Soep van de Week, teven Stamcafé

De heer Muntz heeft mij reeds diverse streken geleverd maar wat hij tijdens de opnames van de shockdoc Paranoia Paraguay flikte door zijn onaangepaste zoon Engel en diens partner in crime Huub Brand tegen mij op te hitsen, in een krampachtige poging mij af te schilderen als een dementerende pathetische boomer die nog steeds pretendeert de ongekroonde gonzokoning van Nederland te zijn, is een nieuw dieptepunt qua smakeloosheid, immers het handelsmerk van de heer Muntz. Zeventien jaar geleden verstuurde hij naar alle media een Nederland een sensationeel persbericht dat van a tot z gelogen was, enkel en alleen ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Dit zoog hij uit zijn duim:

Schrijver, publicist en documentairemaker Arthur van Amerongen, genomineerd voor de AKO literatuurprijs met het boek Brussel: Eurabia, winnaar van de prestigieuze Prijs van de Nederlandse Dagbladjournalistiek in 2006 en winnaar van de Nipkowschijf voor het radioprogramma De Inburgerking in 2005 is voor het laatst gesignaleerd in de snackbar van de Heineken-ontvoerder Frans Meijer in hoofdstad Asuncion.

Van Amerongens vriendin Paula stuurde mij een noodoproep. In eerste instantie dacht ik aan een grap van Van Amerongen, zoals wel vaker gebeurd was in het verleden. Arthur Van Amerongen verbleef het afgelopen jaar vooral tussen oorlogsmisdadigers, neonazi’s, door Interpol gezochte criminelen en moslimstrijders in opleidingskampen van Hezbollah. Dit in het kader van zijn nieuwe boek Paranoia Paraguay, dat gepland stond voor de lente van 2009. Van Amerongen heeft een problematisch drugs- en drankverleden. Ik vermoed dat de schrijver in de cocaïnehandel verstrikt is geraakt, al dan niet samen met de heer Meijer.

Het kan ook zijn dat de Spaanse vertaling van Brussel:Eurabia slecht gevallen is bij extremistische moslims in Zuid-Amerika. Ik vertrek daarom zondag halsoverkop naar Paraguay om, met gevaar voor eigen leven, mijn boezemvriend te gaan zoeken. Arthur Van Amerongens vorige uitgever Atlas heeft geen belangstelling getoond voor financiële steun aan de speurtocht naar de auteur, ondanks de internationale bestseller Brussel: Eurabia. Ik maak daarentegen van de nood en deugd en neem het een en ander op voor een radioregistratie. De NPS radio wil mijn speurtocht t.z.t. onder voorbehoud uitzenden in het programma Radio Doc, afhankelijk van de kwaliteit en de afloop.

Rob Muntz

Het fopbericht werd door veel media opgepikt en stond pontificaal op de voorpagina van  het ooit zo prestigieuze Nieuwsblad van het Noorden. Wie schetst mijn verbijstering toen ik, chillend op mijn balkon van mijn appartement aan de calle Oliva in Asuncion, met uitzicht op de machtige Paraguay-rivier, werd gebeld door Robert Meys, de kersverse Nederlandse ambassadeur in Uruguay. Paraguay had destijds alleen een honorair consul. Meneer Meys was bijzonder nerveus en vroeg stamelend wat er waar was van het bericht dat ik ontvoerd was. Ik antwoordde hem dat ik dan wellicht niet zomaar de telefoon zou hebben opgenomen, want zo vriendelijk zijn het FARC en de Hezbollah nou ook weer niet. Onze man in Uruguay bleek vooral bezorgd over het kostenplaatje van mijn eventuele reddingsactie in de jungle van Zuid-Amerika, met inzet van commando’s, de DEA, de Navy Seagulls  en wat dies meer zij.

Een paar weken later nam Muntz mij weer te grazen tijdens de opnames van het NPO-tweeluik Paranoia Paraguay.  Daarin werd ik neergezet als een alcoholische cokejunk die worstelend met een identiteitscrisis langzaam ten onder ging in de waanzin van het moordend hete bananenrepubliekje. Vooral tijdens de montage haalde Muntz al mijn scherpzinnige en erudiete teksten er uit. 

In mijn diverse geschriften over Paraguay maar ook in de interviews met Muntz, refereerde ik vaak aan Under the Volcano van mijn favoriete schrijver Malcolm Lowry. De roman vertelt over Geoffrey Firmin, een aan alcohol verslaafde Britse consul in het Mexicaanse stadje Quauhnahuac. Het verhaal speelt zich af op de Dag van de Doden in 1938-1939. Een van mijn favoriete anekdotes over Lowry staat in de meesterlijke biografie van Douglas Day. Lowry zit met zijn uitgever in een Londense pub en ziet buiten een roze olifant voorbij stampen, een bekend deliriumsymptoom. De twee mannen rennen naar buiten en Lowry trapt in een enorme olifantendrol: het circus is in de stad.

Ik deed mee aan het project van vader en zoon Muntz en Huubje omdat ik dacht dat ik naast die twee zotten fatsoenlijk over zou komen en bovendien kon ik - een typische exponent van het fenomeen dominee-koopman - mijn glossy en mijn omstreden roman over Paraguay slijten aan de goedgelovige en gulle reaguurders, bij wie ik tot mijn stomme verbazing nog steeds een gunfactor heb.

De ellende begon al toen we op het vliegveld in Barajas in Madrid waren. Ik had mijn goede vriend George - een vrolijke Rotterdamse ondernemer die alle landen van Zuid-Amerika bezocht behalve Paraguay - gevraagd om mee te gaan naar het carnaval in Encarnacion. Dat viel niet goed bij Muntz die George meteen voor stalker en starfucker uitschold, en hem mijn bitch en mijn groupie noemde. Nou heeft George de heterofiliteit uitgevonden en verbeterd, met mij als goede tweede, en bovendien ben ik geen star. Enfin. De spanning in het vliegtuig was te snijden en dat zou niet beter worden. In Asuncion ontdekte ik al snel dat mijn rol vooral die van vertaler was omdat niemand van Team Muntz ook maar één woord Spaans spreekt. 

Huub woont in Barcelona maar spreekt een soort zigeunertakkietakkie dat geen hond begrijpt: denk aan Brad Pitt in Snatch. Het hele idee van de megalomane film van Muntz is dat Engel en Huub beroemd willen worden - ze hebben al een soort twijfelachtige cultstatus in Zaandam-oost dankzij Transnistrië - om vervolgens heel veel dames te kunnen verslijten. Ik ben natuurlijk ook een jonge wilde hond geweest met veel Sturm und Drang, maar zo'n blinde vorm van promiscuïteit vind ik voorbehouden aan primaten. Maar goed. Vorige week schreef ik al over de nachtelijke politiesafari door het knusse volkswijkje La Chacarita en dat was nog een redelijk net avontuur, ware het niet dat veel bewoners van La Chacarita mij herkenden en mij diverse soorten levensgevaarlijke drugs aanboden, tot ontsteltenis van het enorme leger agenten en soldaten.

De ellende begon pas echt in het keurige Westfalenhaus, een toonbeeld van Teutoonse properheid. We hadden vier kamers voor twee nachten gekregen, gratis en voor nakkes nada, omdat Herr Dokter Muntz zich had uitgegeven voor een belangrijk filmproducent, in de traditie van Joop van den Ende en de illustere Matthijs van Heijningen. Eigenaar Bo van Westfalenhaus, die met zijn ouders uit Duitsland vertrok toen hij 2 was, zou wereldberoemd worden omdat zijn wekelijkse kookshow voor de Paraguayaanse staatstelevisie de hoofdmoot van de film van Muntz zou worden. Totale onzin natuurlijk maar het werkte. 

En toen Muntz zijn Hitler-filmpjes liet zien, mochten wij drinken wat we wilden op de kosten van het huis. Twee etmalen open bar was geen goed plan, zo moet ik achteraf bekennen. Engel en Huub zijn vrouwtjesmagneten maar trekken niet bepaald de A-garnituur van de "chickies" aan. Binnen de kortste keren zat de knusse bierkelder bomvol met Paraguayaanse juffrouwen, met neptieten, opgespoten lippen en met vermoedelijk ook nog anus- en vagijncorrecties. Engel vertelde mij dat deze dames voor diverse televisiezender werkten en hele belangrijke dingen deden daar (bazenpoepen vermoedelijk, mochten ze überhaupt bij de Paraguayaanse treurbuis werken).

Tot overmaat van ramp mocht Huub assisteren in de cokeshow van Bo, zeg maar als bitch van dienst, en hij maakte zoveel grapjes over de geaardheid van Bo, een keurige family man, dat zelfs de ouwe Muntz plaatsvervangende schaamte kreeg. Vervolgens vroegen de twee snotneuzen of ik Colombiaans marcheerpoeder kon regelen via mijn oude contacten want dat wilden hun nieuwe "vriendinnen".  De beer was los, vrienden. Huub was een halve dag spoorloos en bleek voor 500 euro aan champagne voor de snollebollekes te hebben gespendeerd in "nachtclubs" waarop de oude Muntz riep: Huubje, je weet toch wat voor soort vrouwen slobbert in nachtclubs? 

Ik leverde de nakkies (92 procent zuiver) maar werd het mikpunt van hun razernijen en spotternijen omdat ik hun nakkies weigerde met de wijze woorden: just say no kids. Het carnaval in Encarnacion werd een soort apocalyptische finale, met dronken ruzies en vechtpartijen met motorclubs. Ok, ik was lazarus maar dat waren Huub en Engel ook. Muntz is gelukkig al heel lang geleden geheelonthouder nadat hij in de Heilige Qur’aan  de Soera al-Mā’idah las: "O jullie die geloven! Voorwaar, bedwelmende drank, kansspelen, offerstenen en waarzegpijlen zijn een gruwel, behorend tot het werk van de satan. Mijd het dus, opdat jullie zullen slagen. De satan wil slechts vijandschap en haat tussen jullie zaaien door middel van bedwelmende drank en kansspelen, en jullie afhouden van de gedachtenis van Allah en van het gebed. Zullen jullie dan niet ophouden?"

Toen ik eindelijk in lag te snurken in onze rukbunker (met zijn vieren op één kamer bleek ook niet zo’n goed idee van producent Muntz) werd ik ruw uit mijn comateuze slaap gehaald door Huub en Engel. Ik had geen idee wie en waar ik was, loop als een daas in mijn blote reet door de kamer te rennen, struikel een paar keer over mijn slurf en begin als een dolleman mijn rugzak in te pakken. Ik weet nu al dat dit de slotscene wordt van het artistieke gedrocht van Muntz & Co. Ik sta er weer mooi op, vrienden. De montage van de film zal drie maanden in beslag nemen  maar op 13 maart is er helaas al een sneak preview tijdens Het Schaduwbal van uitgeverij Ezo Wolf in samenwerking met The Unsafe House. Ik hoor dat er nog kaartjes zijn, voor mijn stalkers en groupies. Ramadan Karim.