Het is overduidelijk nog geen revolutie, maar krijgt steeds meer de potentie om daarin uit te monden

2025, weet u dat nog. Welnu, dat was in Iran best een pittig jaar, niet in de laatste plaats omdat het regime 1922 burgers executeerde. Tel daar door economische malaise ingegeven wanhoop en een verstikkende, alle levensvreugde aanvretende Islamitische dictatuur bij op en dan heb je alle ingrediënten voor wat er momenteel gebeurt. En er gebeurt momenteel: veel. De demonstraties houden aan en worden groter, terwijl de pogingen van het regime om de boel de kop in te drukken dat uiteraard ook doen. In Kouhdasht, een provinciestadje met iets minder dan 90 duizend inwoners, viel het eerste dodelijke slachtoffer aan de kant van het regime: een "vrijwillige" soldaat van de paramilitaire militie Basij. In 21 van de 31 provincies bleven overheidsgebouwen en universiteiten noodgedwongen dicht. Teheran is ook één grote teringzooi aan het worden, en nogmaals, het aantal demonstranten groeit gestaag, evenals het aantal meldingen dat op hen wordt geschoten. Ondertussen is Khamenei gestopt met jolig twitteren en houdt de internationale gemeenschap (of wat daarvoor door moet gaan) zijn bek. Trump en Netanyahu zijn uitzonderingen; volgens Axios besproken zij eerder deze week bovendien de mogelijkheid om Iran opnieuw aan te vallen. Van alle mensen die beroeps- of hobbymatig bezig zijn met vrouwen-, lhbti- en mensenrechten horen we vooralsnog weinig, wat raar is, want op weinig plekken op aarde is het kwaad zo nadrukkelijk en onmiskenbaar aanwezig als in Iran.