10/10

Deze rubriek leent zich het best voor stijlloze fileringen van het semi-intellectuele gepruttel van prutsers, maar hoe cynisch we ook zijn, soms vinden we een boek gewoon heel erg goed, zo goed dat het met geen mogelijkheid lukt om er cynisch over te doen - ironisch genoeg zijn dat dan vaak weer ontzettend cynische boeken.  

Neem de nieuwe roman van de Brits-Amerikaanse schrijver Ben Markovits, The Rest of Our Lives. Sodeju dat is een zwartgallige blik op het huwelijk, ouder worden, wat aanmodderen. Hoofdpersoon en verteller is de onuitstaanbare en volledig in zichzelf gekeerde Tom, die zijn jongste dochter afzet bij de universiteit waar ze gaat studeren. Geval wil: zijn vrouw had een jaar of dertien geleden kortstondig een affaire met ene Zach uit de synagoge, en op dat moment besluit onze Tom dat hij zodra de kinderen uit huis zijn ook pleite is.

Dat is dit boek, het grootste deel van 238 pagina's: een man die in een auto zit en terugblikt. Zijn overpeinzingen worden alleen onderbroken voor een bezoek aan zijn broer (jaren niet gezien), een oude vriend (jaren niet gezien) en een ex (jaren niet gezien). Tom heeft - zoals mannen dat nou eenmaal altijd deden - zijn leven gereduceerd tot een reeks opofferingen, voor vrouwlief (huisvrouw), zoonlief en dochterlief, met wie hij door hard en veel te werken een kolderiek slechte band ontwikkelt. Tegen wil en dank blijft hij stoïcijns doormodderen, volledig vervreemd van de mensen die hem iedere dag omringen. Een huiveringwekkend maar ook hilarisch inkijkje in wat dat nou behelst, zo'n ongelukkig huwelijk, en wat het betekent om desalniettemin de rit samen uit te zitten. 

Die personages zijn schitterend, Tom blijft maar afdwalen en beslommeren, ergens zou je hem met blote handen willen wurgen maar gaandeweg ontwikkel je toch enige affectie voor de beste man, die ergens toch ook over ontzettende wijsheid blijkt te beschikken. Afijn, aanrader, smullen, hard gelachen, snel gelezen, koopje bovendien.