Soep van de Week

Gerard Reve schreef: "Het weer komt van God en kan dus nooit slecht zijn, en ten tweede: in een huis, in een automobiel en in een trein is het altijd mooi weer. En ten derde: het weer is gratis."

Ik plaats daar graag enkele kanttekeningen bij. Mijn lieve vader zei altoos heel Reviaans dat alle weder van God komt, en dat er niet zoiets als slecht weer bestaat. Nou gedij ik het best in lieslaarzen, zuidwester en oliejas, vliegvissend in kolkende stromen van de Schotse Hooglanden  tijdens een gruwelijk noodweer. Niets is mooier dan de beloning: GlenAllachie van vijfendertig jaar oud slobberen bij een knapperend haardvuur terwijl de eenbenige Angus op zijn jammerhout speelt en spookverhalen vertelt. Ik gruwde als kind van de zon omdat ik altijd blaasjes en blaren en andere gore bulten op mijn broze lichaampje en mijn lijkbleke smoel vol sproeten kreeg. Strandvakanties waren een ware marteling, ook al regende het altijd in Zoutelande. Ik hou dus eigenlijk niet van mooi weer, maar woon toch al een derde van mijn leven in broeierige oorden. Paraguay spande de kroon, qua hitte. Het charmante bananenrepubliekje - ik vlieg er dinsdag naar toe met meneer Muntz, u hoort van mij -  ligt op dezelfde breedtegraad als de Kalahari-woestijn. De komende weken is het daar 40 graden, en dan heb ik het over het kwik en niet over de gevoelstemperatuur. Voor verkoeling vluchtte ik tijdens mijn vrijwillige ballingschap regelmatig naar Patagonië, dat in veel opzichten op de Schotse Hooglanden lijkt. Vuurland vond ik echt schitterend, dat voelde als thuiskomen. De beklemmende en naargeestige duisternis van hoofdstad Ushuaia, hartje Arctische winter, is onovertroffen, al kan het in Stanley op de Falklandeilanden ook flink spoken.

Maar nu: ik beleef nu de allerkutste winter in de Algarve, ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Ik ben achtereenvolgens in de poepert genaaid (niet met zand dit keer) door Ingrid (voorbinddildo), Joseph, Kristin (voorbinddildo), Leonardo en vandaag, zaterdag, is Marta gearriveerd (met voorbinddildo). En dan heb ik nog niet over Alice en Harry. Villa Vischlugt is ingesloten door het regenwater, het lijkt godverdomme Saint Malo wel. Om de poort van mijn huissie te openen, moet ik op lieslaarzen door 40 centimeter water waden. Mijn werkkamer, weliswaar met schitterend uitzicht op de Ria Formosa en de eilanden Armona, Culatra, Faro en Ilha Deserta, ligt vol met handdoeken en dekens, want het water stroomt overal naar binnen. De storm beukt - as I write - op mijn dak, dat gelukkig gebouwd is door Denen, de vorige bewoners, en niet door Portugezen. Deze narigheid duurt al maanden en voor het eerst word ik depressief van het weer en verlang ik naar de dood. En toen moest ik mijn lieve hondje Tita ook nog laten inslapen, bedankt voor de condoleances. Ik begroef haar naast haar zusjes Raya en Jamba, en zo’n droeve kuil moet ongeveer tot kniehoogte zijn. Dokter Mario, een schat die ook mijn andere hondjes naar de hemel zond, was vier uur vertraagd. De kuil voor Tita, die ondertussen nog rondliep en haar buikje vol at met biefstuk en kipfilet, liep binnen de kortste keren vol en ik schat dat ik ongeveer 500 keer een volle emmer uit het graf trok. Tita stierf in alle rust, vredig in mijn armen. Ze keek me nog 1 keer in de ogen toen de methadon indaalde (de eerste stap van de euthanasie), zuchtte en viel in diepe slaap. Ik heb me suf gejankt, dat mag u gerust weten. Enfin.

Meanwhile back at the ranch:Ik heb eerder al eens geschreven dat overwinteren overleven is, maar dat was ironisch en grappig bedoeld maar het lachen is mij vergaan want de Algarve wordt geteisterd door de Winter des Doods. 

Gerard Reve zei dus net als mijn pa dat het weer komt van God, en dus nooit slecht kan zijn. Ammehoela! Vermoedelijk bedoelde Reve met God bepaald niet het opperwezen van de mohammedanen. Reve schreef eigenlijk nooit iets inhoudelijks over Allah, diens profeet, de islam en mohammedanen. Aan Max Pam vertelde hij eens dat de islam een heel griezelige uitvinding is en in een brief uit 1978 aan Rob Nieuwenhuys rept hij over geiteneukerslanden als aanduiding voor Arabische landen. In Bezorgde Ouders (1988) schrijft hij dat hij zijn “blonde, blanke jongenslijf aan dat bruine geiteneukertje wil geven”. Allemaal pure ironie natuurlijk. 

Volgens de onvergetelijk Joost Zwagerman - hier een zeer geestige beschouwing over diens zelfgekozen dood - zijn er twee typen revianen, zo las ik hier:

…de reviaan met de slappe lach (ik dus) en de reviaan met de vrome frons (Antoine Bodar). Volgens de eerste categorie is het geloof van Gerard Reve niet echt serieus te nemen. Zijn ‘roomse heisa’ is niet los te zien van een ontregelende ironie en een vette knipoog. Theo Holman is volgens Zwagerman het prototype van dit soort revianen. Zijn waardering gaat immers altijd gepaard met ‘gehinnik uitmondend in dijenkletsen’....

en: Volgens de tweede categorie revianen is Reve’s ironie juist een voertuig voor een hoogstpersoonlijke geloofsbelijdenis. Deze belijdenis zou bij Reve dienen als bezwering voor wanhoop en misantropie.

In het smakelijke essay van Huub Mous, las ik dat Zwagerman terecht een vergelijking maakte tussen de vermeende godslasteringen van Reve, die betrekking hadden op een God als ezel, die zich in zijn meest geheime opening laat bezitten, en het woord ‘geitenneukers’, waarmee Theo van Gogh moslims placht aan te duiden. Mous:

Veertig jaar na het ezelsproces is godslastering in Nederland opnieuw actueel. Niet voor niets pleitte minister Donner kort na de moord op Theo van Gogh voor intensievere vervolging op grond van het wetsartikel inzake godslastering. Achteraf bezien lijken de jaren zestig opeens uiterst tolerant te zijn geweest. De tirades van Algra en Van Dis - SGP-parlementariër ir. C.N. van Dis, niet de genderfluïde boomer Adriaan die bijna 40 jaar lang die arme Wim T. Schippers belazerde en nu als een held geldt bij de fossielen en inkthoeren van de systeemmedia en bij de circlejerkers en circlesquirters van literaar Nederland - vallen in het niet bij die van een hedendaagse radicale imam. Als Reve nu over Allah zou schrijven dat hij zich als een ezel in zijn kont liet neuken, dan was de hele wereld in rep en roer. Er zouden bommen ontploffen in de Nederlandse ambassades in Pakistan, Djakarta, Beiroet, Damascus, noem maar op. Zelfs mevrouw Verdonk zou het vuur niet meer weten te blussen. God is tegenwoordig zo dood als een pier, maar Allah is springlevend en laat niet met zich spotten.

Nu ik het toch over de islam heb, de beste uitvinding sinds het gesneden witbrood: in de Heilige Qur’an en de Hadith wordt het weer niet gezien als een toevallig natuurverschijnsel, maar als een directe teken van Allah's macht, wijsheid, barmhartigheid en soms - last but not least - waarschuwing of straf. Het weer is volledig onder Allah's controle en dient om mensen tot nadenken te brengen over Zijn eenheid, de opstanding en het hiernamaals.  Alles goed en wel, maar waarom worden al die kutstormen die mijn huisje teisteren nooit eens Mo of Soundos genoemd, terwijl al het weder van Allah komt. Dat zou nog eens lekker inclusief zijn. Ik ben toch onderzoek gaan doen en verdomd, er zijn Arabische namen voor stormen. Niet islamitisch natuurlijk want dan worden Allah en zijn profeet voor de zoveelste keer boos om niks. Ik vond deze halal stormen: Shaheen (havik) Jawad (vrijgevig, gebruikt) Asif (storm, gebruikt) Naseem (briesje) Mouj (golf) Ghazeer (overvloedig), Hamoon (moeras) en Tofik Dibi (pisbakwindje).  

Omdat ik ook niet de beroerdste ben, en graag mijn talrijke mohammedaanse fans plezier, hier een schitterende hadith (overgeleverd door al-Bukhari en Muslim) over de profeet, en diens kijk op het weer.

Aisha (رضي الله عنها) vertelde:
Wanneer de wind hevig waaide of de lucht donker werd, veranderde het gezicht van de Profeet ﷺ.
Hij liep heen en weer, onrustig, en was bezorgd.
Maar zodra het begon te regenen, werd hij weer gerustgesteld.

Ik vroeg hem waarom dat zo was, en hij zei:

“O Aisha, hoe kan ik er zeker van zijn dat daarin geen straf zit?
Sommige volkeren werden met wind gestraft.
En andere volkeren zagen de straf aankomen en zeiden:
‘Dit is een wolk die ons regen zal brengen.’”

Welnu: deze  hadith laat zien dat de Profeet ﷺ bij stormen niet panikeerde, maar juist: nederig werd, zich bewust was van Allah’s macht, geduldig en waakzaam bleef en zijn vertrouwen in Allah versterkte.

Geduld (ṣabr) betekent hier: niet roekeloos worden, niet klagen, maar alert blijven en je tot Allah wenden — zelfs als de natuur heftig is. En indachtig die wijsheid van de profeet, leg ik mij neer bij het weer dat immers van God komt. Maar dinsdag wel lekker naar Paraguay! 

Voor de thuisblijvers een mooi plaatje van mijn favoriete zanger: Kris van de Straat, met zijn onverbiddelijke hit Koud, Nat, Kutweer.