HOERA. 25 jaar homohuwelijk in Nederland
En toen ging de zon schijnen en werd alles regenboogvriendelijk, toch? TOCH???
Weet u nog, 1 april 2001? Pim Fortuyn leefde nog, de Partij van de Arbeid leefde nog, Jos Brink leefde nog, Ramses Shaffy leefde nog, Gerrit Komrij leefde nog, Robert Long leefde nog, Joop Braakhekke leefde nog, Albert Mol leefde nog, Gerard Reve dát is leven leefde nog, Gordon leefde nog, Sociale media leefden nog niet, Robert Roodenburg leefde helaas wel al, Freddie Mercury was al 10 jaar dood en Johnny Jordaan al bijna 20 jaar, Ellie Lust was nog politieagent, Claudia de Breij was al 26 jaar niet grappig en zou dat de 25 jaar die volgden ook niet worden, de Twin Towers stonden nog en Job Cohen was burgemeester van Amsterdam. Theedrinken deed hij toen nog niet, het eerste homohuwelijk in Nederland ter wereld voltrekken wél. Het huwelijk tussen personen van gelijk geslacht werd zo een van die prachtige verworvenheden van onze vrije samenleving. 25 jaar geleden waren wij, dat wil zeggen Nederland, pioniers. Er is in die tijd veel bereikt. Zoveel zelfs dat we nu een homoseksuele premier hebben die er op social media meer dan lustig op los kroelt met zijn partner. Zijn goed recht. Sterker: het recht van elke al dan niet homoseksuele man of vrouw in Nederland.
En bij dit zilveren jubileum vergeten we voor de speciale gelegenheid gewoon even dat de homoacceptatie zwaar onder druk staat DOOR TRUMP door de islam en andere conservatieve stromingen hier te lande. Alleen is afkeuring nog wel iets anders dan afranselen, en laat dat laatste nou net zijn waar vooral de aanhangers van de religie van de vrede, meer specifiek de de potenpogrombrigade der Marokkanen, zich van bedienen. Geen gaybrapad of regenboogpad die de strijd van die groepen wint, omdat zo'n pad niets meer dan een moralistische claim op de openbare ruimte betreft, waar juist de "jongeren" die de openbare ruimte daadwerkelijk claimen geen enkele boodschap aan hebben. In Amsterdam leidt dat dan bijvoorbeeld tot het bespugen van een homostel door Marokkanen, tot het bedreigen van een homostel, tot het bewerken van een homo met een baksteen, tot aanvallen door "groepen", tot het afwijzen van steun voor homo's door moskeeën, tot het nieuws uit het Rutger Groot Wassink Journaal dat er weer een homo is mishandeld en uitgescholden door "jongeren", tot een explosie bij een woning met een regenboogvlag en tot nog meer anti-homogeweld en homohaat. Niemand in de hoofdstad, op een enkele uitzondering na, die durft te benoemen waar dat anti-homogeweld en die homohaat vandaan komen. Nee, dan heb je iemand als Rutger Groot Wassink die een rapport over de daders van geweld tegen homo's en homohaat voor een halfjaar in zijn kast flikkert. Maar hee, het gebeurt niet alleen in Amsterdam natuurlijk. Het gebeurt ook in Den Haag, in een asielzoekerscentrum, nog eens in Den Haag, nog eens in een asielzoekerscentrum, in azc's, op locaties van het COA, op locaties van het COA a.k.a. azc's, eigenlijk overal en zélfs in het pittoreske Ter Apel. Dus ja, veel bereikt.
Maar laten we dat vandaag toch even in Rutger Groot Wassinks kast parkeren en het feestelijk houden. Alle getrouwde homoseksuelen, alle ongetrouwde homoseksuelen, alle getrouwde homoseksuelen die willen scheiden, alle ongetrouwde homoseksuelen die willen trouwen en alle homoseksuelen die nog niet weten, of er niet voor durven uit te komen, dat ze homoseksueel zijn: gefeliciteerd met deze heuglijke 1 april.