld. Elite, versus de onverantwoordelijke onderbuik. Volk, versus de volgevreten verraders.

Jouw feiten, tegen mijn feiten.

Lees verder

Onderwijspartij D66 breekt onderwijs verder af

Nu missen we Berdt

Coalitie schrapt toelatingseisen voor de Pabo.

Waar ging het mis? Ging het mis toen hogescholen meer aan corporate branding gingen doen dan aan onderwijs, met bestuurderssalarissen van boardroom-proporties, en hun diploma's waardeloos werden en gratis over de toonbank gingen? Ging het mis toen we mbo-scholieren "studenten" moesten gaan noemen? Ging het mis toen we islamitische scholen gingen toestaan, waar we nu het antisemitisme en de homohaat nooit meer uit de lesstof krijgen? Ging het mis toen Bert Brussen weg ging bij GeenStijl, en zijn vuistdikke Zwartboek HBO te ver onderop onze stapel raakte?

Ging het mis toen coalitie na coalitie bezuinigde of niet genoeg bijlegde voor het Nederlandse onderwijs, met Arie Slob als laatste onbarmhartige farizeeër op een lange lijst? Ging het mis toen D'66 genderdiversiteit in het curriculum dwong, begon te eisen dat mbo'ers ook bij het corps moeten, zwangerschapssubsidie aan scholieren ging geven en het woord 'laagopgeleid' op de verbodenwoordenlijst zette (allemaal Echt Waar!)?

Ging het mis toen leraren zich zo overwerkt en ondergewaardeerd begonnen te voelen, dat ze vaker staken dan voor de klas staan? Ging het mis toen taaltoetsen op de helling werden gezet omdat het racistisch is om van allochtonen te verlangen dat ze de Nederlandse taal goed beheersen, of ging het mis omdat onderwijs ondersteunend personeel al geen foutloze zin meer kan schrijven, of ging het mis toen hogescholen gratis voldoendes gingen uitdelen omdat er überhaupt niemand meer was om hun tentamenzalen te surveilleren? 

Ging het mis toen het leenstelsel werd ingevoerd en de scholieren van nu de schuldenaren van straks zijn? Ging het mis omdat we god, in al zijn vage varianten, niet uit het onderwijshuis getrapt krijgen? Hoe ging het zo mis met het onderwijs, dat nog zo weinig mensen in die fundamentele sector voor onze samenleving willen werken, dat de toelatingseisen voor lerarenopleidingen maar in zijn geheel van de educatieve menukaart geschrapt worden?

bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken