Daar zijn we weer

Een nieuw jaar, een nieuwe winter, een nieuwe VrijMiBo, maarrr... aangezien de muziekscène nog in winterslaap is, zult u het moeten doen met het lichtvoetige bloemetje hierboven en het gedichtje hieronder (okee, en nog een clippie uit Venezuela, helemaal onderaan). Maak er wat van makkers. Deze is voor jullie.

Dit is voor jou; nu ik je niet meer spreken kan
nu ik je zoeken moet in sporen
je volgend op een afstand, steeds erop bedacht
mij niet te verraden - 

spreek ik voor jou; al zul je het nooit weten.

Ik ben niet wanhopig, ik ben je niet onwaardig.
Ik heb een leven gevonden nu en hier.
Maar een leegte heerst, als een duizeling,
in de kringloop der planeten.