DE BUSWUIF in het Stamcafé
Gewoon mooi.
GeenStijl signaleert: dit Instagram-account. Buschauffeurs die naar elkaar zwaaien, elk op hun eigen unieke manier. Qua OV-begrippen niet zo spraakmakend als de cuckstoel, maar desalniettemin een traditie waar we ons graag aan vastklampen. Buschauffeurs hebben het, net als elk ander beroep dat in voorbije tijden nog gezag afdwong, niet makkelijk. In deze verruwde samenleving zijn het steeds vaker deze mensen die de klappen opvangen, meestal letterlijk. Tussen de intimidatie door mag er vaak niet eens geplast worden en zodoende vreet het beroep tegenwoordig zelfs jaren van de levensverwachting af. Als vervolgens ook nog eens steeds minder reizigers de chauffeur bedanken bij het uitstappen, wat doe je dan? Tja, zwaaien. Zwaaien naar andere lotgenoten die met een volle blaas weer en wind, stad en land doorkruisen om Jan en Achmed met de pet van A naar B te brengen. Deze hoeders van de beschaving, dit broederschap op de weg.
10/10
Reaguursels
Dit wil je ook lezen
Vliegen met Willy in het StamCafé
(Eventueel grote Iran-updates hieronder)
Oorlogsmuziek in het Stamcafé
Even bijkomen van het weekend waarin Israël en Amerika Iran aanvielen, de Revolutionaire Garde onthoofden, waarna er volle bak gespeculeerd werd over het lot van Khamenei, die in weerwil van het AD inderdaad hartstikke dood bleek, waarna (wat er over is van) het regime als een woedende maar onhandige dronkelap om zich heen begon te maaien, en vervolgens klap na klap na klap incasseerde (maar er ook een paar uitdeelde)
Korte ode aan Danny de Munk en de allerslechtste Nederlandse muziek die ooit gemaakt is in het Stamcafé
Maar: je moet schieten, anders kun je niet scoren. En schieten, dat deed Danny. Oei oei oei, dat was me weer een loei
Elkaar de hersens inslaan in het Stamcafé
In een gezonde democratie kun je elkaar gewoon eerst de hersens inslaan en daarna samen een biertje gaan drinken
