Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend

Safari Eurabia - Een hommage aan Egon Erwin Kisch, door een hedonistische opportunist

Mijn hommage aan Egon Erwin Kisch, de enige echte razende reporter. Ik ben slechts een mislukte, gedrogeerde en dronken Kuifje met ADHD

Ik wilde met de trein van Tirana naar Shköder, maar die ging niet meer. Treinen zijn al sinds mijn prille jeugd mijn lust en mijn leven en ik schreef een heel boek over de Portugese spoorwegen, die langzaam maar zeker wegkwijnen en verdwijnen. Dan maar met de bus naar het verlaten treinstation in de meest noordelijke stad van Albanië. Een man zonder benen in een rolstoel staat onder een boom op het perron geparkeerd. Hij zwaait vrolijk naar me. Gelukkig spreek ik geen Albanees. In de verlaten hal bewaakt een kerel in zijn blote bast het station. Er is niets mooiers dan verval en vergane glorie. 

In mijn nostalgische hotel Traditi, waar mevrouw zich uit en meneer zich thuis voelt, wemelt het van de jonge Nederlandse stelletjes en oude Volkskrant-lezers. Allemaal types die ondanks het spotgoedkope eten en drinken in dit boutique hotel geen cent fooi geven. Mannetjes met ringbaardjes op Birkenstocks die achter hun kordate vrouwen - die altijd Els, Loes, Gerda, Janneke of Miep heten -  aan sjokken, reisgids in de hand. Veel jonge stelletjes met tattoos op hun hardbodies. De laatste vakantie zonder kind want het biologische klokje van Lisa, Fleur en Emma tikt luidruchtig. Het leven is voorspelbaar en dat is het geweldige aan ouder worden. Ik weet namelijk hoe het afloopt met de Sturm und Drang van die jonge chickies die ik overal in Albanië tegenkom. Ondanks alle stoere praat, de tattoes en de hippe kleertjes eindigen ze ergens in Lelystad of in Vinexland met Jan-Jaap de accountant. De cirkel des levens is volmaakt en wat is karma toch een schitterende uitvinding. 

Shköder is helaas ook met de tijd meegegaan maar niet zo hip als Tirana. Ik vind het jammer dat de Muur viel en het Oostblok ogenschijnlijk verdween want vroeger kon je met een paar panties nog de mooie meneer uithangen in Polen , Tsjecho-Slowakije en wat dies meer zij. Ik moet desondanks eerlijk toegeven dat ik destijds heel blij was dat al die gekke Oostbloklandjes bij de EU kwamen. Mijn kortstondige euforie was louter gebaseerd op de open grenzen, iets wat de EU nu opbreekt. En ik vond de euro wel handig, ook al werden we uiteindelijk belazerd door die flessentrekker van een Zalm, met zijn bête grijns en zijn stomme koffertje en die paar gratis kutmunten die iedere Nederlander van hem kreeg. 

Voor de verplichte leerstof over het Centraal-Europa van voor de Tweede Wereldoorlog kwam ik vroeger als scholier mijn bed niet uit. Het was een brij van gegevens, verschuivende grenzen en dodelijke saaie beschrijvingen van de opkomst van het fascisme en het communisme. Misschien is het geschiedenisonderwijs in de afgelopen 25 jaar drastisch verbeterd, maar als ik dan lees dat de gemiddelde leerling amper een minuut per dag de digitale krant leest, kan ik me voorstellen dat een zwaar door de Xanax gedrogeerde, onderbetaalde geschiedenisleraar liever thuis in zijn tuin met een netje vlinders loopt te vangen.

Mijn ex-vrouw Edith Mastenbroek (dat haar herinnering tot een zegen mag zijn) was Europarlementariër voor de PvdA. Ik ken het Brusselse en de uitvretende en parasiterende EP'ers uit het voormalige Oostblok daarom goed. Ik ken de zelfingenomen, verwaten parlementariërs en hun krankzinnige dagvergoedingen. Ik zag de dronken Oostblok-parlementariërs die ‘s ochtends intekenden bij de receptie en vervolgens hun roes uitsliepen in hun auto om hotelkosten te besparen.

Als wettig partner van Edith Mastenbroek ging ik mee naar de etentjes en feestjes van de PvdA in Brussel. Nooit vergeet ik hoe delegatieleider Max van den Berg tijdens een diner in een ballentent tegen zijn glas tikte en vervolgens in zijn speech waarschuwde voor de journalist in het gezelschap. De PvdA’ers mochten vooral niet loslippig worden tegen mij. Of er überhaupt iets te melden viel uit Brussel! De gotspe! Het enige vermeldenswaardige was dat Max tijdens de polonaise op de kerstborrel van de Britse socialisten in diverse vrouwenbipsen kneep, iets wat hij vaker scheen te doen. Een Lubbersje dus. Mijn ex kreeg meer voorkeurstemmen dan jobhopper Van den Berg maar eindigde op de derde plek, met nog een grijze mannetjesmuis voor zich, die al jaren muurvast op de tweede plek stond en waar nog nooit iemand van gehoord had. Zo rolt de PvdA.

Na de flitsscheiding maakte ik De Razende Reporter,  een zwaar gesubsidieerde driedelige radiodocumentaire voor de NPO over het nieuwe Europa, met als kapstok Egon Erwin Kisch, de razende reporter op wie Kuifje gebaseerd is.

Ik moet een jaar of zestien zijn geweest toen het Zweites Deutsches Fernsehen een gedramatiseerde serie over het leven van  de razende reporter uitzond. Duitsland was dichtbij en dat had ook voordelen: met een simpele antenne die op mijn zwartwittelevisie stond kon ik na enig draaiwerk de Duitse televisie ontvangen, al moest ik de sneeuw op de koop toe nemen. Er was nog geen kabel en alleen de grensgebieden konden op zaterdagmiddag van het Bundesliga-voetbal en daarna Tarzan genieten, en op zondagmiddag van Rauchende Colts, Gunsmoke dus. De Duitse televisie had als bijkomend voordeel dat er veel meer niet-functioneel bloot werd vertoond dan op de Nederlandse. Egon Kisch werd in de serie neergezet als een hoerende en snoerende literaire variant van James Bond en dat sprak mij wel aan. 

Kisch is en blijft de ‘koning der journalisten’, zoals hij in zijn tijd al genoemd werd. Hij is mijn grote voorbeeld, samen met Hunter S. Thompson, de uitvinder van de Gonzo-journalistiek die bekend werd door Fear and Loathing in Las Vegas, en de Poolse journalist Ryszard Kapuscinski, die schitterende boeken over oorlogen in Afrika en Midden-Amerika schreef. 

Mijn held heeft alle belangrijke gebeurtenissen tussen 1900 en 1948 beschreven in duizenden reportages. Die verhalen zijn nog steeds leesbaar, niet alleen omdat ze perfect zijn opgeschreven, maar ook omdat Kisch alles deed wat God verboden had. In alle grote steden van Europa heeft hij zijn sporen achter gelaten. 

Kisch begon in Praag als een ietwat ranzige misdaadjournalist, een soort Peter R. de Vries avant la lettre. Vrijwel iedere nacht begaf hij zich tussen de nachtvlinders, hoeren, criminelen, dronkelappen en ander uitschot van de stad om stof voor zijn verhalen te vinden. Hij schreef over de winkelmeisjes, de actrices en de danseressen die door de crisis noodgedwongen de hoer speelden en was stamgast in beruchte Prager bordelen als Klamovka en Salon Goldschmied in Praag. Goldschmied werd vooral bezocht door schrijvers en journalisten, maar ook componist Gustav Mahler kwam er regelmatig. Kisch beschrijft hoe Mahler vaak om drie uur ’s nachts binnen stormde en dan een uurtje op de piano speelde alvorens aan zijn gerief te komen.

Iedere ochtend toog Kisch, die over een ijzeren discipline beschikte, keurig geschoren en steevast gekleed in een driedelig pak (al dan niet met een enorme drankkegel) naar het politiebureau om de laatste berichten te noteren. Binnen de kortste keren was Kisch de bekendste Duitstalige misdaadverslaggever van zijn tijd. Hij kreeg internationale bekendheid door zijn onthulling van het spionageschandaal rond kolonel Redl. Redl was een hoge militair in het Oostenrijks-Hongaarse leger en genoot veel aanzien. Hij leidde echter een dubbelleven: hij was homoseksueel en spioneerde voor de Russisch-Servische vijand. Toen hij onverwacht zelfmoord pleegde en de kranten er in alle toonaarden over zwegen, kwam Kisch in actie. Hij ontdekte dat Redl, die gechanteerd werd vanwege zijn actief geleefde Griekse beginselen, door zijn meerderen gedwongen werd zelfmoord te plegen om het uitlekken van het uiterst gevoelige spionageschandaal te voorkomen. In een officiële verklaring van de legerleiding stond dat Redl zelfmoord pleegde vanwege zijn geaardheid, waaraan werd toegevoegd dat ‘voor minderwaardige zaken, moreel of fysiek, in ons beroep geen plaats is’.

Kisch wist beter en brak door met zijn serie verhalen. Het ging Kisch niet om de persoon Redl, of het feit dat die van bil ging met heren. Kisch legde vooral uit hoe militarisme en het oorlogstheater dit soort mensen creëren. Het is een systeem waarin verraad impliciet is. Daar waar militaire geheimen zijn, wordt ook veel geld betaald om daar achter te komen. Kolonel Redl was eigenlijk alleen maar het product van zijn maatschappelijk klasse, een product van het systeem waarin hij leefde, die verheven officierskaste die geen enkel  contact met de gewone bevolking had en door niemand gecontroleerd werd. Er werden succesvolle toneelstukken over de zaak-Redl gemaakt, en drie speelfilms waarvan ‘Oberst Redl’ van regisseur Istvan Szabo uit 1984 de bekendste is. 

Kisch was een prototype en een voorbeeld voor de onverschrokken journalisten die over de wereld reisden. Hij beleefde de droom van mensen die niet konden reizen. Bankbintjes lazen zijn boeken en maakten de reis dan tenminste in hun hoofd. Kisch heeft tussen 1933 en 1935 zeer veel gereisd en was thuis in Praag, Berlijn, Parijs en Amsterdam. Hij had in Amsterdam Allert de Lange als uitgever.

Kisch was niet alleen maar een journalist, zijn werk bevatte heel veel literaire aspecten. Daarmee stond hij in een typisch Duitse traditie. In die tijd kon je als journalist niet onverholen kritiek leveren op Duitsland. Daarom reisden veel Duitse journalisten bijvoorbeeld naar Frankrijk om over de vooruitgang van dat land te schrijven. De lezer thuis kon daar uit opmaken, al moest hij tussen de regels doorlezen, dat het eigen land eigenlijk achter bleef bij die ontwikkeling. Op die manier kon de schrijver kritiek uitoefenen zonder die uit te spreken. 

Kisch heeft er overigens zijn hele leven ernstig onder geleden dat hij altijd alleen maar als de razende reporter gezien werd. Hij gebruikte de journalistiek slechts als een masker, hij liefst wilde hij een echte schrijver zijn. Die ironie hebben veel lezers niet meegekregen, een euvel waar ook ik mee te kampen heb. Roflol!  

Hij vond dat de werkelijkheid met literaire middelen beschreven moest worden. Als je de waarheid wilde opschrijven, moest je dat met veel fantasie doen. De leugen heeft het veel makkelijker dan de waarheid. De leugen is lomp en het ligt in zijn natuur om de mensen te bedriegen en mensen laten zich nu eenmaal graag belazeren. De waarheid daarentegen is moraliserend en meestal erg saai. Daarom is het zo moeilijk de waarheid op  te schrijven zonder terug te vallen op de toon van een saaie schoolmeester. Volgens Kisch moest je een groots schrijver te zijn om de leugen te kunnen overwinnen en om de gunst van het publiek te krijgen. Hij was een meester van de zelfstilering en kon enorm overdrijven, zowel in zijn boeken als in zijn vertellingen. In de koffiehuizen in Wenen kon hij zijn toehoorder urenlang vermaken met al dan niet verzonnen of opgeklopte anekdotes uit zijn leven. De autobiografie is een genre, waar het onaangename verzwegen wordt en het positieve nog stralender wordt neergezet. De leugen was voor Kisch de vermaaksliteratuur, waar het alleen maar om uitgevonden conflicten gaat, het heeft niets met de echte problemen van mensen te maken.

Kisch zat onder de tatoeages en deed daarmee niet onder voor een willekeurige BN'er of soapie of socialite uit deze tijd. Een van de eerste tatoeages kreeg hij in militaire dienst, tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hij had een paar officieren beledigd en was in de militaire gevangenis terecht gekomen. Het was daar gebruikelijk dat nieuwe gevangenen een tatoeage kregen. Die heeft men op zijn rug gemaakt, een portret van een kolonel van zijn regiment. Dat werd een groot schandaal en het verhaal gaat verder dat die kolonel zich daar zo over opwond dat hij een hartaanval kreeg en daaraan overleed. Er was echter geen portret van de kolonel en er moest er een gemaakt worden voor de officiersmess. Toen hebben ze de tattoo van Kisch als voorbeeld gebruikt. Zoals altijd bij Kisch geldt dat als het niet waar is, dat het in ieder geval mooi bedacht is en men er om kan lachen. Dat is de hoofdzaak. 

Ik reis dit jaar voor Safari Eurabia intensief door de kandidaat-lidstaten van de Europese Unie (met een grote moslimpopulatie) en val van de ene in de andere verbazing, en niet alleen tijdens het veelvuldige stappen. Pas wanneer ik mij letterlijk op de hotspots van de geschiedenis van de Balkan bevind, kan ik bevatten wat er allemaal gebeurd is, al moet je er natuurlijk wel wat bij drinken om de thematiek  echt te kunnen begrijpen.

Het nieuwe Europa is een enorm taai thema want waar moet ik beginnen, wat zijn de grenzen van Europa eigenlijk, is er zoiets als een Europese ziel of zit die vooral in de fles? 

Less is more en ik verdiep me graag ik futiele details, zoals de drank en de sigaretten die hier spotgoedkoop zijn. Het mooie van Albanië is dat iedereen er rookt, overal en altijd. Peuken kosten geen drol, en Egon Kisch zou er blij mee zijn geweest. Hij rookt werkelijk op elke foto. Er is haast geen foto zonder sigaret. Een klassieke kettingroker en zelfs op zijn pasfoto voor zijn militaire identiteitskaart voor de Eerste Wereldoorlog staat hij afgebeeld met een peuk. Hij heeft daarmee een type gecreëerd dat graag geïmiteerd werd, of dat nu door Albert Camus, Humphrey Bogart, of Jean Paul Belmondo was. De sigaret was een teken van de coole man. Kisch was de uitvinder daarvan. Hij is niet doodgegaan aan longkanker maar aan de gevolgen van twee hartaanvallen binnen een jaar. Kisch had altijd ongezond geleefd, reisde de hele wereld over  en de terugkeer naar Praag na WO II werd de nekslag. Hij was er bijna tien jaar niet geweest en zijn familie was uitgeroeid. 

Na de oorlog was er min of meer  begrijpelijk Tsjechisch nationalisme in Praag, de Duitse taal was daar niet meer mogelijk. Kisch was Duitser en jood en in het huidige Praag gold hij ook nog eens als communist - dat maakt het nog moeilijker. Hij vond onderkomen in het huis waar Eichmann had gewoond en de holocaust tot in de puntjes uitwerkte achter zijn bureau. Toen begon het door paranoïde Stalin verordende Slánský-proces. Van de 14 aangeklaagden waren er 11 joods, die heeft men opgehangen en hun as verstrooid op de weg van Pilsen naar Praag. Kisch is dood, leve Kisch. 

Ik ga hier op het terras van Traditi, tussen de Hollandse kutstelletjes, maar eens naar Kisch luisteren en mijmeren over de dood, mijn trouwe metgezel. En daarna een filmpje kijken met Hunter. S. Thompson en Johnny Depp en mij na een fles raki afvragen wat ik bereikt heb met dertig jaar gonzo-journalistiek. Nou: globetrotten en hoeren en snoeren in de tijd van de baas! 

Ik heb nooit de illusie gehad dat ik ook maar iets kon veranderen met mijn verslagen. Ik was en ben een hedonistische opportunist. Omdat ik nu eenmaal het Midden-Oosten en de islam als specialisatie had en in Jeruzalem en Beiroet was gestationeerd, kwam ik in oorlogen in Irak, Afghanistan, Gaza, Beiroet en Zuid-Libanon terecht. Ik viel van de ene in de andere verbazing, en meestal onvoorbereid met mijn neus in levensgevaarlijke situaties. Ik werd op de been gehouden door drank en eerzucht, maar te vaak twijfelde ik aan de edelheid van mijn motieven. Serge van Duijnhoven schreef in het essay ‘Neo-vulturisme of de esthetiek van de horror’: ‘Je als een gier op de slachtoffers in conflictgebieden storten, is een beroepsomschrijving waar de meeste reporters met een beetje relativeringsvermogen zich wel in zouden kunnen vinden. Een zekere dosis “neo-vulturisme” is misschien wel even noodzakelijk voor een conflictreporter met ambities, als een natuurlijk, instinctmatig talent voor timing, drama en geluk."

Ik was echter geen trotse roofvogel maar een laffe angsthaas, die niets te zoeken had in oorlogsgebieden. Niet eens een held op sokken, hooguit een dronken Kuifje met ADHD. 

Heeft u nog wat over voor een oude hedonist?

Arthur van Amerongen maakt voor GeenStijl een rondreis door Europa, door de achterwijken van de omvolking en langs de zonsondergang van het Avondland. Als volleerd wereldreiziger trotseert hij daarvoor met een klein budget menig beschimmeld hostel, karige koffietentje en als het moet: een stenen bankje in een stadspark. Desalniettemin is deze reis een kostbare aangelegenheid dus uw gulheid om Ome Tuur gevoed, verwarmd en gemotiveerd te houden op zijn barre bedevaart langs de historische artefacten van de Europese islam en ideologische boobytraps van de stille burgeroorlog, wordt hogelijk gewaardeerd:

Reaguursels

Inloggen

Weinig comments maar wat zegt dat? Ben één van die lezers die zijn stukjes altijd leest maar wat valt erover te discussiëren? Het leest lekker weg. Oudere man herleeft glorietijden en mijmert aardige anekdotes aan elkaar. De typische reaguurder wordt misschien iets minder bediend want van Amerongen is veel te cultureel gefascineerd door de islam om er hatelijk genoeg over te kunnen schrijven.

Beste_Landgenoten | 28-07-22 | 07:52 | 1

Het zegt dat Van Amerongen zelfs hier een vrije geest en een moeilijk te plaatsen man is. Prima, wat mij betreft. Ik ben fan, net als jij, en ben blij met elk verhaal dat hier verschijnt van hem, mits goed geredigeerd. Dat laatste ontbreekt soms, met de leesbaarheid als slachtoffer. Ik herken de kleine foutjes in de tekst van zijn boekje ‘tweestrijd’, dat op geen enkele wijze een redacteur lijkt te hebben gezien. De taalfouten daar zijn talrijk, en typisch voor ADHD.

Dat gezegd hebbende: Van Amerongen is een meester van de lichtkomische observatie, de scherts en de liefhebbende spot, het absurde zien in de menselijke conditie. Ik vind hem een aanwinst en hoop dat hij blijft.

The-loopy-cowboy | 28-07-22 | 08:19

Hartelijk dank Arthur voor dit weer voortreffelijke verhaal. En ook weer een lied der herkenning. Ben slechts één keer in Roemenië geweest ergens in de jaren 70 met Shell Tankers. De verwachtingen waren hoog omdat het verhaal in het rond ging dat je met een slof sigaretten en panty's de koning ter rijk was in dat land. Helaas stonden aan de gangway gewapende soldaten die het niet toestonden dat ook maar iemand van boord kon.

forecastle | 28-07-22 | 07:45

Dit is toch mooi!

Happy People | 28-07-22 | 07:22

Waar kun je Prager bordelen vinden die niet in Praag staan? In Leeuwarden?

Moeki de Meeuw | 28-07-22 | 06:45


" In mijn nostalgische hotel Traditi, waar mevrouw zich uit en meneer zich thuis voelt, wemelt het van de jonge Nederlandse stelletjes en oude Volkskrant-lezers. Allemaal types die ondanks het spotgoedkope eten en drinken in dit boutique hotel geen cent fooi geven. Mannetjes met ringbaardjes op Birkenstocks die achter hun kordate vrouwen - die altijd Els, Loes, Gerda, Janneke of Miep heten - aan sjokken, reisgids in de hand. Veel jonge stelletjes met tattoos op hun hardbodies. De laatste vakantie zonder kind want het biologische klokje van Lisa, Fleur en Emma tikt luidruchtig. Het leven is voorspelbaar en dat is het geweldige aan ouder worden. Ik weet namelijk hoe het afloopt met de Sturm und Drang van die jonge chickies die ik overal in Albanië tegenkom. Ondanks alle stoere praat, de tattoes en de hippe kleertjes eindigen ze ergens in Lelystad of in Vinexland met Jan-Jaap de accountant. De cirkel des levens is volmaakt en wat is karma toch een schitterende uitvinding. "

Dit is zo'n goed stukje tekst: komisch, goed geobserveerd, wijs, en mild, een originele observatie.
41 comments, ja, dat komt waarschijnlijk omdat de mensen niet weten wat je hierover kunt discussiëren (sorry voor het kromme Nederlands).
Dit is waarschijnlijk heel pijnlijk voor Don Arthur, want hij heeft hier duidelijk veel tijd en moeite aan besteed.
Maar een journalist uit Praag uit de jaren dertig, speelt nu eenmaal niet zo hoog in de gedachten van de huidige generatie.

Dit is hetzelfde effect dat je ziet bij bepaalde sites over poëzie: de laatste comment dateert uit 14 maart 20012, terwijl de inhoud van de site echt hoogstaande literatuur is.
Maar één of andere chick die een 15 seconden filmpje zet op TikTok waarbij ze bijvoorbeeld een kitten uit haar decoleté laat kruipen, krijgt 1,5 miljoen likes.

Aan de andere kant, Arthur heeft het vaak over zaken uit de jaren tachtig, toen hij nog jong was, en blijkbaar ophef veroorzaakt (veel mensen hadden hiervoor nog nooit van Arthur van Amerongen gehoord), maar dat is nu ook al weer 40 jaar geleden.

Ik begrijp het allemaal precies. Ik zie ook dat de tekst helemaal goed is geredigeerd, zonder fouten, ik zie dat hij een mild-provocerende, joviale toon wil aanslaan, en één ding is duidelijk: Arthur is een hele goede sfeerbeschrijver, en mixt in zijn verhalen gelijk ook persoonlijke herinneringen en overwegingen/ gedachten.

Dus het zou onterecht zijn als hij alleen beoordeeld wordt op het aantal comments.
Arthur zou ook, denk ik, een semi-literair verhaal kunnen schrijven zonder op reis te gaan.

King of the Oneliner | 28-07-22 | 04:02

Op naar de 40 comments! Huuu

Duwbak_Linda | 28-07-22 | 00:54

Lijkvocht | 28-07-22 | 00:10 |

Hoe kom je op je nickname ha ha.

pegaje | 28-07-22 | 00:11

Fijn! Weer een fijn lang verhaal over mensen en zaken waar ik nog niet veel kennis over had.

Lijkvocht | 28-07-22 | 00:10

www.geenstijl.nl/5166066/safari-eurab...

Zie filmpje, en op ongeveer op 1.45 minuten even door luisteren naar wat hij lult.
Echt asociaal. daar zou ik nog geen eens denken, maar goed hij wel de smeerkees.. ( Geluid goed hoog)

Mvgrt

pegaje | 28-07-22 | 00:06

@pegaje | 27-07-22 | 23:44:
"Ik was echter geen trotse roofvogel maar een laffe angsthaas, die niets te zoeken had in oorlogsgebieden. Niet eens een held op sokken, hooguit een dronken Kuifje met ADHD. "
Dat is wat de journalist ook beschrijft in zijn artikel. Ook die is eigenlijk een schijtluis alleen denkt hij dan aan Flashman.

Miniatuur van die auto, in originele verpakking heb ik overigens door Cleese zelf gesigneerd. Ooit gekregen als cadeau. Lol!

Basil Fawlty | 27-07-22 | 23:54

Destijds heb ik dat met die panties ook wel eens geprobeerd achter de Muur, maar dat viel nog vies tegen. Kennelijk heb ik er niet de benen voor. Gelukkig kun je er ook het broekje en de voetjes eraf knippen en de benen in stukken, en dan zijn het probate stoffilters voor in de computer.

quigg | 27-07-22 | 23:16 | 1

Heb je vooraf wel duidelijk gemaakt dat je helemaal aus Holland kommt? Werkte bij mij altijd als een tierelier. Deuren zwaaien open, benen ook, muzikanten gaan spelen en obers glimlachen. Het is verdomme mooi om Holländer te zijn.

Duwbak_Linda | 27-07-22 | 23:27

5000 keer IK vind ik niks.

mvgrt

pegaje | 27-07-22 | 23:02 | 8

2 keer ik is ook al te veel soms.

grapo | 27-07-22 | 23:42

@pegaje | 27-07-22 | 23:39: Nee dat zeg ik niet, al doet deze vraag me wel twijfelen. Je bracht aantal reacties in als argument. Daar reageer ik op.

Duwbak_Linda | 27-07-22 | 23:44

@pegaje | 27-07-22 | 23:12: Als het te veel woorden voor je zijn, blijf je toch lekker weg? Ik heb uiteraard liever de ikjes van Tuur dan de lege jij-bakjes van dit soort tegeltjes.

Van Rossem | 28-07-22 | 09:41
▼ 5 antwoorden verborgen

Nog nooit van Kish gehoord. Nu wel. Mooi verhaal.

Duwbak_Linda | 27-07-22 | 22:57

Zo Arthur, een mooi en gelaagd stuk tekst hebt ge daar uit uw tjiepmasjien getoverd. Heb het met interesse gelezen en kan een aantal aangehaalde punten goed begrijpen, bv. het reizen en avontuur. Namelijk, voor dit soort werk moet je wel ´n beetje een maffe solist zijn (niet te verwarren met maffe socialist, alhoewel ik nooit wat uitsluit), goed alleen kunnen zijn en een bak aan inventiviteit bezitten, daar alles altijd anders uitpakt als gepland. Enfin, Albanië lijkt mij een mooi land, de foto’s zijn ook erg kleurrijk dit in tegenstelling tot de vaak grauwachtige foto’s gemaakt in Nederland. Denk dat je het prima naar je zin hebt daar. Heb ’n kleine donatie gedaan, koop er maar ’n slof sigaretten van.

Unsinkable-Sam | 27-07-22 | 22:35

heerlijk weglezen.... groot dank.!

grapjasz | 27-07-22 | 22:29

Mooi stuk, met aandacht gelezen. Interessant en leerzaam.

laurentius | 27-07-22 | 21:55

Het is weer een mooi verhaal Arthur, echte sfeer schetsen kan je noemen.
Alsof ik zelf door Albanië trek, en dat terwijl ik nu in Wales zit. Waar het regent, na toch wel een mooie dag. Hot tub naast het huis, pooltafel in de schuur van de boer. Misschien is een verhalen reis door de Britse eilanden wat voor je. Voldoende historie en excentrieke figuren die van alles na hebben gelaten: zowel gebouwen als gebruiken en verhalen.

Nuuk | 27-07-22 | 21:37

"hooguit een dronken Kuifje met ADHD"
Ha, door de mand gevallen. Kuifje-in-Albanië.

grapo | 27-07-22 | 21:33

Prima verhalen. Keep ‘m coming Arthur

Margot2973 | 27-07-22 | 21:18

Wilt u meer of minder hedonisten? Voor ondergetekende een no-brainer. Anekdotisch, maar daarom niet minder samenhangend.

R-E-S-E-C-P-T. Of anders hoe Aretha Franklin het op zijn Amerikaans spelde. Lekker belangrijk.

Hetkanverkeren | 27-07-22 | 21:11

Leuk artikel weer, leest lekker weg, geschiedenis altijd interessant .

ivo_nl | 27-07-22 | 21:08

Ome Tuurs verhalen lezen aangenaam weg!

ratelaar | 27-07-22 | 21:08

En ook op de broer van m’n opa, die was alleen geen bankier.
Tenslotte is het merendeel van de Joden géén bankier, geen diamantair, geen bonthandelaar, zelfs geen miljonair.

Ruimedenker | 27-07-22 | 21:11

@Ruimedenker | 27-07-22 | 21:11:
Nee, maar ik denk,verrek hij lijkt op kleine lionel,.. en blijkt die razende reporter ook Joods te zijn. Voor de rest heb je wel gelijk. Een Joodse maat van me is timmerman,.we noemen hem daarom altijd Jezus,.. flauw maar goed.

miko | 27-07-22 | 21:17

Leuk, leesbaar stuk.
En weer iets geleerd.
De Slánský trial lijkt mij voer voor Thierry Baudet.
Verder laat ik Albanië even voor wat het is.
Zal een prachtig land zijn, met toffe mensen, maar landen waar alles kapot is en verroest vin’k doorgaans niet zo prettig om te verblijven.
Ben ik pas in Tsjechië geweest, hartstikke leuk en mooi, maar ohoh! wat heeft zo’n land nog veel in te halen.
En dan is het al stukken verder dan Albanië.
Ik bedoel qua gebouwen, wegen, infrastructuur etc.
Zoveel kapot, zoveel niet afgebouwd, je wordt er gewoon triest van.
Tsjechië is overigens niet goedkoop meer, mocht je dat, net als ik, denken.
Gewoon Duits-Nederlandse prijzen en soms zelfs duurder.
Op zich geen probleem, maar ik had het niet verwacht.
Leuk stuk, Tuurke.

Ruimedenker | 27-07-22 | 21:02 | 1

Twintig jaar geleden met mijn ouders een keer in Tsjechië en in Slowakije geweest. Uit eten met het hele gezin voor tien gulden. Drie jaar geleden in Polen was al een heel stuk minder goedkoop, en Tsjechië en Slowakije schijnen inderdaad duurder te zijn dan Polen.

C1O2 | 27-07-22 | 21:35

Leest goed weg. Mooie kerel, die Kisch. Met dat leven 62 jaar oud worden is een prestatie. Toch maar weer eens in Albanië kijken ook.

goedverstaander | 27-07-22 | 21:00

Lijkt me een leuk land om eens te bezoeken maar dan wel buiten het seizoen, als die genoemde NL kutstelletjes weer thuis op de kleinkinderen moeten passen.

zwellevertje | 27-07-22 | 20:51

Volgende serie is safari katholica in de moslim wereld?

Is dit nog nieuws? | 27-07-22 | 20:50 | 1

Dan ben je snel klaar...

Aristotalloss | 27-07-22 | 23:58

Sterk dit keer, Tuur. Wow.

Graaisnaaiert | 27-07-22 | 20:50

Kuifje in Albanië.

thanseeuwen | 27-07-22 | 20:48 | 1

Nou dat dus. Eindelijk is het mysterie ontrafeld.

grapo | 27-07-22 | 21:36

Mooi verhaal weer.

Muxje | 27-07-22 | 20:38

REAGEER OOK

linktips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken | Kinderkleding
Kansino. Hét online casino van Nederland.
Online casino met licentie | Bookmakers
Online Casino | Bookmakers | Online Casino | Online Gokken | Brokerfolio.com brokers vergelijken | online bookmakers in Nederland
Goksitesvergelijker.nl | Onlinecasinofortuna.com | Online Casino Nederland | Casino bonussen