Altijd weer die Leersummers

(LIVEBLOG IRAN HIER)

Interessant inkijkje in een cultuur die niet per se beter, maar wel anders is, dan de onze, gisteren in de rechtbank van Utrecht. Een Syrische asielzoeker wordt ervan verdacht twee vrouwen verkracht te hebben. "Volgens de officier van justitie heeft de 24-jarige Najem al K. opzettelijk de eer van de vrouwen geschonden, met wie hij korte tijd een relatie had. Daarna zocht hij contact met hun moeders, omdat er in hun cultuur een huwelijk moet volgen om de eer te redden."

Mocht u nou denken dat wij zedeloze westerlingen nog wat zouden kunnen leren van iemand die tenminste nog weet wat eer betekent, dan denkt u dat verkeerd. ""Luister, ik heb jouw maagdheid genomen en misschien heb ik mijn kind in jou zitten. Mijn kind en jij gaan nergens heen en jij gaat bij mij blijven", zou Al K. tegen de vrouw hebben gezegd nadat hij haar in zijn kamer had verkracht." Al K. dreigde bij de ene vrouw een foto van haar zonder hoofddoek aan haar familie te sturen, terwijl hij van de andere vrouw "haar hoofd op het naakte lichaam van een andere vrouw had gezet". 

Een frisse jongen, die volgens zijn advocaat eigenlijk zou moeten worden vrijgesproken omdat de vrouwen leugenaars zijn, die alleen maar zijn geld willen. En als hij dan toch wordt gestraft, dan graag milder dan de acht jaar die zijn geëist omdat hij een borderline-stoornis en een verstandelijke beperking heeft. Als die straf er komt ziet het er voor Najem trouwens hoogstwaarschijnlijk slecht uit wat betreft zijn toekomstige bijdrage aan de Nederlandse inheemse cultuur. "Omdat hij geen verblijfsvergunning heeft, zal hij na het uitzitten van zijn straf hoogstwaarschijnlijk het land moeten verlaten." Laat dat woordje 'hoogstwaarschijnlijk' nog even tot u doordringen, leg het op uw tong, voel de raderen van de rechtsstaat draaien, en besef wat een houvast dit 'hoogstwaarschijnlijk' ons biedt. Hoogstwaarschijnlijk. Nou nou.

Ook weer heel vrouwonvriendelijk trouwens

Wij Nederlanders eren onze gestorven helden op zich redelijk. Een zeeheld krijgt een standbeeld, een voetbalheld krijgt soms een stadion en weer een ander krijgt beide. Maar literaire helden komen er telkens toch wat bekaaid vanaf. Vandaag blijkt de iconische kinderboekenschrijfster Annie M.G. Schmidt te min voor het Nederlandse volk. Geen heldin maar een onbeduidend, doodgewoon ordinair viswijf of zo. Je suis Annie? Dacht 't nie! In ieder geval een schrijfster wier geboortehuis mag vervallen, mag wegrotten in de Hollandse bodem van triestoord Kapelle, want men heeft geen stuiver over voor dergelijke nalatenschap. Er is namelijk een half miljoen nodig voor een aardig museum, alleen stagneert het bedrag voor de inzamelingsactie (deadline juli) van stichting Bij Annie Thuis na een maand op 18.000 eurootjes, bij lange na niet genoeg. Weet u, Willem Frederik Hermans, zelf een prachtige straat gekregen, kenschetste al eens hoe wij met onze schrijvers omgaan: "Ze eren hier onze grootste schrijver ooit Multatuli met een gekkenhuis in Amsterdam, het Eduard Douwes Dekkerhuis (overigens staat het geboortehuis van EDD, het Multatuli Museum te Amsterdam, ook maar te verpieteren, red.). Je kunt je toch niet voorstellen dat de Duitsers zo'n tehuis het Goethehaus zouden noemen. Of de Engelsen zoiets het Shakespearehouse. Dat kan toch helemaal niet. Maar dat is Nederland, daarom heb ik een hekel aan Nederland." Tja, dat is Nederland.

Origineel en moedig

Nog even en Nederland doet zelfs tijdens een wapenstilstand niet mee met het Songfestival als Israël wel mee mag doen! Maar je moet het maar durven hè, consequentieloos hardop zeggen wat iedereen in je gehele sector (en tallozen daarbuiten) ook vinden. Dan sta je op de barricades, midden in het kruisvuur van de ideeënmarkt. De NOS schrijft: "Meer dan 250 Nederlandse en Belgische musea, festivals en theatergezelschappen werken niet meer samen met Israëlische culturele instellingen. Ze willen zich met de boycot uitspreken tegen het genocidale geweld van Israël tegen Palestijnen in Gaza en de bezetting van de Westoever, melden Trouw en de Volkskrant." Dat verheugde gemak waarmee maar van 'genocidaal geweld' gesproken blijft worden hè, je zou bijna denken dat het vernietigen/beschadigen van zo'n 70% van de Gazaanse gebouwen resulteerde in de dood van zo'n 70% van de Gazaanse bevolking.

Maar goed, de boycot door de Nederlandse en Belgische 'cultuur'sector dan. "Onder meer TivoliVredenburg in Utrecht, museum Bonnefanten in Maastricht, Theater Oostpool in Arnhem en het Nederlands Theater Festival in Amsterdam hebben zich aangesloten bij de boycot (...). Daarnaast hebben meer dan 750 theatermakers, musici, schrijvers en andere kunstenaars uit Nederland en België zich er individueel bij aangesloten. Onder hen zijn kunstenaar Marlene Dumas, schrijver Tom Lanoye, Dichter der Nederlanden Babs Gons, schrijver David van Reybrouck, schrijver en acteur Ramsey Nasr en zanger Dinand Woesthoff."

Maar is dit nu naoorlogse verzet, of vooroorlogse collaboratie?

Een cultuuroverschot!

Is wel zo, al is het natuurlijk maar een cultuur die hier echt aan bijdraagt. "Wij waren de gay capital van de wereld twintig jaar geleden. Mensen duiken allemaal weer terug de kast in enzo. Dat moet niet nog tien jaar doorgaan." En hoe dat dan komt? "Dat is gewoon omdat we te veel culturen in één landje gooien. Dat is gewoon zo. Je kunt ook niet een schaap in een kooi zetten met leeuwen. Sommige dingen werken niet samen." En hoe dat zover heeft KUNNEN KOMEN? "We hebben de afgelopen jaren heel slappe politiek gehad. Altijd moest maar alles kunnen en nu hebben we het probleem. Pim Fortuyn zei het 23 jaar geleden al. Dit hebben we zelf over ons heen afgeroepen en nu willen mensen het nog in goede banen leiden." Nou, als de man die alle mysteries kent het zegt!

Typisch Nederlands

Dat is de Nederlandse cultuur: een zoon die noemt zijn vader Piet, een fiets staat nergens veilig, en als je uit Ethiopië naar Alphen aan den Rijn komt en daar je kinderen met stokken slaat en op hun knieën laat zitten, dan krijg je alleen maar een voorwaardelijk (!) taakstrafje en zegt de rechter: "Zouden hier mensen met een andere culturele achtergrond zitten, dan zou mijn oordeel anders zijn." Wij zijn even met NOS op 3 en De Groene Amsterdammer aan het bellen over deze schandalige vorm van rechtsongelijkheid. Namens allemaal ouders die hun culturele achtergrond graag willen gebruiken als excuus om hun eigen kinderen in elkaar te rammen: rechter, bedankt.

We gaan jullie missen dames

Trouw zocht belangrijke dingen uit en de resultaten van de rondgang brengen ons enigszins uit evenwicht, maken ons angstig, verdrietig en stellen ons ronduit teleur: "Een op de drie ruimtes voor raamsekswerk is in de afgelopen vijftien jaar verdwenen. Van de grofweg 1500 ramen die Nederland in 2010 telde, zijn er nog zo’n duizend over. Raamprostitutie, waarbij sekswerkers hun diensten via rood verlichte etalages aanbieden aan voorbijgangers op straat, bestaat nog in minder dan tien steden." Ja, het is vreselijk. We zien het Rode Licht (steeds minder) en de gordijnen blijven gesloten voor ons (steeds vaker). De professie die verlichting brengt en in de behoefte van een ieder voorziet ligt op haar rug, krijgt harde klappen te verwerken en moet op een gegeven moment misschien wel helemaal afzien van het specialistische handwerk dat het metier zo eigen is. We denken dankbaar terug aan Lilly, Natoushka van de Oudezijds Achterburgwal, Kim en Lakueesha (zo klonk het), stuk voor stuk te huur voor een klein bedrag per uur. 

Uiteindelijk is zo'n sfeervol verlicht kamertje bij uitstek de plek om diepere te voeren, ook als je getrouwd bent. Misschien zelfs juist dan dat het biechtbed je enorm helpt en doet beseffen waar het eigenlijk om draait in het leven. Daarnaast is het de plek waar verschillende culturen zich versmelten op een manier die je in de rest van de samenleving maar zo zelden ziet. Nog een saillant detail ten slotte: "Den Haag telt tegenwoordig meer ramen dan de om zijn seksbranche vermaarde hoofdstad". Schuld van Femke natuurlijk. Misschien is het daarom dat ze de Wallen wilde verplaatsen naar Noord of Zuid, om het zaakje wat nieuw leven in te pompen. Ach, we voelen dat we nu moeten lopen, want we willen ze toch niet kopen, maar we wachten toch heel even, op een glimp van hun gezicht. Voordat het te laat is.

Alles moet kapot

We laten ons niet graag opnaaien maar we schrikken wel van deze analyse in de Volkskrant die wat ons betreft gaat over het FAILLIET van onze cultuur: 'Binnen één generatie lijkt Altijd is Kortjakje ziek te verdwijnen. In plaats daarvan zingen kinderen nu massaal Olifantje in het bos, op dezelfde melodie.' Nou kunnen we natuurlijk lacherig doen over een krant die een uitgebreid onderzoek uitvoert naar een simpel kinderliedje, maar wat ons betreft is dit dus HET BEGIN VAN HET EINDE. Welbeschouwd is zo'n 'simpel kinderliedje' namelijk de BAKERMAT van onze beschaving, een eerste kennismaking met de Nederlandse taal en bijbehorende NORMEN EN WAARDEN en KENNELIJK moest dat kinderliedje worden AANGEPAST om het te kunnen inzetten als duister PROPAGANDAMIDDEL. En waarom?! Laten we er zelf eens in duiken: Kortjakje, waarvan algemeen bekend is dat er een sekswerker mee wordt bezongen, is dus ziek. Dat moet een geslachtsziekte zijn, laten we voor het gemak zeggen gonorroe. Afijn Kortjakje druipt en schimmelt dus aan alle kanten maar let wel: slechts 6 dagen in de week. ZONDAGS zit Kortjakje namelijk in de KERK. Daarin zitten al meteen meerdere lagen van de Nederlandse volksaard. Je kunt redeneren dat het refereert aan de Joods-christelijke basiswaarden van ons land of onze liberale houding jegens personen van lichte zeden, wellicht zelfs aan de gevolgen van onveilige seks. Maar als die ene dag waarop Kortjakje in de kerk zit wordt bezongen is er toch óók sprake van een zekere ondertoon: Kortjakje is een SCHIJNHEILIGE HOER en daar VINDEN WE WAT VAN. Die boodschap is dus uit den bozen voor de huidige jeugd. In plaats daarvan moet het gaan over een jonge olifant in het bos. In Nederland lopen dus helemaal geen olifanten in het bos. Goddank, want we hebben al genoeg diersoorten die de leefbaarheid van dit land bedreigen. Dan de tweede regel, 'laat je mama toch niet los'. Mensen, als je dus in deze situatie komt, die in Nederland al ONDENKBAAR is, heb je te maken met ofwel een Aziatische olifant of een Afrikaanse bosolifant, een moeder met een kalf (ja, dat heet een kalf). Die zijn LEVENSGEVAARLIJK. Daar moet je VER bij uit de buurt blijven, laat staan dat je ze gaat TOEZINGEN. Bovendien leven ze in tegenstelling tot de mannetjes (dat noem je dan weer stieren, zoek maar op) uitsluitend in KUDDES. Voor je er erg in hebt word je dus omvergelopen door een KUDDE van die territoriale grijze reuzen, spat je hoofd als een watermeloen uit elkaar en zijn al je botten verbrijzeld. En daar worden ONZE KINDEREN dus mee GEHERSENSPOELD. Zit er dan geen diepere boodschap in? Jawel; dat je het vooral niet moet wagen om een eigen pad te kiezen. Zelf na te denken. Dat je MAMA maar beter niet los kunt laten. En wie is MAMA? George Soros.

Ach!

Jacques d'Ancona, in het noorden van Nederland gevreesd cultuurjournalist en daarbuiten bekend als jurylid van wijlen de Soundmixshow, is dood. In de tijd dat televisie nog simpel en enigszins om aan te zien was hielp hij samen met Henny Huisman grootheden als Marco Borsato, Gerard Joling en Glennis Grace aan een carrière. Toch deed hij ook hele goede dingen. Met zijn vlijmscherpe pen was hij decennialang theaterrecensent voor Dagblad van het Noorden. Ondanks zijn kleine postuur, gebeurde er iets als hij de foyer binnenliep. "Kijk, Jacques d'Ancona is er", fluisterde men dan onderling. Reken maar dat tot aan de bediener van het spotlicht iedereen van het toneel die avond van zijn aanwezigheid op de hoogte was. Musicalsterren de stuipen op het lijf jagen, daar win je ons hart wel mee. Boven de recensie van een theaterstuk waarin Stefano Keizers als slotact annex sociaal experiment roerloos op de grond bleef liggen, kopte hij "Stefano Keizers kan doodvallen". Zulk lef leverde wellicht boze brieven aan de krant op, maar dat maakt het alleen maar mooier. Jacques d'Ancona werd 86 jaar.

Of gewoon ORDINAIR??

CULTUURNIEUWS. Een dronken troela in Florence is bovenop het zestiende-eeuwse standbeeld 'Perseus met het hoofd van Poseidon' geklommen om er vervolgens unspeakable acts mee uit te beelden. Uiteraard hebben de sociaaaale meeedia snel hun oordeel klaar. Schandalig, sloerie, land uitzetten. Maar heeft deze dame niet onbewust iets heel anders neergezet? Een stukje performance art dat het werk van Cellini vijfhonderd jaar na dato naar een hoger niveau tilt?

Ja kom nou hé

Wat Gunay Uslu had kunnen zeggen: "Nou weet u meneer Nieman, ik ben er zelf tussentijds vandoor gegaan als staatssecretaris van Cultuur omdat ik weer voor het bedrijf van mijn familie ging werken, dus als ik nu een sector ga zitten verdedigen die ik zelf in de steek heb gelaten, net als mijn politieke partij trouwens, die in korte tijd drie bewindspersonen kwijtraakte, zou dat wel een beetje aanmatigend zijn. De culturele sector noch D66 heeft er belang bij dat ik, hier zittend namens een bedrijf waarvan de belangrijkste bijdrage aan de Nederlandse cultuur het creëren van de figuren Cor en Don is, een grote muil ga opentrekken over een akkoord van vier partijen die lekker zelf moeten weten wat ze doen en bovendien de steun hebben van een groot deel van de Nederlandse kiezers."

Maar. Dat zei Gunay Uslu dus niet, vanochtend bij WNL op Zondag. Je kunt de flamboyante staatssecretaris wel uit de eeuwige betweterspartij halen, maar haal de eeuwige betweterspartij maar eens uit de flamboyante staatssecretaris.