Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
11 topics
#literatuur

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 51: De schrijfcursus

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 50, vandaag deel 51. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier.

Maandag 19 september 2016 

Ik ben nu vier dagen terug uit Saudi-Arabië en op de één of andere manier heeft het leven me weer gegrepen. De rust die ik voelde toen ik uit het vliegtuig stapte is grotendeels verdwenen. Ik schud mijn hoofd. Hier zit ik dan. Achter mijn laptop. Naar het scherm te staren. Te wachten totdat er een nieuwe e-mail binnenkomt van een potentiële werkgever. 

Zaterdag ben ik tot zeventien sollicitaties gekomen. En ik heb ze niet eens allemaal bewust verprutst. Op basis van eerdere ervaringen zal mijn inspanning leiden tot minimaal twee gesprekken. 

Ik moet opstaan en een lekkere wandeling gaan maken. Bij vrienden langsgaan. Praten over mijn mooie ervaringen van afgelopen week. Maar ik kan me er niet toe zetten. Het plichtvrij inkomen houdt me in een vreemd soort wurggreep. Mijn uitkering is ruim voldoende om goed van te kunnen leven, maar desondanks eist de gemeente van me dat ik nog meer ga verdienen. 

Het uitzendbureau heeft mij de opdracht als tolk verleend. Aanstaande donderdag mag ik vier uur lang de rol van “stand-by tolk” spelen bij een meeting tussen Nederlandse en Turkse ondernemers. Volgens de intercedente komt het er op neer dat ik helemaal niks hoef te doen. De deelnemers spreken allemaal goed Engels en de Nederlandse bedrijven vaardigen medewerkers af die al Turks spreken. 

Het niets doen zal me het mooie bedrag van EUR 106 opleveren.

Lees verder

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 48: Owen

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 47, vandaag deel 48. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier.

Vrijdag 9 september 2016  

Als ik met mijn bagage de aankomsthal binnentreed, valt mijn oog meteen op een lange man die een nogal groot wit bord boven zijn hoofd houdt met daarop in blauwe letters de tekst “Mekkalux”. Hij draait het bord steeds van links naar rechts en weer terug, alsof hij een lekker wijf is dat bij een bokswedstrijd de rondes aankondigt. Een lekker wijf met overgewicht en opmerkelijk lange baard. Ik loop naar hem toe en stel me voor als Eren Yilmaz, waarop hij een lijst met namen afspeurt en een vinkje achter mijn naam zet.

“Welkom,” zegt hij. “Volgt U mij? Dan breng ik U naar de auto.”

Even later arriveren we bij een zwarte limousine. De man houdt de deur voor me open en ik stap in. Nadat hij mijn bagage in de achterbak heeft gelegd, reikt de man mij een flesje water en een doosje tissues aan (geen idee waarom) en vertelt dan dat hij nog één andere gast moet ophalen. Die zal er binnen een kwartier zijn. Hij komt vanuit Nederland ingevlogen.

Wanneer hij weer vertrokken is, stel ik vast dat de sleutel van de auto in het contact zit. Als ik zou willen, zou ik gewoon weg kunnen rijden. Paar uurtjes joyriden. Plankgassen, door rood rijden, doorlopend toeteren. Om vervolgens opgepakt te worden en de rest van mijn leven vast te zitten in een land met zijn eigen unieke regels. Nee, laat ik dat niet doen, besluit ik. In plaats daarvan bekijk ik het ritueel dat plaatsvindt. Doorlopend zie ik bedevaartgangers de aankomsthal verlaten en met auto’s weggevoerd worden. Soms worden acht tot tien man in een kleine auto gepropt die vervolgens met horten en stoten op gang komt.  

Na een minuut of twintig verschijnt mijn chauffeur met een joviaal ogende man. Zijn fleurig ogende Hawaii shirt wappert in de wind, zijn witte korte broek lijkt te groot uitgevallen voor zijn toch al dikke benen. In zijn blonde golvende haar zit een groene zonnebril met opvallend dik frame.  

Lees verder

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 46: Knallen

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 45, vandaag deel 46. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier.

Donderdag 1 september 2016  

Al bijna een kwartier zit ik samen met de andere deelnemers aan het onderzoek naar het basisinkomen plichtvrij inkomen in de grootste vergaderzaal van de gemeente voor een “belangrijke, verplichte bijeenkomst”. Al die tijd klinkt er stampende, opzwepende muziek, alsof elk moment een bokswedstrijd om de wereldtitel van start zal gaan. Maar dat is niet zo. Volgens een collega uitkeringstrekker die naast mij zit, zijn we met z’n allen in afwachting van de man die er voor verantwoordelijk is dat wij zes maanden lang zonder plichten door het leven zullen gaan. Een aanstormend politicus die tien jaar in het bedrijfsleven werkte en nu als “bekeerling” de politieke arena met een grote klap wil binnentreden.  

Het belang van de meeting wordt onderstreept door de aanwezigheid van mevrouw Nasubariam, wethouder Werk & Inkomen. Zij is zo druk bezet dat ze alleen bij hoge uitzondering tijd maakt om uit haar werkkamer te komen. Volgens verhalen zou zij zelfs in haar werkkamer slapen. Ook in de weekenden. Dat zij hier nu is, zegt genoeg.

Na nog eens vijf minuten wachten is het eindelijk zo ver. Het volume van de muziek wordt teruggebracht en de lampen in de zaal worden gedimd. Als de laatste klanken zijn verdwenen, gaat de deur van de ruimte open en stapt een in pak gehulde man met ferme stappen de ruimte binnen, op weg naar een klein geïmproviseerd podium voorin de zaal. Mevrouw Nasubariam en de aanwezige klantmanagers beginnen fanatiek te applaudisseren en al snel volgen we allemaal hun voorbeeld, alsof niet klappen een vorm van werkweigering is.


Lees verder

Belangrijke video. Nigeriaanse prinses wil ZAAD

Goedenavond en welkom bij alweer een exhibitie van GeenStijl-stuurgroep Toegepaste Antropologie. 

Na "Belangrijke video. Nigeriaanse prinses wil PIK", "Belangrijke video. Nigeriaanse prinses wil PIK II" en "Belangrijke video. Nigeriaanse prinses voert Socratische dialoog" is het tijd voor een nieuw hoofdstuk in het oeuvre van de sub-Saharische schoonschrijfster. Haar nieuwste werk luidt "I Swallow His Kids" en is volgens Vrij Nederland-cultuurcolumnist Simone van Saarloos "een gelaagd pro-choice-pleidooi dat de grenzen tussen lichaam en muziek verkent en vervaagt". Mooi gesproken en volledig mee eens. Daar bovenop toont de onderstaande nieuwe video ook nog eens aan dat mensen ondanks Asperger & afkomst zelfs onder die omstandigheden bijna normaal tot twaalf kunt tellen. Colour us impressed. Emotioneel live-optreden na de breek.

Lees verder

Schreef Sarah Sluimer een narcistisch zaadboek?

Vrouwen die schrijven komen vaak niet echt heel veel verder dan hun make-upspiegeltje. Nu ook weer. Sarah Sluimer (koningin van de Amsterdamse inteelthyve) schreef een boek over een falend toneelgezelschap (in Amsterdam) maar het is geen sleutelroman over het Amsterdamse wereldje. Echt niet. Zeker niet. Vooral niet als de interviewer in dit hilarische verhaal de hele tijd vraagt of het écht geen zeikboek is over de Amsterdamse inteelt - terwijl het overduidelijk gaat over Toneelgroep Amsterdam en haar voormalige baas Ivo ten Hove, waar madame met slaande deuren is vertrokken. "Maar waarom zijn er dan zo veel biografische overeenkomsten met Van Hove?

‘Ik heb me helemaal niet in Van Hove’s biografie verdiept. Ik heb een personage bedacht en ben door gaan fantaseren.’" Werkelijk elke vraag in dit interview is: Sarah, waarom ben je toch zo'n stomme  trut en geef je niet gewoon toe dat je geen fantasie hebt en je dus je eigen kontgat hebt geleegd? Maar goed, daar zijn ze natuurlijk bij de Volkskrant te netjes voor, want daar zitten ze ook allemaal te kniften binnen de Ring. Herien Wensink droomt ook van een literaire carrière en zit nog bij hetzelfde agentschap als de uitgever van Sluimer (Oscar van Gelderen) en zijn vrouw - dus als je dan wat lelijks schrijft dan wordt het ongezellig op feestjes. Oh, en Sluimer was natuurlijk ook vaste columnis bij de Azijnbode, we waren het bijna vergeten - deze zomer mag u haar weer als zomercolumnist verwelkomen. 

En dan die kop erbij! Die foto's! De semi-artistieke gepoedel in een droog bad! Het is toch om te grienen. En dan gaan die vrouwtjes zich allemaal afvragen waarom dit soort narcistische boeken over de Reis naar het Middelpunt van de Navel niet verkopen en concluderen ze vast weer: het is omdat de Witte Man nog steeds aan de macht is. Schitterend toch, die literaire circlejerk? Ulieden de lezers boeien dit soort krabbelvrouwtjes natuurlijk geen vliegende neukhol, maar in hun make-upspiegeltje zijn ze allemaal Marie-Antoinette. Kunst mensen, dat gaat nog eens heel groot worden. 

Goed, we leggen dit nog even hier neer: 

Een belangrijke rol in het boek speelt de actrice Elly, een kindvrouwtje van bijna 40 met een onvervulde kinderwens en een kolossaal vadercomplex – daar zou je heel goed een boosaardige karikatuur van Halina Reijn in kunnen zien.

‘Elly is het archetype van de actrice. IJdel en onzeker tegelijk, en volkomen afhankelijk van de goedkeuring van de regisseur, die een soort surrogaatvader wordt. Zo’n relatie tussen een kunstenaar en zijn muze komt veel voor. Ze kunnen niet zonder elkaar, en de relatie mag eigenlijk niet veranderen. Dat wil zeggen: de vrouw mag niet veranderen. Zo’n man als Leo kan veroudering en fysiek verval lang buiten de deur houden, maar de tragiek van de ouder wordende actrice is een wetmatigheid. Maar de relatie tussen Elly en Leo was eigenlijk geïnspireerd op die van Andy Warhol met Edie Sedgwick. Hij deed haar in de ban zodra zij een relatie kreeg. Toen ze een seksueel wezen werd, vond hij haar niet meer interessant. Overigens wil ik wel even benadrukken dat Elly bij mij het laatste woord krijgt. Ik gun haar een happy end, een einde aan haar eenzaamheid.’

GSTV. Kapitein Renaissancevloot Thierry Baudet presenteert Belangrijkste Roman Van De Eeuw

Als u ons toch ergens midden in de nacht voor wakker kunt maken, dan is het wel voor literatuur geschreven door Belangrijke Intellectuelen van Nederland. Dus als de Belangrijkste Intellectueel van Nederland een boek schrijft, dan willen wij dat lezen bij de presentatie zijn. Komt dat even goed uit. Thierry Baudet heeft in de coulissen van het politiek theater zijn tweede roman neergepend, te weten 'Van elk waarheen bevrijd'. Een meesterwerk uiteraard. In de main stream advocatentalkshows gaat het alleen maar over stokbroden en schandalige denkbeelden, maar laat u het maar aan Tom 'Literatuur' Staal over om een erudiete discussie over diepere lagen te entameren. Of ging hij gewoon zuipen bij een dure uitgever en maakte ondertussen een geinig filmpje met Arnold Karskens, Joost Eerdmans, Anne Fleur Dekker en vele anderen? Kijk dan!

Nobelprijs voor Literatuur kapot-geMeToo'd

goeie vraag reaguurders

Helaas, Tommy Wieringa. Volgend jaar beter, Heleen van Royen. 

De Zweedse Akademie keert dit jaar geen Nobelprijs voor de Literatuur uit wegens dat het op onzachtzinnige wijze door een seksschandaal uit elkaar getrokken comité te weinig leden heeft. "Een groot aantal leden van de academie is opgestapt omdat de man van comitélid Katarina Frostenson achttien vrouwen zou hebben lastiggevallen of misbruikt. Zijzelf wordt ervan beschuldigd zeven keer de naam van de potentiële winnaar te hebben laten uitlekken. Ook zou ze geld hebben doorgesluisd naar een cultuurclub die werd gerund door haar man." Daar is dus eigenlijk gebeurd wat er met Francisco van Jole zou gebeuren als de mensen bij BNNVARA iets van een ruggengraat zouden hebben of zo. Wij boycotten die hele Nobelprijs voor de Literatuur al sinds Cissy van Marxveldt in 1937 onterecht werd overgeslagen, maar laat ons anders eens een keertje constructief meedenken. Er is namelijk nog wel iemand uit de literaire wereld die sinds kort zonder werk zit. Als Jelte Nieuwenhuis nou die lege plek in het comité opvult, zijn onze onzekere meiskes met een debuutroman over menstrueren en het Wereld Voedsel Probleem in hun pen van hem af en kan die uitreiking gewoon doorgaan. Iedereen blij.

Doe mee dan schrijvertjes van Nederland. Berdt Brussen Memorial schrijfwedstrijd 2018

Hoi literair talent dat GeenStijl leest en niet bang is om dat toe tegeven in de kringen van de Verstandige Mensen! Schrijf je geen angstvallig deugende kudtboekjes over deugen, deugen, deugen of deugen dan moet je maar eens wat insturen naar Berdt B. en zijn jury. TPO heeft namelijk duis0nd eypo voor de briljantste breker van het geborneerde schrijverskartel. Hafid Bouazza, Meindert Fennema en de TPO-redactie jureren. Geen lijn des doods want deadlineschrijvers zijn kudt. Dus. Kun je 3000 woorden schoonheid uit je toetsenbord raggen, aarzel dan niet om het in te sturen. VORT! 

Recensie. Blijf pimpen. Ga met god

Dit is dus waarom het internet bestaat he: mensen die in de meest alledaagse dingen de inspiratie vinden voor prachtige shitposts. LOTR, de post, Pol Pleepot, alles zit er in. Eet dit, Carmiggelt, dit is écht het rauwe leven van alledag. Blijf pimpen, internet. (via)

Literaire canon in uw Billy-boekenkast is TE WIT - Kloosried van kwetsjanktypistes

Hey kijk, een literair evenementje waarin de vraag wordt gesteld over de literaire canon van Nederland niet "te wit" is. Het antwoord staat uiteraard al vast: ja, natuurlijk is de canon te wit, anders gingen we niet zeuren. Anyway, even een kloosriedje van de blurb omdat het kwetsdenken te debiel is om zomaar te laten lopen. 

De Nederlandse canon is overweldigend wit – eeuwen van migratie en (de)kolonisatie ten spijt. Hoe is dat zo gekomen en waarom verandert er zo weinig? 

Eh, omdat na die eeuwen van migratie de meeste mensen nog steeds bakra zijn. Dat zie je misschien niet in de Bijlmer, maar in de rest van de cultuurgeschiedenis van Nederland tot grofweg 1975 was iedereen met een ganzenveer of een pen in zijn klauwen blank (of Indo, maar die zijn tegenwoordig ook wit volgens de kleurenwaaier des kwets). Er zijn nog altijd meer Limburgers in Nederland dan zwarten, maar over het gebrek aan Limburgse streekliteratuur hoor je nooit iemand. 

Read My World vraagt een panel van experts een kritische blik te werpen op de lijstjes van meesterwerken van weleer en op de hedendaagse literatuur. Een verkenning van mythen over Nederland en van wat er schuilgaat onder de oppervlakte van de Grote Literatuur.

Even een mooi zinnetje uit een oud stukkie over migrantenliteratuur: "Er loopt alhier inmiddels geen Marokkaanse bordenwasser meer rond die geen contract van uitgeverij Vassallucci in de zak heeft.". Er wordt al jaren wat gedaan door krampachtig deugende literaire types met kralenkettingen en ubbinkhemden die zo graag op zoek zijn naar inclusieve literatuur, maar goed, dat maakt niet uit, er moet en zal geklaagd worden. En ja, een hoop van wat grote literatuur wordt genoemd is kut. Harry Mulisj is nog steeds voelisj. Maar of al die met beel te veel bijvoeglijk naamwoorden in elkaar gefrummelde migrantenliteratuur nou zoveel beter is? Zo'n boekie als "Het Gym" van mevrouw Amatmoekrim is inderdaad aardig, maar grootste literatuur? Staren naar een zwarte navel is in principe net zo onboeiend als al die protestantse dorpsmutsen die hun verleden verwerken in uithuilromans. Echt groots is het allemaal niet, maar Nederland is nu eenmaal een land met een literaire traditie die past bij een grauw en bergloos continentaal afvoerputje.

Hoewel antiracisten en feministen het nodige werk hebben verzet, staat de canon nog steeds niet in het teken van écht ‘universele’ menselijke ervaringen die samen iets zeggen over Nederland. Van wie is de universele stem eigenlijk en hoe ziet dat Nederland eruit? Hoe komt een canon tot stand en hoe kunnen we ermee omgaan? Kunnen we de canon opnieuw lezen, moeten we hem herschrijven, of kan hij beter helemaal de deur uit?

Grappig zeg. Bij de zichzelf feliciterende antiracisten en feministen staat "keihard klagen met andermans geld" gelijk aan "werk verzetten". En universeel? Ja, nee, dat willen we best geloven, maar waarom wordt dan alles tot afkomst en gender gereduceerd? Waarom zoeken jelui janktypistes naar een "universele stem" door vooral boekjes te pushen die bestaan uit een hele nauwe registratie van een migrantenervaring die verder nul komma nul zegt over het Diepere Wezen van de Wereld? Jelui doen een beetje tegenstrijdig. In ieder geval. Om maar even de vragen te beantwoorden: nee, er is geen universele stem, er is alleen individueel genie (niet jij, Abdelkader). Een canon komt tot stand op de bureautjes van droogstoppelige ambtenaren en onderwijzers en het is een handige, maar niet altijd even boeiende leeslijst. Ja, hoeft niet, kan wel en tja, de deur uit? Een lijstje is maar een lijstje. 

Zo, tot slot hieronder nog even een screenshotje van de sponsoren. De koewetsies doen het graag voorkomen alsof ze counterculturele rebellen zijn die strijden tegen een witte hegemonie, maar niets is minder waar: er worden bakken met institutioneel geld uitgestort in de luidst krijsende keeltjes te stillen. Werkt niet en ondank is des werelds loon, maar het is lief dat mensen als Ebiseetje en Karin geloven dat ze tegen het systeem vechten, terwijl het niet meer dan ambtenaren op oproepbasis zijn in de multiculturele identiteitspolitiek van ambtelijk Nederland. 

bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken