Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 37: Sees Kabaal

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 36, vandaag deel 37. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier.

 Maandag 11 juli 2016 

Met zijn kale kop, brede schouders en gespierde armen doet motivatiegoeroe Cees Kabál (spreek uit Sees Kabaal) me denken aan de beveiliger die een tijdje voor het gemeentehuis heeft gestaan. Die was net zo groot en net zo kaal.

Ik ben meer dan honderd dagen werkloos en daarom ben ik verplicht om de sessie van Kabál bij te wonen, net als een groot aantal andere werklozen. Hoewel de gemeente de grootste zaal van het hotel in het centrum van de stad heeft gehuurd, is er nauwelijks genoeg plek voor iedereen. Klaarblijkelijk zijn er veel jonge werklozen in de gemeente en klaarblijkelijk zijn ze allemaal bang om gekort te worden als ze niet op komen dagen. Ik zit helemaal aan de zijkant, op één van de achterste rijen, naast een onverzorgd ogende man. Misschien moet ik hem wijzen op het “Dress for success” initiatief van de gemeente.

Terwijl Kabál over een geïmproviseerd podium heen en weer wandelt, vertelt hij vol overgave over zijn jeugd. “Je zou het misschien niet zeggen als je me ziet, maar op school was ik altijd de slimste van de klas,” zegt hij. “Niemand hoefde mij iets uit te leggen. Ik sloeg een klas over en startte op mijn zeventiende aan de universiteit. Daar groeide ik uit tot een grote jongen. Letterlijk en figuurlijk. Ik kreeg een uitnodiging van een prestigieuze Amerikaanse universiteit om me een jaar lang op hun kosten verder te ontwikkelen. Het enige wat ik hoefde te doen is een beetje football spelen voor het schoolteam. En weet je welke titel ik daar won?” Kabál kijkt de zaal in, beweegt zijn hoofd langzaam van rechts naar links en spreidt zijn beide gespierde armen. “Nou? Enig idee?” 

Iemand op de rij achter me hoor ik zachtjes “grootste opschepper” fluisteren. 

“Ik zal het jullie zeggen: most likely to succeed. Dat betekent zoiets als: persoon die later grootse successen gaat boeken. En wat denk je? Nou?” En dan, met veel zachtere stem, zegt hij: “Niets. Ik bereikte helemaal niets.” 

Zes banen. In vijf jaar tijd. Overal moest hij weg. Na het vertrek bij zijn zesde baan slaagde hij er niet meer in om aan de slag te komen. “Mijn hoofd bevond zich in standje ‘negatief’. Elke keer als ik werd uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek – dat gebeurde steeds minder vaak – hield ik mezelf voor dat het toch helemaal niks zou worden. Dat ik na een kwartiertje buiten zou staan. Het werd een vicieuze cirkel. Elke keer dat ik niet werd uitgenodigd, nam mijn zelfvertrouwen af. En daardoor faalde ik steeds opnieuw. Totdat ik niet meer geloofde in een nieuwe baan.” Hij pauzeert even en zegt dan, hoofdschuddend: “En daarbij werd mijn haar ook nog steeds dunner.”

Terwijl luid gelach in de zaal losbarst, wrijft Kabál met zijn hand over zijn hoofd. Dan zegt hij: “Goed, even zonder dollen, komt dit jullie bekend voor? Zitten jullie soms ook in standje negatief?” 

Op de rijen voor me zie ik enkele mensen knikken. Door de zaal klinkt instemmend geroezemoes.

“Maar,” zegt Kabál terwijl hij met zijn wijsvinger naar de mensen op de eerste rij wijst. “Toen ik echt wilde opgeven, ben ik me gaan afvragen waar ik echt heel goed in was. En dat heb ik opgeschreven. Op een lijstje. En dat lijstje draag ik de hele dag bij me.” De hand van Kabál verdwijnt in de binnenzak van zijn oranje jasje en komt dan weer tevoorschijn met een klein voddig papiertje tussen zijn vingers. “Dit is mijn originele lijstje. Ook nu nog draag ik het altijd bij me.” Hij wappert het stukje papier heen en weer en stopt het dan weer terug in zijn jasje. “Dit lijstje leidde tot een drastische omslag in mijn denkwijze. Mijn uitgangspunt werd dat een potentiële werkgever zich gelukkig mocht prijzen dat ik bereid was om überhaupt te overwegen om bij hem te gaan werken. Vanuit dat perspectief schreef ik voortaan brieven. Wat denk je?” Kabál pauzeert even, maar het blijft stil in de zaal. “Ik zal het jullie vertellen. Drie brieven zorgden voor drie uitnodigingen. Drie! En drie geweldige aanbiedingen!” Kabál laat zijn woorden neerdalen in de zaal en zegt dan: “Jullie kunnen dat ook. Dat weer ik zeker. En daarom gaan we nu samen briefjes maken. Allemaal!”

De zes aanwezige klantmanagers staan op en geven iedere uitkeringstrekker in de zaal een stukje papier en een klein potloodje. Als het zestal weer zit, vervolgt Kabál zijn verhaal: “Goed, aan de voorkant van dit lijstje schrijf je op wat jou zo geweldig maakt. In woorden. Geen lange zinnen, gewoon woorden. En wees eerlijk. Schrijf niet op wat anderen zeggen, maar schrijf op wat je zelf vindt. Aan de slag!” 

“Ik schrijven kan niet,” hoor ik een vrouw die enkele rijen voor mij zit zeggen. “Ik dat nooit geleerd,” legt ze uit. Een klantmanager snelt naar haar toe. Ze wisselen enkele woorden, waarna besloten wordt dat de klantmanager het schrijfwerk zal doen. Als Kabál vraagt of er nog anderen in de zaal zijn die moeite hebben met schrijven, gaan twee vingers omhoog. Enkele andere aanwezigen vragen of ze in hun eigen taal mogen schrijven, omdat ze de Nederlandse taal nog niet machtig zijn. Dat mag, wordt besloten.

Terwijl we aan de slag gaan, loopt Kabál door de zaal en helpt aanwezigen gevraagd en ongevraagd bij het opstellen van hun lijstjes. Na een minuut of tien keert hij terug naar het podium. Hij grijpt de microfoon van de standaard en vraagt: “Is iedereen klaar?” 

Ik heb het altijd een vreemde vraag gevonden: “is iedereen klaar?” Als individu in de zaal kun je die vraag niet beantwoorden. Ik weet immers niet of iedereen al klaar is. Ik weet alleen of ik zelf klaar ben. In mijn klas stelde ik altijd de vraag “wie is er nog niet klaar”. Dat leverde vingers op. Dat werkte. 

Instemmend geluid klinkt. “Mooi!” roept Kabál. Hij springt van het podium, geeft iedereen op de eerste rij een high five, en rent dan weer terug het podium op, waar hij zijn vuist balt. “Zo doen we dat!” roept hij.

Een half uur en enkele peptalks later vindt Kabál het tijd om de sessie af te ronden. “Sta allemaal op,” roept hij. “Kom op, sta allemaal op. En hou de hand van je buurman vast. Doe het nu!” 

Maar zo gemakkelijk gaat dat niet. Er zijn enkele mensen in de zaal die om verschillende redenen de hand van hun of haar buurman niet vast willen houden. Omdat het een vrouw is. Of omdat de persoon onrein is. Of beide. Na koortsachtig overleg met de klantmanagers geeft Kabál aan dat mensen die liever geen hand willen vasthouden daar van af kunnen zien. Dan zegt hij: “Nu allemaal tegelijkertijd! Allemaal! Handen de lucht in en keihard ‘aan de slag’! Ik tel af: 3… 2… 1…”

“Aan de slag!!” klinkt het door de zaal. 

“Dat kan harder. Drie, twee, één…”

“AAN DE SLAG!!” schalt nu door de zaal.

“Nog harder!!”

“AAN DE SLAG!!!!”

“Super!” Kabál balt zijn vuist, glimlacht en loopt dan zwaaiend het podium af.

Reaguursels

Inloggen

Langzaam maar zeker begint het verhaal mij te boeien. Ik ben elke zondag als het verschijnt weer benieuwd wat er nu weer niet gebeurt. Knap gedaan.

Lt. Hubert | 15-07-19 | 00:06
-weggejorist-
larie | 14-07-19 | 23:59 | 1

Tejo en ont, weetjenog. Passé

larie | 14-07-19 | 23:52

Hou hiermee op AUB.

larie | 14-07-19 | 23:51

Als je echt helemaal niks kan, als je nog te dom bent om UWV- of (Allah verhoede) gemeenteambtenaar te worden, dan kan je nog altijd een beroep kiezen waarvan niemand kan zeggen wat je precies doet. Je hoeft niks te presteren, maar je moet wel goed kunnen doen alsof je het druk hebt. Anderen de stront in kunnen trappen is ook een pré. Je krijgt dan een lintje van de burgemeester, zogenaamd in opdracht van Zijne Doorluchtigheid de Keuning.

Nivelleermarionet | 14-07-19 | 22:02 | 1

Als iemand vroeg wat ik deed zei ik dat is geheim, zo geheim dat ik zelf niet eens wat ik hier doe.

AliBhaBha | 15-07-19 | 11:41

Cees Kaballetjes heb je ook in het bedrijfsleven. Komen ze een middagje tegen een riante vergoeding teambuilden of motiveren terwijl je er eigenlijk geen ruk aan hebt. Ik heb soms de indruk dat in Nederland meer mensen verdienen met het ouwehoeren over werk dan zelf de handjes te laten wapperen.

Graaisnaaiert | 14-07-19 | 20:02

Voor de fans, hieronder een teaser van Hoofdstuk 7 van MIJN roman, die niet per se béter is dan de roman van Eren Y., maar gewoon anders.
LOL. De rest van het verhaal staat op mijn eigen site:
twoballoons.123website.nl/

Alle fans, ik was een beetje ziek, vandaar is hoofdstuk 7 vorige week niet gelukt. Dank aan S. P.
Op het laatste moment durfde hij het toch niet aan om met haar te spreken.
Met gedempte tred en een beetje soort verbeten trots ging hij weg bij haar deur.
"In een koude oorlog moet je niet als eerste knipperen," dacht hij.

Dus, in plaats van te werken aan zijn baanbrekende roman, waarvan hij nog niet eens één letter van het eerste hoofdstuk op papier had weten te zetten, ging hij midden in de nacht een gedicht voor Misty schrijven.
Hij schreef het na een aantal kladversies uiteindelijk heel mooi uit, op een stuk stevig handgeschept papier met een kunstige kalligrafie en een Waterman Paris vulpen:

MANDARIJNTJE IN PAPIER

Mandarijntje met je losse huid
en parfum als een zomerhuid
een verantwoorde consumptie
voor kleuter en bejaarde
ze komen uit een ver land
een land van
hangmatten en golfplaten
en oude vrachtwagentjes
een kilo in een netje
er is er één
die is omwikkeld
met gevloeid papier
maar niemand weet waarom
misschien is ie wel bestemd
voor een speciaal iemand
iemand zoals jij
jij bent mijn mandarijntje in papier.

Hij droogde zorgvuldig de inkt op een ouderwetse manier met vloeipapier en deed het gedicht in een mooie envelop.
Hij ging naar de kamer van Misty.
Hij durfde het haar niet persoonlijk te overhandigen. Hij stond op het punt om op de deur te kloppen, maar hij was te laf. Hij schoof de envelop onder de deur door, zodanig ver dat Misty de envelop wel moest zien.

"Ja, het is vandaag haar verjaardag, ze wordt vandaag 83 jaar. Ik wist dat, doordat ik een kaart had gelezen van haar begrafenisverzekeringsmaatschappij.
"Zo attent."
"We moeten dat toch vieren, vind je niet?"
"Ja, vieren, vieren," zei Elan, "wat wil je doen? De kamer versieren?"
"Een taart kopen, een liedje zingen?"
"Nee, dat allemaal niet, maar gewoon gezellig eventjes samenzijn. Misschien samen met de andere mensen van het huis."
"Er is voor de rest niemand thuis,Misty."
"Maar goed, in ieder geval wil ik proosten op haar gezondheid en nog vele jaren wensen."

En ze kwam met een fles Pleegzuster Bloedwijn, waarvan vele al leeg waren, uit de keuken gelopen. "Nou, ik schenk voor ons alle drie dan maar een glaasje in, wat u mevrouw?".
"Of ben jij geheelonthouder, je lijkt me nogal een stijve bok," zei Misty een beetje plagend.
Elan was in de wolken door haar laconieke houding.
"Jíj lijkt mij trouwens juist NIET een geheelonthouder," zei Elan een beetje stekelig en plagend.
"Dat klopt,"Misty, "ik onthoud me in het geheel van niets, je moet het leven ten volle leven. Voordat je het weet ben je oud en versleten."

Ze keek naar de demente vrouw die gebiologeerd naar het beeldscherm van de tv zat te kijken,waar op dat moment de MTV zender opstond.
"Ja, mevrouw houd erg van de tv."
"Al die snelle beelden van de muziekvideo's vindt ze hartstikke leuk."
"Ze kan natuurlijk niet hele dag naar tekenfilmpjes kijken, en daarom heb ik nu die nieuwe MTV zender meestal opstaan voor haar."

"Ze houdt erg veel van muziek, kijk maar.
De oude vrouw klapte in haar handen en was zichtbaar enthousiast door de beelden van de snelle videoclips met veel kleur en opwinding.en misschien ook een beetje door het glaasje pleegzuster bloedwijn, want haar glas was reeds leeg.
Misty schonk een nieuw glaasje in voor haarzelf en voor de oudere vrouw.

Elan nipte aan de Pleegzuster Bloedwijn alsof het Crémant de Bourgogne Réserve brut was. Hij was vanavond een man van de wereld in alle opzichten, opgehitst door de gedachten aan Misty.
Misty werd een beetje rozig van de wijn, die met 14% behoorlijk sterk was, en ze zei: "Nou het is feest mensen, doe eens wat gezelligs." Ga eens dansen of zo! "
"Ik kan niet dansen...," zei Elan.

"Iedereen kan dansen," zei Misty.
"Of moet ik het je voordoen? Iedereen kan dansen, je moet gewoon luisteren naar je gevoel. Je moet je verstand uitschakelen en gewoon op je gevoel en je lichaam afgaan."
"Kijk," zei ze," dit is een leuk liedje." Het nummer was: Save The Last Dance For Me, een nieuwe versie van de evergreen.
"Luister goed naar het ritme. Dit is een zogenaamde rumba. Die is heel makkelijk, doe gewoon een stapje naar voren, verplaats het gewicht van je heupen en een stapje naar achter, verplaatsen het gewicht van je heupen. Het is heel simpel, luister goed naar het ritme van de muziek, oké?"
"Goed, je hand rechts op mijn schouder en met je linkerhand pak je mijn rechterhand."

Misty dirigeerde de ledematen van haarzelf en die van Elan feilloos in de juiste startpositie, alsof ze met een Barbiepop speelde.

"Goed, jij als man zijnde, jij bent de leider; dat wil zeggen, jij moet aangeven wanneer wij welke richting op gaan als paar zijnde, begrijp je dat?"
Ja," zei Elan," ik moet lijden."
"Ja, je bent een leider," zei Misty, niet een volger."
"Zeg me na: "Ik ben een leider, niet een volger, oké?"
"Ik ben een leider."
"Wat ben jij?" zei Misty.
" Ik ben een leider."
"Juist!" zei Misty.
"Wat ben jij niet ?"
"Een volger,"zei Elan.
"Goed zo jongen."

"Oké, dan gaan we, stapje naar voren, beweeg je heupen. En stapje naar achter.
"Elan beweeg je heupen. Je lijkt wel een boer die aardappelen aan het poten is."
"Kijk," zoals ik, en Elan zag hoe puur en natuurlijk haar vrouwenlichaam de muziek volgde.
Door haar enthousiasme en tot zijn eigen verbazing begonnen zijn bewegingen min of meer op dansen te lijken.
"Goed, ja dat is het," zei Misty.
"Zie je, je moet gewoon niet denken, maar doen.
Gewoon op je gevoel afgaan, oké?"

King of the Oneliner | 14-07-19 | 19:21 | 11

Ik vind het jammer dat het droog eindigt .

Kim-Jung-Un | 15-07-19 | 00:56

Ik zit nu een beetje te glunderen, dank!

Cammy | 15-07-19 | 13:02
▼ 8 antwoorden verborgen

Moe van..

suscrofa | 14-07-19 | 18:52

Waarom zou iets waar zijn, als schrijver met simpele trucjes ons de indruk wilt doen geven dat het juist wel waar is?
Cees bestaat niet, maar als je de uitspraak ervan kent, geloven anderen toch wel dat je hem persoonlijk kent en maakt de rest van "het zou kunnnen" riedeltje ook aannemelijker.

snapal | 14-07-19 | 18:39

Dit vervolgverhaal doet me sterk denken aan de roman “Tejo”.
Zie:
Tejo, de Lotgevallen van een Geëmancipeerde Man - Koos Meinderts en Harrie Jekkers (1983)

101 pagina's
Eerste druk: De Harmonie, Amsterdam (Nederland)

Tejo is een satirische roman waarin we kennismaken met Tejo - voorheen Theo - een gefeminiseerde man, die breien te gek vindt, bewust knuffelt en actief niet neukt. Een stuurloze dertiger die zijn functioneren als man, als mens, als partner en als opvoeder voortdurend ter discussie stelt. Tejo is een man van deze tijd.

theo-is-dood | 14-07-19 | 18:27 | 1

"Het boek Ont", ook precies hetzelfde genre. Ik vind het wel geinig.

Arjan | 14-07-19 | 19:17

De man uit de haven heeft links de gebouw. zo te spreken.
In ieder geval,hijsweggekraand

miko | 14-07-19 | 18:25
-weggejorist en opgerot-
Havenwerker | 14-07-19 | 18:17 | 1
-weggejorist-
Havenwerker | 14-07-19 | 18:19

In 1938 was er in Amerika een hoorspel op de radio over de invasie van Marsbewoners.
Van te voren was uitdrukkelijk vermeld dat het een hoorspel was, toch brak bij veel mensen paniek uit.
Hier op GS wordt altijd netjes vermeld dat het fictie is, emoties zijn dus nutteloos.
Het is alleen maar vermakelijk. (ook de reacties)

snapal | 14-07-19 | 18:16 | 5

War of the Worlds met de befaamde Orson Welles.

suscrofa | 14-07-19 | 19:00
▼ 2 antwoorden verborgen

Het leest als een aflevering van Jiskefet, ik zie de drie heren zeau voor me als klantmanager, zo'n beetje het meest trieste beroep dat je kan uitoefenen, parasiteren op andermans ellende.
En dan het loslaten van zakkenvullende debiele charlatans op de argeloze uitkeringsgerechtigden, als de vleesgeworden erfenis van Emile Ratelband, maar dan met nog minder verstand. Je kan een dergelijke koortsdroom niet bij elkaar verzinnen, dit is de realiteit, o tempora, o mores!

De Briemusketier | 14-07-19 | 18:16 | 1

Prachtig beeldend proza. Uw samenvatting voldoet uitstekend. Als alternatief voor Yilmaz woordendiarree dat is. Moe van..

suscrofa | 14-07-19 | 18:59

“Ik heb het altijd een vreemde vraag gevonden: “is iedereen klaar?” Als individu in de zaal kun je die vraag niet beantwoorden. Ik weet immers niet of iedereen al klaar is. Ik weet alleen of ik zelf klaar ben. In mijn klas stelde ik altijd de vraag “wie is er nog niet klaar”. Dat leverde vingers op. Dat werkte. ”

Man man man... wat een niveau dit stukje proza.

Trans_Fimmermans | 14-07-19 | 17:56 | 4

@De Briemusketier | 14-07-19 | 18:17: Dus dat brengt klaarheid in de zaal, je hoefd dus niet te roepen " klaar is Kees ", als je voor zessen klaar bent. Hoop je snapt het want het is zo klaar als een klontje.

jan huppeldepup | 14-07-19 | 20:11

@jan huppeldepup | 14-07-19 | 20:11: “hoefd”

Man man man

ongure_reaguurder | 15-07-19 | 10:35
▼ 1 antwoord verborgen

ik heb ook enige tijd dit mooie gemeentespel mee mogen maken, tijdelijk werkloos, op punt van afgekeurd worden en met een zeer goede opleiding dit soort taferelen mee moeten maken, geplaatst worden in "reïntegratie trajecten" tussen de junks, analfabeten in teluiomtelopen scooter tokkies en reclaserings klanten. 3 man in pak die echt wel wilden werken maar het even tegenzit, mijzelf een kapitein van een of ander schip en nog iemand en verder alleen maar mensen die absoluut niet willen werken en de leukste smoesen verzinnen. Maar je MOET alles bijwonen want ze gaan uit van het laagste niveau, anders word je gekort. Het gaat echt zo als beschreven in deze verhalen.

De_Helderse_Kaaskop | 14-07-19 | 17:54 | 6

@Trans_Fimmermans | 14-07-19 | 18:15: Als ik nederigheid wil leren wordt wordt ik wel moslim, fijn vijf keer per dag buig-en-strekoefeningen doen en je smoel nederig op de vloer drukken om het godje tevreden te stellen.

Rhenium | 14-07-19 | 18:37

Klopt. Ik heb het ook meegemaakt, terwijl al wat ik nodig had een vacature was. (En ja, ik reageerde overal op maar ofwel te hoog of te laaggeschoold.
Heel vervelende tijd. Gelukkig alweer 15 jaar aan het werk (niet dankzij enigerlei van dit soort werkverschaffende en vernederende UWV praktijken).

letopuwzaak | 14-07-19 | 18:46
▼ 3 antwoorden verborgen

Schrijfstijl is Tina niveau. ( de bel ging, verheugd keek Marijke op, het was oom Cees (spreek uit KEES) ze stoof de trap af om open te doen.
Rustig!
Rustig riep moeder, straks val je nog van de trap.)

snapal | 14-07-19 | 17:52 | 3

Mhhh, lijkt me een prima begin van een geweldige roman. Ga zo door!

McMarx | 14-07-19 | 17:59

Precies. Het is Tina niveau en niet op zijn plaats hier. Weg ermee.

doitdoit | 14-07-19 | 18:42

Goed idee ! Een strip is leuker. Met tekeningen van Greg ! Maakt het compleet. Nu al enthousiast.

suscrofa | 14-07-19 | 18:54

Ik was eigenlijk 35 afleveringen geleden al afgehaakt, maar las dit net en kan alleen maar denken dat wanneer de "methode" Cees Kabàl écht werkte, hij geen peptalk hoefde te houden voor uitkeringstrekkers...

De Droit | 14-07-19 | 17:46 | 1

Eren laat zien dat de uitkeringsfabriek heel goed is in veel geld over de balk smijten, waarschijnlijk nog veel meer dan de uitkeringen zelf.

ongure_reaguurder | 15-07-19 | 10:36
-weggejorist-
Havenwerker | 14-07-19 | 17:42 | 13
▼ 13 antwoorden verborgen

Sees zou een betere slogan moeten verzinnen. Tsjakkaa is al vergeven, maar ik geef deze weg: Hakkah!

Bon-sens | 14-07-19 | 17:34

Ik hoop dat GS voor 40 delen vooruit heeft betaald.

Debombdiggity | 14-07-19 | 17:30 | 2

eerder 37..

Frau Merkel | 14-07-19 | 17:39

Ik hoop dat Eres Geenstijl betaalt om zijn werk te mogen publiceren.

Trans_Fimmermans | 14-07-19 | 18:16

Wat dacht hij?
Als ik vermeld hoe je een naam uitspreekt komt het geloofwaardiger over?
Het suggereert persoonlijk contact.
Maar de naam is verzonnen, want echte namen zouden niet kunnen, bovendien bestaat er geeneens een echte Sees.
Zeg ik, een geniepig fakestukje, bedoeld om de primitieve reacties uit te lokken.
Want moeten wij niet na afloop concluderen, dat analfabeten bijna geen enkele kans maken op de arbeidsmarkt?

snapal | 14-07-19 | 17:25 | 1

Nee, daar gaat het dus to-taal niet over.

ongure_reaguurder | 15-07-19 | 10:37

Ik was gewoon te bedonderd om wat te doen. Zat in een goedkoop huurwoninkje, en op een gegeven moment wist ik het: ik stop met werken en vraag een uitkering aan! Zo gezegd, zo gedaan. Is me prima bevallen voor een paar jaartjes. Kan het iedereen aanraden. En als je dat niet wilt, ga dan naar een mental coach. Waar een wil is, is een weg. Yes we can!

Van Duyvenbode | 14-07-19 | 17:23
-weggejorist-
roy3573 | 14-07-19 | 17:23

Ik dat nooit geleerd!

Graftak | 14-07-19 | 17:22

De schrijver heeft natuurlijk alle vrijheid, maar ik kan die hele Cees Kabál niet vinden....

Wilhem3 | 14-07-19 | 17:20 | 6

Dat zegt mij meer over u dan over Cees Kabaal. Cees Bal al eens geprobeerd?

D-Fens_1963 | 14-07-19 | 17:57

@miko | 14-07-19 | 17:55: Tja; Arnie is mijn broer dus hij bestaat wel, hij speelt veel voor Sinterklaas, misschien heb je hem daarom niet gevonden.

jan huppeldepup | 14-07-19 | 20:15
▼ 3 antwoorden verborgen

Waarom kan dit geneuzel niet op de vroege ochtend? En iets beters om de avond/middag in te gaan?
We zitten nu op 37 dus al ver boven een half jaar. Jullie gaan hier toch geen jaar mee vol maken?
Is dit een soort Andy kaufman geintje?
www.youtube.com/watch?v=DdVgdVMPIs8

miko | 14-07-19 | 17:18

Zo, weer 2500 euro verdiend... Lijkt Peter R de V wel.

dreistein34 | 14-07-19 | 17:16

Die Turkse vlag bij dit feuilleton begint pijn te doen aan mijn ogen.

Peter Emile | 14-07-19 | 17:13

Zo. Nu ff de factuur versturen (1200 ex btw) en dan door naar de volgende gemeente.

The2Amendment | 14-07-19 | 17:11 | 2

Sorry 2nd... Ik zat nog te lezen toen jij al reaguurde.

dreistein34 | 14-07-19 | 17:21

Had ie nou nog even Tjaka! geschreeuwd op het eind dan had hij 1800,- kunnen factureren.

McMarx | 14-07-19 | 17:50

De absurditeit van de participatiemaatschappij mooi weergegeven. Eren +1!

threeheadedmonkey | 14-07-19 | 17:06 | 4

@Trans_Fimmermans | 14-07-19 | 18:18:
Elke vorm van fictie is een overdrijving van de realiteit. Het is een stijlvorm die de lezer confronteert met alledaagse gebeurtenissen en daar een ander perspectief op probeert te geven.

threeheadedmonkey | 14-07-19 | 18:26
▼ 1 antwoord verborgen

REAGEER OOK

bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken