Arthur van Amerongen - A conservative is a liberal Tuur who has been mugged

Soep van de Week - dit keer niet als StamCafé

Kent u die uitdrukking: A conservative is a liberal who has been mugged? Hij wordt toegeschreven aan George F. Will en Irving Kristol maakte daarvan: “A neoconservative is a liberal who has been mugged by reality.” Afgelopen weekeinde werd ik een soort van gemugged, op de hoek van de Nieuwe Binnenweg en de Westersingel, de kenners weten dan dat ik het over Rotterdam heb. Ik was in kennelijke staat en waggelde naar mijn slaapadres in de Breitnerstraat. Omdat ik waggelde werd ik dientengevolge ingesloten door een paar jongeren, die vervolgens opzichtig tegen mij aan botsten. Zigeuners spuiten in zo’n geval ketchup op je kleding en gaan dan die vlek opzichtig wegpoetsen. Vervolgens ben je je portefeuille en wat dies meer zij kwijt. Ik zag die bekende truc ooit eens in Rome, een jaar of vijftig geleden. Toen ik Brussel - Eurabia aan het schrijven was, werd ik bij de Munt belaagd door een Oostblokker die ineens over mijn spijkerbroek begon te wrijven, en zei dat het prachtige stof was en dat hij die broek wilde hebben. De goede man was beslist geen homofiel, want hij had gouden tanden en dat is bepaald niet des homo’s. Ik was nuchter, ik heb nog nooit een portemonnee gehad, en ik heb ook nog nooit met een polshorloge rondgelopen, zelfs niet met zo’n spuuglelijk gratis klokkie van Time Magazine of van Boek en Plaat, of iets in die geest. Ik had een prop geld diep in mijn broekzak, dus Koko kon er sowieso niet bij, maar brutaal vond ik het wel en ik bromde dat hij beter scharen kon gaan slijpen of een geit op een ton kon laten dansen.

Vroeger zag ik in Spanje nog wel eens zigeuners met zo’n kermisact en diep in de negorij van Joegoslavië stuitte ik op Cigani met een dronken gevoerde beer die kunstjes moest doen. Ik werd niet gemugged door zigeuners (ik was trouwens al conservatief), maar door jongeren. Ik weet niet of ze verslaafd waren, zoals al het geteisem dat op onzalige tijdstippen rondscharrelt op het stukje tussen de Pauluskerk en het Eendrachtsplein. Het kunnen oostblokkers zijn, personen van kleur, uitgemergelde gelevlablanke smackjunkies en natuurlijk de onvermijdelijke jongeren, en daar wemelt het van in die buurt. Overigens staat het pand van de Marokkaanse viswinkel Puerto Marina (Nieuwe Binnenweg 1) te koop, dus ik vermoed dat er iets mis is gegaan met een partijtje vis uit Colombia. Verderop op de Nieuwe Binnenweg zat ooit  een Marokkaanse viswinkel. Op een dag zaten daar veertig kogelgaten in de ramen, dus ik denk dat een klant niet helemaal blij was met de versheid van de haring. Ongeruste vrienden zeiden tegen mij: “Je was daar zeker drugs kopen, in het holst van de nacht, we kennen jou!” Nein, nein, nein! Ik was met Peter Tapijt, van Leefbaar Rotjeknor en voorzitter van de stadsdeelraad Centrum, naar het songfestival wezen kijken in een homotent, geheten Bar Loge 90. Allemaal kappersnichten, die heel hard begonnen te krijsen toen die knappe Israelische knul dat wonderschone lied zong. Twee gasten draaiden zich demonstratief om, maar dat waren toevalligerwijs Marokkaanse schandknapen. Ik had iedereen een drankje aangeboden namens de Mossad toen bleek dat Israël tweede was geworden, en de jodenvriendelijke Bulgaren eerste. Toen mijn geld op was, waggelde ik zoals gezegd naar huis.

Het roedeltje jongeren botste tegen mij op, ik viel om en gleed met smoel over het intens smerige trottoir. Ik bloedde als een rund op drie verschillende plekken op mijn bakkes. Ik dacht: wegwezen hier! Even verderop, bij de Dirk, merkte ik dat ik mijn telefoon kwijt was. En toen begon de echte ellende, want ik moest met mijn dronken kop van alles gaan blokkeren. Mijn laptop lag gelukkig veilig in de Breitnerstraat, net als mijn paspoort en mijn bankpasje. Ik moest dus eerst mijn Portugese telefoon van Vodafone blokkeren, maar dan heb je dus je telefoon nodig, die is echter gestolen... Bellen vanuit Nederland naar Vodafone Portugal is een nachtmerrie. Na een half uur kreeg ik eindelijk iets aan de lijn, een robot, en die vroeg allemaal gegevens die ik niet paraat had omdat die gegevens in mijn gestolen telefoon stonden. Uiteindelijk lukte het mij, met mijn dronken kop, om de telefoon te blokkeren via Find My Phone. Dat was heel simpel, eigenlijk, maar ja: ik was starnakel. De volgende dag lukte het mij met veel moeite (kater des doods) om mijn simkaart te blokkeren, maar toen moest ik een nieuwe telefoon scoren. Ik heb een dure verzekering bij Vodafone afgesloten, ook voor diefstal, maar met zo’n enorme alcoholkegel naar de politie in Rotterdam gaan, met die bloedkop van mij, leek mij geen goed plan. Vermoedelijk zit daar op zondagmorgen een non-binaire zwarte dwerg met vier borsten, drie lullen en een baard achter de balie, en als ik zou zeggen dat het Marokkanen waren, word ik meteen het bureau uitgebonjourd door de mannetjes van de veiligheid. Wellicht kon ik aangifte doen in Alkmaar, want ik moest naar het feestje van oom Rob, die vierde dat hij 50 jaar bij de Telegraaf werkt. Tot mijn verbazing kan je dus niet gewoon naar binnenlopen bij de Alkmaarse politie, en moet je een afspraak maken! Wat  nou als een Amerikaan beroofd wordt op de kaasmarkt…? Ik kon het wel online doen, maar heb geen DigiD. Holy shit, wat een Kafkaëske narigheid!

Ik ging dus naar die feessie van die Robbie. Ik zag er dus niet uit, zat onder de verse bloedkorsten, had een dik oog en een kegel van hier tot Kaap Sint-Vincent. Zulks komt mijn street credibility ten goede, maar zo’n afgetiefte junkenkop valt minder goed bij de beau monde van de Telegraaf. Ik had zes weken niks gedronken, en drugs vind ik walgelijk, maar iedereen op die fuif dacht: “W_aarom heeft die brave oom Rob zich toch geëncanailleerd met die vreselijke van Amerongen_?” Ik ben toen maar in de tuin van de uitspanning gaan zitten, waar de feestelijkheden plaatsvonden, en met die kater des doods heb ik toen mijn nieuwe telefoon geïnstalleerd, met behulp van mijn laptop die ik had meegenomen, want een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. Dat duurde ongeveer twee uur, want Yahoo, Twitter en Facebook en Google en al die andere clubs maken het de brave burger bijna godsonmogelijk om in te loggen op je account als je telefoon gestolen is. Het is een soort vicieuze cirkel, want je hebt in feite de gestolen telefoon nodig, om je identiteit te bevestigen. Er waren veel fotografen op oom Rob’s feestje, en ik moest steeds zorgen dat de goeie kant van mijn tronie op de kiek kwam. Later ging ik met mijn uitgever Otto en Keyvan Shahbazi Iraans eten in Alkmaar en de kleine sympathieke Pers maakte veel grapjes over mijn gehavende kop.

Een paar dagen later zag ik hem weer in Nieuwspoort, tijdens de bekendmaking van de Pim Fortuyn-prijs, en weer begon iedereen over de wonden op mijn kop. Ik zei toen maar dat ik was aangereden door een jihadistische Marokkaanse drugsdealer in een Lamborghini, op de Nieuwe Binnenweg. Mijn grote vriendin Lenny Kuhr was ook genomineerd en plaatste dit bericht met typisch Lampegatse humor (ze komt van Stratum). Later die dag was de première van Het Hart van Amsterdam van Roy Dames, en ik had de voltallige redactie uitgenodigd voor het feestje. Ik had immers de glossy voor Roy samengesteld. Toen bleek dat bioscoop The Pulse volledig overgeboekt was, en konden de jongens van GeenStijl onverrichter zake naar huis. Ik schaamde mij diep, dat snapt de reaguurder wel natuurlijk. “Gaat het weer een beetje, meneer van Amerongen?”, hoor de ongeruste lezer denken. Ik zwijg in alle toonaarden, als men maar niet denkt dat ik een digibete boomer ben! En conservatief was ik al hoor. Proost!