Je suis Charlie
Stamcafé
En zo gaat het dus. Man, conservatieve opiniemaker, publieke intellectueel, vader van twee, gaat op tournee door Amerika om in debat te gaan met andersdenkenden. Is namelijk zijn favoriete bezigheid: tegenstand bieden aan tegenstanders. In woord, niet in daad; conservatieve opiniemaker is een beschaafd mens. Vertrekt van huis, op naar Utah, nota bene naar een universiteitscampus, waar de uitwisseling van ideeën gemeengoed is, of zou moeten zijn of in ieder geval lang was. Neemt plaats op een podium in een leuk tentje waar voor de gelegenheid 'Prove me wrong' op gedrukt staat, de premisse van zijn tournee. Zo gezegd, zo gedaan. Hij gaat zitten, denkt hardop, debatteert, redeneert. Of hij wint, zullen we nooit weten, want voor hij zijn argument af kan maken, schiet iemand hem in zijn nek. En zo gaat het dus. Man, conservatieve opiniemaker, publieke intellectueel, vader van twee, is dood. Hij werd 31.
(Hier reflectie, nieuwsupdates gaan hier verder)
Kirk, in z'n element
Reaguursels
Dit wil je ook lezen
Oorlogsmuziek in het Stamcafé
Even bijkomen van het weekend waarin Israël en Amerika Iran aanvielen, de Revolutionaire Garde onthoofden, waarna er volle bak gespeculeerd werd over het lot van Khamenei, die in weerwil van het AD inderdaad hartstikke dood bleek, waarna (wat er over is van) het regime als een woedende maar onhandige dronkelap om zich heen begon te maaien, en vervolgens klap na klap na klap incasseerde (maar er ook een paar uitdeelde)
Korte ode aan Danny de Munk en de allerslechtste Nederlandse muziek die ooit gemaakt is in het Stamcafé
Maar: je moet schieten, anders kun je niet scoren. En schieten, dat deed Danny. Oei oei oei, dat was me weer een loei
Elkaar de hersens inslaan in het Stamcafé
In een gezonde democratie kun je elkaar gewoon eerst de hersens inslaan en daarna samen een biertje gaan drinken
