Here we go again

Het is weer raak in Minneapolis, stad van ICE en vuur. Op beelden is te zien hoe een groep Border Patrol-agenten in gevecht raakt met een of andere gast die schijnbaar gearresteerd moet worden. Volgens Homeland Security was hij gewapend. De agenten lijken op het moment van het eerste schot flink te schrikken en stuiven subiet uiteen. Wat volgt zijn meerdere knallen en de man die morsdood op de grond achterblijft. Gaat al langer lekker in Minneapolis in de Walz-staat Minnesota. Van alle kanten wordt olie op het vuur gegooid en eerder schoot ICE al een vrouw dood, wat leidde tot massale protesten en een rare jas. Hoewel het hier niet specifiek om ICE lijkt te gaan maar om agenten van de Border Patrol, staan ze wel onder federaal gezag.
Update - Statement Border Patrol: "When a supposed “peaceful” protester brings a weapon (such as a loaded handgun) and brandishes it, there are going to severe consequences and repercussions."
Update - Boel loopt totaal uit de hand in Minneapolis.
Update - Gaat volgens de autoriteiten om een 37-jarige Amerikaanse staatsburger.

Het weekoverzicht in vingers

Nieuw +++ Weekupdate +++ Bent u weer helemaal bij

Ooit deden we 100 dagen non-stop livebloggen over die oorlog en toen de loopgraven de loopgraven bleven, alsook de drones de drones en de lijken de lijken, kapten we ermee, met zwaar gemoed weliswaar. We stierven zelf een beetje af door al die uitzichtloze ellende. Het werd alleen maar meer en ellendiger en gruwelijker en bloediger en eerlozer. Als de namen blijven stapelen worden het nummers, en we hadden geen zin meer om alleen nog maar nummers te tellen. MAAR! Na het zien van het werkelijk fenomenale document 2000 meters to Andriivka kregen de nummers weer namen en gezichten. Het besef kwam weer dat er altijd hoop is, en daarbij kwam het gevoel om (weer) periodiek aandacht te willen besteden aan het Slavische Slachthuis. Niet meer iedere dag, maar lekker wekelijks, iedere vrijdag of in het weekend. Waar ligt de frontlinie, wat zijn de ontwikkelingen op het slagveld, welk wapentuig wordt momenteel gebruikt, waar staan we in diplomatieke zin, wat doet Nederland, enzovoorts.

Welnu, aflevering 1. Voor de situatie aan het front moeten we natuurlijk zijn bij de gruwelijke kaartjes van ISW, en 'liveuamap' en om precies te weten waar de Russen zitten bij Deep State Map. Spoiler alert voor iedereen die 2000 meters to Andriivka nog moet kijken: het gebied, en ook de strook van twee kilometer waar de 3rd Assault Brigade voor heeft geknokt, is (inderdaad) weer in Russische handen. Belangrijkste stadje in de frontlinie, waar de Russen nu al tijden heen drukken: Pokrovsk. Nog steeds ja. Beelden uit die eerloze hel zag u eerder al hier. Alles is kapot, iedereen is weg of dood en de liefde is uit de lucht, maar voor de broedervolken zijn het nou precies de plaatsnamen die het waard zijn om voor te strijden. Een groot deel is in Russische handen, om de rest wordt keihard geknokt. Op die manier gaan er (volgens de Oekjes) circa 1.000 Russen per dag in de vleesmolen. Niet gering, maar op een totaal van inmiddels meer dan een miljoen ook weer wel, en het geeft maar weer aan wat een mensenleven waard is voor Vladje Poetin. 

Op diplomatiek vlak zitten de Russen en Oekraïners voor het eerst sinds lange tijd weer bij elkaar aan tafel. In de Verenigde Arabische Emiraten en trilateraal, want de Verenigde Staten schuiven aan als mediator. Vandaag dag 2 van dat gebeuren. Over het ruilen van gevangenen worden de landen het over het algemeen snel eens, maar het belangrijkste twistpunt is (nog steeds) het grondgebied. Rusland (heeft bijna volledig Luhansk, wil ook Donetsk) wil Luhansk en Donetsk, Oekraïne (is Luhansk bijna volledig kwijt, heeft in Donetsk nog strategische plekken) wil Luhansk en Donetsk onder geen beding kwijt. Ondertussen is het ijskoud in Oekraïne (vandaag -12 in Kiev) en mede daarom blijft Rusland de energievoorzieningen bestoken, om zo de moraal van het volk te breken en (eventueel) harder te kunnen onderhandelen. Nog een trede hoger op de apenrots hebben de hedendaagse speerpunten van de Amerikaanse diplomatie Witkoff en Kushner in Moskou zelfs met Poetin gesproken, maar dat heeft natuurlijk niks opgeleverd.

Indien nodig komen we eerder bij elkaar terug, anders: tot volgende week.

ja zo kun je het ook zeggen, wat je ook probeert te zeggen

De Canada-doctrine! Amerika slecht China goed. Heel 'rules-based international trade' ook, die onbestaanbaar grote vissersvloten die wereldwijd hele zeeën leegtrekken waarbij elk milieu- en arbeidsregel geschonden wordt. En wat CO2-uitstoot betreft is het nog altijd verantwoordelijk voor 30% van het TOTAAL, "The world would have stabilised its emissions 10 years ago if it weren't for China." Maar hey.

Goesting!

Gisteravond zei de volwassen leider van GroenLinks-PvdA na weken janken 'ja, ik wil'. TOCH WEL HÈ. Maar in die opzichtige loverboytruc trapt natuurlijk geen hond. O wacht toch wel hè want de formerende partijen zijn naarstig op zoek naar zeteltjes en reageren daarom kwispelend en kwijlend op Jesse Klavers handreiking van 20 zetels aan het hulpbehoevende minderheidskabinet to be.

Blije Bontenbal: "Eerder hoorde ik meer boosheid. En ik begrijp dat ook wel. Maar ik ben blij dat ook GroenLinks-PvdA nu een koers kiest die Nederland nodig heeft."

Dromende Dilan Yesilgöz verheugt zich ook al op een fraaie samenwerking. Zij noemt Jesse klaver 'moedig' (MOEDIG) en zegt: "Ik vond zijn uitspraken mooi. Ik ben blij dat hij een constructieve houding aanneemt over waar het aanstaande minderheidskabinet straks mee komt.’’ Ze zegt dat het kabinet ook met plannen zal komen waarvan ze verwacht dat GroenLinks-PvdA die kan steunen."

De premier in spe heeft niets gezegd maar D66 is wel enthousiast dat Klaver een handje komt helpen bij de linksdragende voorstellen. 

Dit belooft heel veel vrede op aarde en vooral in Nederland. Wat staat ons een prachtig halfbakken huwelijk tussen minderheidskabinet en Kamer te wachten, allemaal in het landsbelang uiteraard. D66, VVD en CDA zetten de poorten wagenwijd open en dan is het straks aan Klaver om vlug binnen te komen voordat Gidi of Joost wordt toegelaten.

We dachten je te kennen

Beste Lidl, wat is er met je gebeurd? Zijn we niet lief tegen je geweest of zo? Waren we dan niet jarenlang trouw terwijl de boodschappen maar duurder, duurder en duurderder werden? We bleven toch juist komen, speciaal naar jou, voor jou. Dat weet je best. We kwamen uiteraard voor je lekkere groente en fruit, en eens in de zoveel tijd gaf jij ons wat men noemt stapelkorting. Als we dan een prachtig pak van onze favoriete koffie kochten, mochten we er van jou eentje extra meenemen. Of als we die fles overheerlijk geurend wasmiddel kwamen halen, wisten we: Lidl geeft ons de tweede fles gratis plus een knipoog. 1 + 1 gratis was onze code. Wat te denken van zout? Zout van de Lidl deed ons goed, maakte ons vrolijk en smaakte bijna als suiker. Dat wist jij, Lidl, daarom gaf je ons bij aankoop van twee zakken daarbovenop: nóg twee zakken! Helemaal voor niets. Pindarotsjes. We krijsten het door de winkel en daar kwam je aangehuppeld, een bekend tafereel. Zei je altijd: één doosje betalen, één doosje cadeau. Dan was onze dag weer zonnig. Zo ben... Zo wás jij, Lidl. Want kennelijk zit de Nederlanderhaat nog diep. Wat voelden we ons gebruikt, smerig en vies toen we lazen dat je stopt met stapelkortingen, omdat die niet eerlijk zouden zijn. Eigenlijk heb je ons dus jarenlang bedrogen. En daar nu zo'n wanstaltige marketingstunt aan wijden, ten koste van ons, is walgelijk. De signalen waren er natuurlijk al, en toch, goedgelovige types als we zijn, bleef ons vertrouwen groot. Nu zó tegen de lamp te lopen, terwijl we dachten eindelijk eens een leuke Duitser te hebben ontmoet, is ontzettend pijnlijk. Nu heb je echter je ware gezicht getoond. Lidl, je blijkt fout ná de oorlog.

On Bender knee is no way to be free

En daarrrr is de al aangekondigde langere video van Die Keer dat de cameraman van journalistiek fenomeen Bender beuken op z'n snuit ontving van een paar kansenkrijgers uit Delft. Terwijl de andere kids het rond het bezoek van Geertje W. wel grappig vonden om rond te hangen bij Bender, waren er natuurlijk ook weer een paar 'jongeren' die het lollig vonden tikken uit te delen. En toen de cameraman daar genoeg van had, liep het uit de hand. Later bleken familieleden van Bender kanker te hebben en/of hoeren te zijn, maar dat heeft de NOS nog niet kunnen factchecken. Wel een fact dat een groot groepje onruststokers het weer eens verpest voor de welwillende minderheid.

Wie had dat gedacht?

Nou ja zeg, iedereen dacht natuurlijk dat Forum voor Democratie onder de warme, harige vleugels van Lidewij de Vos de juiste richting op zou vliegen, alleen nog maar extreemlinkse sprekers zou uitnodigen op gala's, met allerlei zinnige ideeën voor Nederland zou komen en in het geheel niets onzinnigs meer zou doen. En wat denk je, blijkt Forum voor Democratie nog steeds gewoon een heel eng clubje vol rare snuiters die er vooral bij de JFVD geen misverstanden over laten bestaan dat ze op het uiterste stukje rechts van het politieke spectrum bivakkeren. Wij schreven al in 2020 over de Hollandse Hitlerjugend. Een vos verliest wel zijn haren, niet zijn streken, zullen we maar zeggen. Ploft vanochtend de Omvolkskrant op de mat met een heuse RECONSTRUCTIE, bekend van FvD, van het afgelopen kerstgala van de jongerentak van de partij, bekend van internet, waarin het gala onder de loep wordt genomen. Daar zijn namelijk aanwezig en zitten zelfs aan tafel met FvD-partijleider De Vos allerlei figuren uit de identitaire beweging, zoals de Duitser Severin Köhler van de AfD, de Sloveen Žan Žalec, oprichter van de Sloveense tak van de identitaire beweging, en de Ier John McLoughlin van de National Party. Allemaal wandelende hondenfluitketeltjes. Ook aanwezig op het gala is de sneuneus John A. die teksten als 'White lives matter', 'Blank 2023' en 'Zwarte Piet deed niets verkeerd' op de Erasmusbrug projecteerde tijdens de jaarwisseling van 2022/2023 en daarvoor ook werd veroordeeld. JFVD-voorzitter Iem Al Biyati zegt daarover: "Zover ik weet is die John niet veroordeeld wegens geweld, maar voor het uiten van een mening. Wij willen geen gedachtepolitie spelen en mensen uitsluiten vanwege het uiten van bepaalde meningen."

Conclusie is dus dat er werkelijk helemaal niks is veranderd bij FvD of bij de JFVD. Lidewij de Vos zegt voortdurend dat ze met een schone lei is begonnen en dat de zogenaamde kinderziektes eruit zijn, maar alle namen zijn hetzelfde, dezelfde gasten staan nog op de lei gekrijt en alle signalen: op donkerrood. Er prijkt alleen een nieuwe naam bovenaan de lijst en dat heeft vooralsnog wél effect.

Een docufilm over het Oekraïense tegenoffensief in juni 2023 dat de Zwarte Zee had moeten bereiken, maar al snel stagneerde en daarna uiteenviel

GeenStijls conflict desk Mosterd en Spartacus gingen naar de film en kwamen, ondanks jaren aan desensitisatie door eindeloze GoPro-horror en POV drone death cams, ontdaan de zaal uit. We kenden het genre al door en door, sommige beelden hadden we waarschijnlijk zelfs al eens langs zien komen. Maar dit was anders, en niet enkel omdat het de eerste keer was dat we dit soort beelden op een bioscoopscherm zagen; zelfs de bovenstaande trailer vertolkt de kwaliteit eigenlijk niet. Belangrijke noot: het tegenoffensief was van vóór de massale drone-oorlogsvoering, het was toen nog overwegend mann gegen mann.

De docufilm bestaat uit subliem gemonteerde GoPro-beelden en volgt filmmakers Mstyslav Chernov en Alex Babenko (bekend van) die zich ongewapend bij een peloton van Oekraïnes 3rd Separate Assault Brigade (wiki) voegen, belast met het innemen van sleuteldorpje Andriikva (wiki).

Tussen hun commandopost en Andriikva ligt een lijnrecht bosstrookje van zo'n 15 meter breed en 2.000 meter lang, er staat geen boom meer overeind. Het strookje wordt omgeven door aan beide kanten een modderpad dat net breed genoeg is voor een rups-troepentransport, en weer daarnaast ligt aan beide kanten niets dan een onbegaanbaar open veld met talloze antivoertuigmijnen en kraters. Daarmee is het slagveld bijna onbestaanbaar lineair.

De opening van de film, een GoPro-opname van zo'n vijf minuten, heeft alles. De inhoud gaan we hier niet verklappen, maar dit zet je als kijker dus vanaf moment 1 onder hoogspanning, waardoor je de hele film lang naarstig op zoek bent naar vijandelijke beweging zodra er een GoPro-opname getoond wordt.

Het beste element van de hele film heeft overigens weinig met de actie zelf te maken. Het is de portrettering van de soldaten zelf, tijdens de zeldzame stille momenten, ergens in een vochtig tunneltje, sporadisch onder vuur. Meer dan eens blijft het bij zo'n kennismaking, want ze komen niet meer terug. We zouden overigens aandurven dat het allerlaatste shot van de film het beste is dat het genre tot nu toe kent.

Bij een geacteerd meesterwerk als All Quiet on the Western Front rook je het lijkvocht in de kraterplassen, en ging de modder onder je nagels zitten. Maar hier wordt niet geacteerd; 2000 meters to Andriivka gaat ergens anders zitten.

Ga erheen, in een bioscoop nabij u.

Vluchtje komt zo

Slecht nieuws voor alle cryptoboys, meisjes die beroemd zijn geworden door hun billen op hun Instagram, meisjes die beroemd zijn geworden door hun borsten op Instagram, meisjes die beroemd zijn door hun make-up op Instagram, jongens die beroemd zijn geworden door hun sixpack op Instagram, voetballers, oud-Formule 1 coureurs, andere proleten, halve zolen, Najib Amhali, tuigvloggers, mensen die niet weten waar ze op vakantie moeten gaan en dus maar naar Dubai gaan, Gordon (oh nee alweer terug helaas), hele criminelen, halve criminelen, kwartcriminelen, criminelen die in kwartjes handelen, Extinction Rebellion activisten die naar de rechter zijn gestapt tegen een gebiedsverbod op Schiphol en andere lieve leuke mensen die regelmatig naar het Midden-Oosten moeten vliegen, maar KLM vliegt "tot nader order" niet meer naar Iran, Israël, Irak en diverse Golfstaten. Iets met sneeuw geopolitiek enzo.