Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
1420 topics
@Redactie

HOERA FEEST GEENSTIJL NU ECHT JARIG!

We zitten al de hele week aan de drank en taart en worstenbrood maar nu krijgen jullie ook iets. Namelijk: een filmpje. OVER ONS, MOEHAHA.

We zijn namelijk blij. Niet met onszelf, per se. Maar gewoon, dat we er zijn. Dat we bestaan, dat we nog steeds de 'kan' in 'omdat het kan' kunnen stoppen, dat de weg naar het onredelijke midden met magenta tegels is gelegd en dat die tegels net los genoeg liggen om ze af en toe keihard bij iemand door de ruiten te keilen. Digitaal dan hè, want in het echt zijn we poeslief alsook lief voor poesjes. En vandaag zijn we dus jarig, zitten we met een roze kroontje op en tellen we af naar het moment dat we bekend maken welke goede doelen kans maken op een deel van onze verjaardagspoet (spelregels, voor wie het gemist/geskipt heeft). 

Verjaardagsgeld van vandaag telt ook nog mee als goeiedoelengeld dus vragen we schaamteloos om MOAARRR MONNIEZ want het is leuk dat we bestaan maar zonder biertje d'r bij is er geen lol aan. Dus hup hup, feliciteer ons bij voorkeur financieel, of kom gewoon gelijk bij de club, dan zetten we dat geld zelf wel om in 100 gratis topics per week en een fris pilsje bij de vrijmibo. Welkom op het roze glitter & glam fest, neem een stuk kroontjestaart (opklikken voor nog grotere punten) en *plop* want NIX18 is een stomme mood killer voor missionarisneuquende gristenuniestemmerts.

Lees verder

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 23: Het voorstel van Cor

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 22, vandaag deel 23. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier

Zaterdag 7 mei 2016  

We treffen elkaar in restaurant Gimbrère. Franse keuken. Tournedos op de kaart. En die neem ik. Niks geen witlof of ander konijnenvoer.

Tijdens het dessert vraagt ze me in hoeverre ik praktiserend moslim ben. “Medium rare”, antwoord ik. “Net als de tournedos die ik net heb gegeten.”

Ze glimlacht, maar wil dan toch echt weten wat dat dan precies betekent. “Ik hou me aan de voorschriften, zoveel mogelijk,” zeg ik, “maar wel binnen het normale.”

Dan vertel ik haar dat ik dit jaar de hadj wil volbrengen. Ze vindt het mooi. Mensen moeten doelen hebben in hun leven, zegt ze. Ze zou wel mee willen, maar dat kan niet, weet ze.

Als ik naar huis fiets, realiseer ik me dat ik iets begin te voelen voor Simone. Een Nederlandse vrouw die mij helemaal mezelf laat zijn. Die mij een stuk vlees laat eten zonder één onvertogen woord. Die mij aanmoedigt om aan de hadj mee te doen. Die ook nog eens niet blond is en geen blauwe ogen heeft. 

Lees verder

#GS16. HOERA GEENSTIJL bijna ZESTIEN JAAR!

Het mooie van jarig zijn is dat je gratis geld krijgt zonder dat je het hoeft te vragen...

Ouder dan Gmail. Ouder dan YouTube. Ouder dan de iPhone. Ouder dan de meeste vloggers. De tiefus wat zijn we al oud. En wat hebben we al veel meegemaakt hè. Ministers omgeduwd, omroepen opgericht, internetachtige constructies gebouwd, continentale crises veroorzaakt en een mainstream moordaanslag overleefd. En dat allemaal nog voordat we ons rijbewijs hebben gehaald. Zestien jaar worden we op woensdag 10 april, en volgend jaar als we bijna legaal mogen drinken, doen we heus wel een echt feestje. 

Maar omdat we sinds kort weer op eigen vervoer zijn aangewezen, zijn we dit jaar nog ff aan het sparen voor EEN BROMMERT. Om peut in de fossiele roze blogbrommer te kunnen gieten, halen we verjaardagsgeld op. Inderdaad, een schaamteloze lalala geld crowdfundcampagne voor onszelf en je mag hier klikken om te doneren of, nog beter voor iedereen: daar klikken om je bij het selecte gezelschap van GS Premiums te voegen (die volgend jaar gratis bier mogen komen drinken op de GSBBQ).

Maar! We doen het niet alleen voor onszelf.

GeenStijl = de lezers en de lezers = GeenStijl. Daarom schenken we 16% van alle opbrengsten (donaties + ledengeld) die tussen nu en woensdag 10 april binnen komen aan een goed doel dat je zelf mag aanmelden. De gemiddelde GS-bezoeker is immers een schaak spelende, dikke BMW rijdende burger die stevig met de poten in de maatschappelijke modder & dicht bij de samenleving staat. Dus die weet vast wel een goed doel dat hem (m/v) aan het hart gaat & wat gratis geld kan gebruiken.

Ken jij of ben jij zo'n goed doel? Stuur een mailtje via deze link, maar lees wel eerst even de voorwaarden, na de breek.

Lees verder

Ingezonden - Hetze jegens Baudet moet stoppen

Ronald Buijt, voorzitter Leefbaar Rotterdam, maakt zich zorgen

4 NPO-plopkappen. Doe er wat aan Thierry!

Vanaf het moment dat Forum voor Democratie de verkiezingen voor de Provinciale Staten won, en daarmee vanuit het niets in één klap de grootste partij werd in de Eerste Kamer, staat Nederland op zijn kop. Voorman Thierry Baudet roept voor Nederlandse begrippen ongekende emoties op. Zijn inmiddels beruchte toespraak na de eclatante verkiezingswinst was voer voor allerlei speculaties over vermeende rechts-extremistische sympathieën. Zelden zal een speech van een Nederlandse politicus zo grondig en zo massaal geanalyseerd zijn. Nimmer zijn er in Nederland binnen twee weken honderden artikelen en columns over één en dezelfde politicus geschreven. 

Veel van die stukken hebben dezelfde strekking: Baudet is een vrouwonvriendelijke fascist, heeft banden met extreem-rechts, wil hem onwelgevallige personen en instituten de mond snoeren en zou het liefst de democratie afschaffen. Telkens weer worden dezelfde uitspraken opgerakeld, ondanks dat Baudet al vele malen heeft uitgelegd wat hij er werkelijk mee bedoelde. Men wil hier maar geen genoegen mee nemen omdat dan hun stok om te slaan, hun instrument om iemand te ontmenselijken, meteen verdwenen is.

Met het koppelen van Baudet aan Josef Mengele door ex Buitenhof presentator Marcia Luyten en de open brief van afgelopen weekend van honderden ‘gealarmeerde’ Nederlandse academici waarin zij zich openlijk uitspraken tegen Baudet werden nieuwe dieptepunten bereikt in de ongekende hetze jegens Baudet.

Lees verder

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 22: Werken voor je geld

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 21, vandaag deel 22. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier

Woensdag 4 mei 2016  

Vandaag loopt mijn inspanningsperiode af. Ik heb aan alle eisen voldaan. Sollicitaties verricht. Ingeschreven bij uitzendbureaus. Informatie op werk.nl ingevuld. Tot een baan heeft het vooralsnog niet geleid, al ben ik de afgelopen weken behoorlijk lastig gevallen door uitzendbureaus. Volgens Mehmet bellen de uitzendbureaus na verloop van tijd niet meer. Gewoon een paar keer weigeren met een of andere smoes, dan zetten ze een kruisje achter je naam. Geen tijd meer aan besteden, betekent dat.

Mijn sollicitaties zijn over het algemeen goed verlopen, al willen twee bedrijven ondanks mijn gebrekkige CV met me praten. Een bedrijf dat beveiligers zoekt en een restaurant dat een Turkse gastheer zoekt. Ik heb besloten om in te gaan op de uitnodigingen, al was het maar om mijn goede wil te tonen aan klantmanager Hetty. De kans dat zo’n gesprek leidt tot een baan, acht ik nihil.

De beveiliger staat niet langer voor de deur van de gemeente. In plaats daarvan word ik welkom geheten door een groep blanke mannen met spandoeken staan te zwaaien. “Asielzoekers oprotten!” “Geen uitkering voor asielzoekers!” “Ga werken voor je geld!”

Onder luid gejoel stap ik het gemeentehuis binnen. Ik vraag me af waar de jongens de tijd vandaan halen om te protesteren zo midden op de dag. Eén van hen herken ik als mede-uitkeringsgerechtigde. Misschien moet hij maar eens gaan werken voor zijn geld.

Lees verder

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 21: Cursussen

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 20, vandaag deel 21. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier

Maandag 2 mei 2016  

Met een kop kruidige thee in mijn handen lees ik de inleiding van het juryrapport dat net als voorgaande jaren is opgesteld door het Centrum van Smaakonderzoek (CSO).  

In totaal werden dit jaar 153 zaken bezocht door drie verschillende panels teneinde de uitslag van de Nationale Friettest te bepalen. Het niveau van de friet was dit jaar hoger dan ooit. Gemiddeld scoorden de snackbars een 6,9. Desondanks waren er ook dit jaar weer vele onvoldoendes te betreuren.  

De winnaar, snackbar De Frieterij uit Ermelo, scoorde een perfecte 10. Eigenaar Raymond Kloosterboer heeft het frituren van patat tot een heuse kunst verheven. Klanten krijgen porties van gemiddeld 218 gram voor € 2.45, waarmee de prijs per 100 gram uitkomt op € 1.12. De friet is lekker knapperig, maar nergens te zwaar gefrituurd. Elk patatje is ongeveer even groot en even dik. Te korte patatjes en afdankertjes worden netjes gescheiden van patatjes van goede lengte. Zout wordt vakkundig verdeeld over alle patatjes en er blijft geen residu achter in de zak. De puntzak is stevig en er wordt gewerkt met relatief gezonde zonnebloemolie welke diverse keren per dag wordt ververst.  

Het MegaSnackPaleis van mijn vader is geëindigd op plek 6. Met een 9+.

Lees verder

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 20: Vader

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 19, vandaag deel 20. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier

Zaterdag 30 april 2016  

Aan het einde van de ochtend arriveer ik bij het MegaSnackPaleis. Vandaag ga ik aan mijn vader opbiechten dat ik werkloos ben. Hij zal teleurgesteld zijn, maar ik wil voorkomen dat hij via andere kanalen over mijn situatie hoort.  

Ik twijfel of ik mijn moeder moet inlichten. Ik loop het risico dat ze verwacht dat ik voortaan samen met haar naar Turkse TV ga kijken.  

“Ha Eren,” zegt mijn vader als hij me in het vizier krijgt. “Help jij mij eens mee met die stoeltjes.”

“Natuurlijk papa,” zeg ik. Ik neem een stapel plastic stoeltjes van hem over en verspreid ze over de stoep. “Hoe gaat het?” vraag ik ondertussen.

Mijn vader gaat zitten op één van de stoeltjes die ik heb neergezet en schudt zijn hoofd. Zonder mij aan te kijken zegt hij: “Ik ben gespannen Eren. Dat mag jij weten. Ik slaap slecht.”  

Ik zet de stapel met stoelen neer en ga naast hem zitten. “Gespannen?”

Hij knikt. “Maandag verschijnt de uitslag van de Nationale friettest Eren. Deze maandag. En ik heb nog helemaal niks gehoord.”

En dat is slecht nieuws, realiseer ik me.  

Lees verder

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 19: Blind date

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 18, vandaag deel 19. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier

Vrijdag 29 april 2016, avond  

Mijn date heet Simone en vanavond ontmoet ik haar in De Bistro, een klein tentje in het centrum van de stad. Als ze vraagt wat voor werk ik doe, ga ik haar de waarheid vertellen. Ik ben docent Engels, maar ik zit sinds kort zonder werk omdat de scholengemeenschap waar ik werkte een te duur gebouw heeft neergezet, waardoor op docenten bespaard moest worden. Simone is zelf docent en kent het verhaal waarschijnlijk al.

Mijn tennismaatje Simon heeft me vanochtend laten weten dat ze 31 is, niet eerder getrouwd is geweest, geen kinderen heeft, en te herkennen is aan een boek onder haar arm.  

Als ik om zeven uur op mijn fiets stap, probeer ik me voor te stellen hoe Simone eruit ziet. In de vierde klas van de middelbare school zat ook een Simone. Simone Duivenstein, als ik me goed herinner. Ze had lang blond haar met een lichte slag erin. En felblauwe ogen. Een mooi meisje, achteraf bezien. Lang en dromerig. Na dat vierde jaar verdween ze van school. Niemand wist waarheen. Volgens sommigen zouden haar ouders naar het buitenland zijn verhuisd, maar anderen fluisterden dat ze een relatie had gekregen met een rijke sjeik en sindsdien in een paleis in Saudi Arabië woonde.  

Ik val niet op blond haar en blauw ogen.  

Na een ritje van nog geen tien minuten arriveer ik bij De Bistro. Eén vooroordeel heb ik bij voorbaat ontkracht: deze Turk is op tijd.  

Lees verder

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 18: Geen baan

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 17, vandaag deel 18. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier 

Donderdag 28 april 2016 

Over twee dagen vindt mijn blind date plaats. 

Ooit liep ik een geschikt Turks meisje mis omdat ik slecht was voorbereid. Ze vond dat ik weinig van de wereld wist. Over actuele zaken wist ik zelfs helemaal niks, zei ze. 

Dat gaat me niet nog een keer gebeuren. 

Ik heb een Volkskrant en een Telegraaf gekocht. Van beide smaken iets. Dan moet het goed komen. Eerst scan ik de headlines in de Volkskrant. Stukken over Syrië, huursubsidie, het Teeven bonnetje, falend management van failliete thuiszorg organisaties, budgetoverschrijdingen bij diverse bouwprojecten van de overheid, te hoge salarissen van bankiers, verdronken vluchtelingen, één of andere prachtige theatervoorstelling en zwartspaarders die hogere boetes moeten betalen. De Telegraaf biedt luchtiger nieuws. Iets over een boer die door een koe is doodgeschopt, de vermeende borstvergroting van Bridget Maasland, de zoveelste relatiecrisis van Gordon, en een ruzie op de redactie van Voetbal International. Net als ik wil afhaken, valt mijn oog op een artikel op pagina zeven: “Uitkeringstrekkers krijgen voortaan nieuwe pc’s en tv’s.” Ik neem een slok van mijn thee en begin te lezen:

De gemeente Groningen heeft besloten om minima voortaan gratis nieuwe televisies en kookstellen te geven, zo meldt RTV Noord. Tot voor kort kregen zij tweedehands producten, maar daar waren ze lang niet altijd tevreden over. De gemeenteraad heeft nu ingestemd met de aanpassing van de zogenaamde witgoedregeling. 

Lees verder

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 17: 750 euro

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 16, vandaag deel 17. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier

Woensdag 27 april 2016  

Nog een week en dan is mijn inspanningsperiode voorbij. De zaken lopen naar wens. De eerste twee afwijzingen op mijn sollicitaties heb ik binnen. Ik word geen brood- en banketbakker en de positie als wijkverpleegkundige gaat ook aan mijn neus voorbij. Helaas heeft het Rode Kruis wel interesse getoond. Ze willen weten of ik al eens vergelijkbaar werk heb gedaan. Tevens vragen ze zich af hoe snel en hoe lang ik beschikbaar ben. Ik heb netjes laten weten dat ik geen enkele ervaring heb met de werkzaamheden zoals die staan beschreven in de vacature en waarschijnlijk maar kort beschikbaar ben, gezien het feit dat er veel vacatures voor docenten zijn en zo’n positie toch eigenlijk wel mijn voorkeur heeft boven het doen van semi-vrijwilligerswerk.  

Van de bedrijven die een nachtportier zoeken heeft slechts één interesse getoond. Ze hebben me laten weten dat ze mij in hun procedure willen opnemen, mits ik een motivatiebrief stuur. Zo’n brief is namelijk vereist.  

Die stuur ik niet meer.  

Als ik bij het gebouw van de gemeente arriveer voor een afspraak met klantmanager Hetty, zie ik dat er nog altijd een beveiliger voor de deur staat. Maar fouilleren hoeft niet meer. Hij wenkt dat ik door mag lopen. Waarschijnlijk lijk ik niet op de man die stampij heeft gemaakt.  

Binnen neem ik plaats in de wachtruimte. Freek is er nog niet, stel ik vast. Die zal wel te laat komen. Is vast nog bezig met zijn vreselijke rapmuziek en de tijd vergeten.  

Lees verder
bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken