Soep van de Week in het StamCafé

De trouwe lezer weet dat ik dol ben op honden. Eerder schreef ik voor GeenStijl een hartverscheurende eulogie op Jamba, de benjamin van mijn Paraguayaanse roedeltje. Nadat ik Raya, de oudste van het trio, thuis had laten inslapen door dokter Mario, schreef ik deze dodenlof in De Volkskrant. En nu moet ik afscheid gaan nemen van Tita. Maandagmorgen moet ik Dokter Dood, die ook Jamba naar hondenhemel zond, opnieuw reserveren. Dat is een vreselijk moment, maar we hebben dan nog een paar dagen om Tita te verwennen en nog een keer met haar haar favoriete wandeling door de zoutpannen en over het strand te maken. Ik plaatste deze twiet, als een soort eenmalige kennisgeving. De reacties waren overweldigend en ik moest een paar traantjes wegpinken. Ik had echter geen zin om weer een tranentrekker over een dode hond te schrijven en dacht: is het mogelijk om enigszins luchtig of zelfs geestig over de dood van een hond te schrijven?

Welnu: Vijftien jaar geleden correspondeerde ik met Eus. Deze briefwisseling is nooit eerder gepubliceerd.  Eus was volslagen onbekend en ik was als schrijver/journalist zijn grote voorbeeld. In juni 2011 overleed papahond Jagua, die ik uitvoerig beschreven heb in Mambo Jambo, waarvan eerdaags de jubileumeditie verschijnt. Dit mailde hij op 5 juni 2011 en ik reageerde daar op.

Eus: Gecondoleerd, makker! Ik lees net op Facebook dat één van je honden peiger is. Dat vind ik heel vervelend voor je. Nu is het geen geheim dat ik een notoire dierenhater ben, maar het verdriet dat jij en je verloofde momenteel doormaken gun ik jullie natuurlijk ook weer niet. Toch heb ik terzelfdertijd zoiets van: als je hond dood is, koop je toch gewoon een nieuwe? Of werkt dat allemaal niet zo? Leg eens uit hoe die voor mij raadselachtige band tussen mens en dier in elkaar steekt, want om eerlijk te zijn snap ik er bar weinig van. Ik vind honden vervelende dieren die nergens goed voor zijn, ze bezorgen mensen allerlei extra verplichtingen en kosten bovendien veel geld in onderhoud. Dan kun je beter nog een vrouw ernaast nemen in plaats van zo’n mormel, vind ik. Nu weet ik ook wel dat mijn grote literaire inspiratiebron Louis-Ferdinand Céline de hond hoger stelde dan mensen, vooral omdat hij een schijthekel had aan de laatste groep, die in zijn ogen zedenprekende, ruftende, zuipende, oeverloos tartufferende en vretende kankerlijers waren, van die zieltogende figuren, zielige sukkels, slijmerige strontvreters, miserabele viespeuken, dus zeg maar de communo-bourgeois die eigenlijk geen ander doel heeft op deze aardkloot dan het rekken van de dood, maar toch blijft dierenliefde een merkwaardig raadsel voor mij. Ik bedoel, je hoeft zo’n beest echt niet uit te nodigen voor een bacchanaal of zo, want daar doen ze niet aan. En een goed gesprek met een viervoeter zit er ook niet in. Nee, Aart, ik snap er hoe langer hoe minder van.

Weet je trouwens wie ook fan was van dieren? Adolf Hitler! Je weet wel, de grote leider van de nazi’s, destijds in de Tweede Wereldoorlog. Als het hem aan lag, leerden honden wél praten. Hij had het plan opgevat om het ze te leren, echt waar. Dat vind ik een bizar idee en ik ben blij dat het hem niet gelukt is. Alsof dat gezeik van al die mensen niet afdoende is.

Tjonge!

Maar goed, je vindt me nu waarschijnlijk een ongelooflijke hufter omdat ik het onderwerp zo luchtig benader, terwijl jij en Paulita aan het rouwen zijn, iedere minuut treuren om de grote leegte die de overleden hond achterliet en thans moeten wennen aan de nieuwbakken huiselijke situatie. Ik heb er begrip voor. Serieus. Derhalve ga ik nu iets anders doen, lekker naar de kroeg om de nieuwe bardame het hof te maken. Dat wijf lust ze wel. Maak van je hart geen moordkuil en schrijf me alles wat je voelt. Daar zijn vrienden voor.

Arthur: Waarom houden moslims toch niet van dieren, behalve dan een schaap of geit in het pannetje, of voor een goede beurt op vrijdag, na het moskeebezoek? Ja, Burak, het paard van de profeet Mohammed is heilig, maar die heeft nooit bestaan, dus had hij net zo goed op een eenhoorn naar de hemel op en neer kunnen vliegen. Jij bent gewoon bang voor honden, dat heb je meegekregen uit jouw cultuur. Nu moet ik toegeven dat de wilde honden in Turkije bijzonder vals zijn en door een simpele beet kan je maanden in een onmogelijk vies hotel tussen de lepralijders liggen te creperen, ergens in Anatolië – “bakermat van onze beschaving”.

En nu het goede nieuws: mijn Spaanse verloofde en ik hebben nog elf honden over sinds Papa Jagua naar zijn Schepper is teruggekeerd. Mamahond Fabiola (de weduwe Fabia, beter gezegd), en haar dochters Raya (Raya is Spaans voor streepje – dat heeft ze op haar neus) en Tita. (Tita komt niet van tieten maar van Don Tito, onze vergiftigde kater - Tito is kort Spaans voor Alberto, maar dat terzijde.) Twee weken geleden had een kankerlijer (Pistolen Paultje heeft zijn kop eraf geschoten) een piepklein lief hondje aan onze poort vastgebonden. Het beestje had een enorme tumor naast haar kut, en die tumor stonk als Johan Derksen en Maarten van Rossem tijdens een hittegolf.

Die eigenaar dacht: kom, die Duitser weet er wel raad mee, en bindt het mormel aan mijn poort. Goed, chemotherapietje en het beestje is weer kiplekker en mijn knip weer een stuk leger. Plus: er is nog een nest van zeven puppies, die had mijn hond Jagua nog snel even verwerkt voor hij de pijp aan Mohammed gaf. En we hebben nog twee homoseksuele katers, Blackie en Qamba. Wij houden van dieren, dat moge duidelijk zijn. Ze slapen ook op ons bed, dat vinden wij gezellig. Moslims houden niet van dieren, die houden enkel van de hel, daar zeveren zij de godgansche dag over.  Zelden zag ik zulk een stuitende dierenmishandeling als in geheel Noord-Afrika en het Midden-Oosten. Een totale minachting voor dieren, dat zal wel weer ergens in de Koran staan, dat Allah bromt: “Dieren zijn geen moslims, dus jaag ze maar over de kling, met de jodenhonden, de christenhonden, de boeddhistenhonden, de shi’ietenhonden, de Bahai-honden und so weiter.” De hond van Hitler heette Blondi, een heerlijke Duitse herder.

Ik vind dierenliefde een hoge vorm van beschaving, en daar op verder bordurend concludeer ik dat 1 miljard mensen op deze aardkloot onbeschaafd is. Vietnamezen, dat is weer een ander verhaal, die maken showarma van honden, dat gaat mij te ver, die liefde door de maag. Heb je trouwens nog geneukt deze week?

Eus: Jij hebt weer crack gerookt, hè, klootzak? Hondenneuker! Gepatenteerde nietsnut! Met die zever van je over dieren en moslims. Moet je het nu alwéér over  mohammedanen hebben? Soms denk ik echt dat die haatbaarden in Noord-Afrika je dagenlang hebben gekontneukt, anders kan ik jouw monomane obsessie voor hen niet verklaren. Zet het eens van je af. De mannenliefde is tegenwoordig wijd en zijd geaccepteerd, trek het je niet aan. Ik weet dat je daar in Paraguay in een isolement leeft, maar dat betekent niet dat je in het verleden moet blijven hangen. Vergeet die moslims. Ontwikkel eens een nieuwe hobby. Zoek er één op internet. Hufter!

En of ik geneukt heb! Natuurlijk. Wat denk jij dan? Ik heb eelt op mijn pik van het poken! Ik ben de meest begeerlijke man van Nederland, naast een paar gasten van televisie, maar die weten niet hoe je een vrouw ècht moet neuken. Ik zal dezelfde impertinente niet aan jou stellen, want jij bent immers een verloofde man van tweeënvijftig. Ik heb van mijn ouders geleerd respectvol te zijn voor ouderen. Dat is ook cultuur.

Je moet niet praten over hondenshoarma, hoor. Dat ga ik bijna over mijn nek. Ik heb net gegeten bij de Turk en dat smaakte eigenlijk prima. Ik had Adana Kebab, dat is pittig gekruid gehakt, zo van de grill. Alleen was de service niet optimaal. Toen ik om mijn derde glas raki vroeg werd die vrouw heel boos. Ze zei: ‘Ik ben dan wel je moeder, maar je hebt zelf ook poten waarop je kunt lopen, stomme alcoholicus! Je lijkt op je vader, hij is ook al zo’n pezerik! Pezerik is de letterlijke vertaling.

Afijn. Ik moest dus lopen voor mijn leven en nu zit ik weer veilig thuis, achter mijn eigen computer. Ik zie op je Facebookpagina dat je bezoek hebt gehad van een journaliste. Waar is dat allemaal goed voor? Bij mij komt er nooit iemand over de vloer. Ja, de onderbuurvrouw, die komt iedere nacht een pot suiker halen en vertrekt weer met wat zaad van mij in haar buik. Je leest het wel weer, hè? Ik maak bijzondere dingen mee hier in Deventer, de mooiste stad van de wereld, mooier dan Parijs, Londen en New York. Nee, grapje. Ik maak niets mee. Ik heb een ongelooflijk kutleven en het liefst gooi ik mezelf uit het raam. Maar ik durf niet.

Arthur: Ik had mezelf allang opgehangen, als Turk in Deventer zijnde. Voor homoseksuele insinuaties moet je bij mijn bloedmooie en zeer jonge Spaanse verloofde Paula zijn, ik heb daar weinig tijd voor. Ik heb overigens niks tegen mohammedanen en de heilige Qur’an, alleen zou jullie gids voor de etiquette de drank moeten legaliseren en de vrouwen gelijkwaardig moeten stellen, met rechten en niet enkel plichten (als voetveeg van de baardman). Ik had een week lang Margriet Marbus van de Esquire over de vloer, er komt een fraaie publicatie van acht pagina’s en zeven foto's plus een uitgebreide voorpublicatie van mijn nieuwe roman Mambo Jambo (Nijgh & Van Ditmar) aan. Eus, heb je er wel eens over nagedacht om pornoacteur te worden, dat verdient heel aardig en je kan er ook de internationale markt mee op, want er wordt weinig in gesproken. Bij jou hebben ze sowieso ondertitels nodig, welke taal je ook spreekt. Het bezitten van een kinderarmpje is wel een pré, tenzij je graag op je buik ligt, maar dan zitten we ineens in een heel ander genre.

Nu effe kappen met alle gekkigheid: hoe staat het met de carrière? Ik hoorde van mijn vriend Coskun Cörüz dat je bij de CDA-jongeren had aangemeld, maar dat je na het leegdrinken van de gehele wijnvoorraad voor het jaar 2011 eerloos de deur bent gewezen. Toen ben je bij Tofik Bibi gaan leuren, die man die de homobelangen bij GroenLinks doet. Wat heeft die man toch een raar gezicht, alsof je in een lachspiegel op de kermis kijkt! Goed, Bibi had je aardig kunnen introduceren bij de Groenen, maar je wilde niet op zijn avances ingaan en dan krijg je nul op het rekest. Is de PvdA niks voor je? En je roman, wordt dat nou nog wat? En die verhalenprijsvraag van El Hizjra, hoe staat het daar mee? Ik las bij Carel Brendel dat die wedstrijd geheel door Saoedi-Arabië wordt gesponsord. El Hizjra zal wel blij zijn geweest met jouw inzending over etnisch/alcoholisch hoerenlopen.

Eus: Zo, zo, dat heb je goed voor elkaar, hoor. Een journaliste die langskomt in Paraguay, alleen om naar die borrelpraat van jou te luisteren, en dan ook nog werkzaam voor zo'n blad. Wat heb je haar moeten betalen? Ik ken geen Karel Bruel. Ik heb even op Google gekeken, maar dan vraagt het zoekprogramma steeds ‘bedoelde u: moslimjager?’ Dat kan niet de bedoeling zijn. Mezelf ophangen is trouwens zeker een optie, maar ik vrees dat ik ook daar te laf voor ben. Altijd als ik in de kroeg zit, vraag ik de barmeisjes om een glas colacyaankali. Een aantal van die domme temeiers gaat dan echt zoeken, onderwijl schijt ik hem in mijn broek, bang dat ze in die keet echt een kruik cyaankali hebben staan. Ik schrijf, dus ik ben (nog steeds). Helaas. Als ze teleurgesteld terugkeren, die meisjes, zeg ik dat een potje seks ook volstaat. En daar gaan ze meestal wel op in. Ik blijf neuken voor de fun, Aart. Niet beroepsmatig. Het moet een hobby blijven. En van deze hobby hoef ik dus echt niet mijn werk te maken.

Ik ben blij dat het goed gaat met jouw carrière. Met mijn carrière gaat het kut. De moslims haten me omdat ik een kafir ben, en de Nederlanders haten me omdat ik op een moslim lijk. Rechtse mensen poepen op me omdat ik links zou zijn, en linkse fascisten zeiken over me omdat ik te rechts zou denken. Voor mijn part vallen ze allemaal dood. Ik kan je verzekeren dat ik van lieverlee het idee voor een manuscript ontwikkel. En dat vind ik het allerbelangrijkste. Ik moet alleen de drank laten staan, die vreet veel energie en zorgt voor sombere nachten. Trouwens, er komt in augustus wel een verhalenbundel uit bij Prometheus met een kort literair verhaal van mijn hand. Dat moet je zeker lezen. Het gaat over de onverschilligheid. Mooi, man.

Ik moet bekennen dat je bijzonder goed geïnformeerd bent over mijn handel en wandel in Nederland. Je informatie klopt. Ik heb het ook nog geprobeerd bij de VVD, maar die vonden mij een homofobe zakkenwasser en namen het me kwalijk dat ik geen bier dronk. Ik kreeg toen de tip het eens bij de SGP te proberen, maar dat gaat me iets te ver. Daar lopen geen vrouwen rond, laat staan dat ze te porren zijn voor een snelle wip tijdens de lunch. Ken jij Remi?  Zo voel ik me dus ook! Niemand wil mij, Aart. Helemaal niemand, godverdomme! Alleen zo’n latente nazi in Paraguay. Maar goed, deze brieven blijven toch een surrogaat van ècht menselijk contact. Het is helaas niet anders.

Enfin. Deze week ga ik de droevige kuil voor Tita graven. Naast de kuilen van haar zusjes Raya en Jamba. Ik vind het een mooi en waardig ritueel. Ik groet de beessies elke dag en het is een fijn gevoel dat ze zo dichtbij zijn. Het is een beetje wrang dat ik over ruim een week voor het eerst in vijftien jaar terugkeer naar Paraguay, om met Rob Muntz een film van een uur te maken, en diverse reportages voor GeenStijl. Paraguay is vooral het land van mijn lieve hondjes, die menigmaal mijn leven hebben gered. U gaat over dit nieuwe avontuur alles lezen in de glossy Gonzo Paraguay, die u hier al kunt bestellen.

Woef woef, poot en likje van Tita.