Stek Oost werd een academische herhaling van het Stanford Prison Experiment.

Er was eens een flat waar 125 studenten door de kamernood werden gedwongen samen te leven met 125 asielzoekers. Zelfs Zembla maakt een reportage hoe cultureleverschillen jarenlang eindigen in verkrachtingen, stalking, diefstal en ander leed. Mohammed R.A. kreeg slechts drie jaar voor de verkrachting van twee buurvrouwen.

Dick Maas maakte eerder al een “ludieke” filmreeks inclusief series waarin hij schetste wat er gebeurt als je de ene cultuur aan de andere opdringt. Wat hij neerzette, is met de kennis van vandaag slechts een sprookje. Nu hij met zijn nieuwe film maatschappelijke thema’s aan de kaak stelt, worden hem waarschuwingsstickers opgedrongen.

Zulke waarschuwingen ontbreken in nieuws, beleid, verkiezingsdebatten en campagnemateriaal. De NOS wachtte in hun OSINT reportage acht minuten voordat ze melden dat Iran een vrouwenonderdrukkend islamitisch kalifaat is. Ze vergeten dat Iran de thuisbasis vormt van de sjiieten, die al veertien eeuwen in oorlog zijn met soennieten.

Zulke gigantische culturele verschillen gaan studenten niet oplossen naast hun studie inclusief bijbanen. Die asielzoekers hebben niet alleen een buddy nodig met veel vrije tijd, maar ook korte lijntjes met handhaving, politie en justitie als er delicten worden gepleegd. Niet alleen als straf voor de dader, maar vooral als signaal naar de rest.

Eva Vlaardingerbroek en Edwin Wagensveld mogen niet meer naar het Verenigd Koninkrijk, politieke correctheid wordt steeds harder afgedwongen. Echte problemen worden beantwoord met struisvogelpolitiek. Ali Khamenei zwemt in een veelvoud van 95 miljard, die hij in “veiligheid” brengt, terwijl hij twaalfduizend onderdanen vermoordt.

Vluchtelingen uit Iran of Syrië hebben te veel meegemaakt, ze zijn beschadigd, maar ook voor de duvel niet bang, gewetenloos en daarom zeer populair als werknemer in de criminele sector. Ze zijn opgegroeid in een cultuur waar vrouwen zonder aanwezige broer, vader of oom worden gezien als publiek bezit, die je mag “gebruiken” en doden.

We zagen al eerder een flat die Femke niet wilde bevrijden van krakers. Je zag in de reportage vrouwen die niet meer naar hun appartement durfden waar ze wel huur voor betaalden. Door de woningnood hebben mensen geen vrijheid meer om te vluchten. Net zoals de studenten van Stek Oost werden ze jarenlang aan hun lot overgelaten.

Sommige woningbouwverenigingen waren al gestopt psychiatrische patiënten in sociale huurwoningen te duwen. Omdat politici kosten willen besparen werden instellingen geleegd, en mochten patiënten en verslaafden tussen normale mensen wonen. Rechters gedogen jarenlange overlast voordat de dader uit huis werd geplaatst.

Ondertussen zijn de gezinnen die ernaast, erboven of eronder wonen jarenlang uitgeput, ontwricht, gebroken en hopelijk verhuisd. We maken ons te weinig zorgen over de impactop mensen die thuis niet meer tot rust komen, die zich niet meer ontwikkelen op hun studie of werk, of over ouders die hun geduld verliezen bij hun eigen kinderen.

Het monster uit de Barendrechtse zedenzaak schetst zelf hoe hij keer op keer de verkeerde keuzes maakte, hoe hij nooit hulp zocht, maar tientallen nieuwe slachtoffers maakte en hen bijna vergiftigde. We hebben te weinig geleerd van Robert M, we pakken pedo’s te laat. Ondanks de gigantische schaal komt het OM niet tot de maximale straf.

Een celstraf en gedwongen behandeling zijn hier niet genoeg. Een geaardheid is niet te behandelen en sommige psychische aandoeningen hebben helaas een zeer beperkt behandelperspectief. Er blijft een gevaar voor de samenleving, en dat is een basis voor een levenslange plaatsing in een gesloten instelling met voldoende werkgelegenheid.

Helaas blijven we dan redeneren vanuit daders en hun advocaten, we vergeten de belangen van slachtoffers en hun familie die moeten de ruimte krijgen deze persoon niet onverwacht tegen te komen. We vergeten de belangen van kinderen om buiten te spelen, zonder angst voor wolven, pedofielen en andere levensgevaarlijke risico’s.

Het wordt tijd dat we die beschadigde mensen hun leven lang letterlijk de ruimte geven ten koste van daders die tot meer dan tien jaar veroordeeld worden. Die daders moeten we levenslang verbannen uit de provincies waar ze hun delicten hebben gepleegd, reclasseer maar elders. Alleen dan zet je slachtoffers en nabestaanden centraal.

Binnen de documentaire Blauwe Ballen werd geschetst hoe de pakkans voor penisvagina-verkrachting minder dan een half procent is. Roy Dames volgde anderhalf jaar de Haagse zedenpolitie, daaruit volgde geen vervolging binnen de prostitutie. Met zulke pakkansen verklaren we elke dag weer jonge, leuke vrouwen vogelvrij.

Elke dag weer zien pubers mannen wegkomen met allerlei haantjesgedrag. Ze zien op straat en in het openbaar vervoer hoe vrouwen belaagd worden. Ze zien het zo vaak dat ze het vanzelf normaal gaan vinden. Niet alleen de jongens, ook de meisjes doen geen aangifte meer, trekken niet aan de bel, lopen om, kleden zich anders of blijven thuis.

Wij eisen de nacht op en #MeToo beginnen met compleet andere handhaving.

Het kan wel.