Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend

Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 32: Geliefde

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 31, vandaag deel 32. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier

 

Woensdag 22 juni 2016  

Het loopt niet lekker met mijn sollicitaties. Ondanks een licht afstotend, gebrekkig CV ben ik weer uitgenodigd voor twee gesprekken.  

Volgende week vrijdag mag ik in de ochtend langskomen bij een handelsonderneming. Het bedrijf koopt spullen in Turkije en verkoopt deze tegen een aanzienlijk hogere prijs in Nederland. Van bloempotten tot dienbladen. Omdat de zaken goed gaan, hebben ze een posities voor sales medewerkers die, bij voorkeur, zowel Turks als Nederlands spreken.  

Ik mag ook op gesprek bij een organisatie die mensen in Turkije helpt om hun emigratie naar Nederland in goede banen te leiden. Bij voorkeur iemand die zowel Turks als Nederlands spreekt. Uiteraard.

Ik surf naar werk.nl en vul mijn twee nieuwe “successen” in. Hetty zal tevreden zijn. Nu er alleen nog voor zorgen dat de gesprekken mislukken.

Woensdag 24 juni 2016  

“Doe mij maar dat broodje met roombrie,” zegt Simone. “Met extra veel walnoten en de mango saus apart graag.”

“Op bruin of wit?” vraagt het meisje.  

“Doe maar een bruin waldkorn broodje.”

“Prima, en wat wordt het voor u?” vraagt ze aan mij.

“Ik sla vandaag de lunch over,” zeg ik morrend.

“Heeft u geen trek?”

Of ik honger heb? Enorm! Ik val bijna om!

Maar ja.

De ramadan loopt nog.

Ik zeg: “Nee hoor, met mij gaat het prima.”  

Simone wilde per se lunchen. Ze zei: “ik respecteer jouw keuze om deel te nemen aan de ramadan, maar het kan natuurlijk niet zo zijn dat mijn leven daaronder moet lijden.” En nu zit ik tegenover haar. Zij een dampende muntthee. Ik niks. Zij straks een broodje roombrie. Ik niks.  

Maar goed, we kunnen wel praten. Dat is immers toegestaan binnen de ramadan.

Ze bewondert me, vertelt ze. Ze vindt het knap dat ik me zo strikt aan de ramadan hou. Daar moet je toch discipline voor hebben. Ze kent genoeg mensen die zich, zeg maar, “grotendeels” aan de ramadan houden. Af en toe een drankje en af en toe een snoepje overdag. Maar jij, Eren, jij doet gewoon voor de volle 100% mee. Knap hoor.  

En dan neemt ze een stevige hap uit haar rijkelijk belegde broodje.

Mijn honger heeft geen invloed op mijn humeur. We hebben het gezellig. Grappen over van alles en nog wat. Mijn situatie als uitkeringstrekker levert ook hilariteit op. “Nou goed,” zegt ze als we op het punt staan te vertrekken. “Zal ik vandaag maar betalen? Jij bent tenslotte werkloos.”

“Nee hoor,” zeg ik. “Ik sta erop. Laat mij alsjeblieft betalen. Ik heb tenslotte ook helemaal niks gegeten of gedronken.”

Als we lachend het tentje verlaten, pakt ze me bij mijn schouders, kijkt me aan en zegt: “Eren, kom vanavond bij me langs. Bij mij thuis. Een avondje samen, gewoon gezellig. Kom je?”

Ik zeg: “Je hebt toch geen stoute plannen hè? Het is nog altijd de ramadan. Dan mogen héél véél dingen niet.”

Donderdag 25 juni 2016  

Ik heb de hele nacht naast een prachtige vrouw gelegen. En haar met geen vinger aangeraakt.  

“Met jou zijn goede afspraken te maken,” zegt Simone als we ’s ochtends aan haar kleine keukentafel zitten. Het is al licht. Ik ben vergeten mijn wekker te zetten en nu begin ik de dag zonder dat ik vlak voor zonsopkomst iets heb gegeten en gedronken. Simone heeft dat probleem niet. Ze snijdt het topje van haar gekookte ei af en begint met een lepeltje te eten.

“Wat fijn om te zien dat mijn geliefde een lekker eitje eet,” merk ik op terwijl ik haar handelingen volg.

Ze kijkt op en zegt: “Geliefde? Ben ik je geliefde? Wat leuk!”

“Na zo’n heftig avondje in bed durf ik dat wel te stellen,” zeg ik.

“Het was inderdaad heftig. Zo!”

Ik bevind me tussen twee emoties. Licht euforisch omdat het met Simone de goede kant op gaat. Licht chagrijnig omdat ik nu echt honger heb.  

“Leuk allemaal, zo’n ramadan, maar ik kan niet wachten totdat het zes juli is.”

“Duurt het nog zo lang?”

“Helaas wel.”

“Op zes juli ga ik voor jou koken,” zegt Simone. “De hele avond. Dan ga ik je in de watten leggen Eren. Dan weet je waarvoor je het doet.”

“Vegetarisch?”

“Ja, dat wel.”

“De ene martelgang is voorbij, en de andere begint,” zeg ik glimlachend.

Reaguursels

Inloggen

Misschien, heel misschien... Is er een soort maximum dat wij doorsnee mensdieren kunnen opbrengen qua zelfbeheersing? Een soort puntenstelsel, als in een computerspel. Als je X punten besteedt aan jezelf inhouden met eten, drinken, seksen, schelden, gokken, enzovoorts, gedurende een bepaalde periode, kun je die niet meer inzetten bij het jezelf in de overige tijd inhouden bij frauderen, je afwijkende naasten haten, een demonstratie tolereren van tegengestelde meningen, of een kort rokje dat je korte lontje doet ontbranden?

Het is maar een theorietje. Dat, of gewoon laag bloedsuiker of enorme bloedsuikerschommelingen die overeenstemmen met je stemmingswisselingen. Heb zelf ook wel eens vrij ongelukkige dingen gezegd op werkchats op een dieetdag, tegen een (toegegeven bloedirritante) medewerker die meteen, wellicht uit wederzijds caloriegebrek JE MANAGER wilde spreken...

Wol | 09-06-19 | 22:52
-weggejorist-
Ars Vivendi | 09-06-19 | 21:56
-weggejorist-
SmaritesII | 09-06-19 | 21:43

Het Bureau van J.J. VOSKUIL is spannender.

RdeFriesch | 09-06-19 | 20:39 | 1

Ik moest er ook aan denken: Het enige boek dat real-time boek gelezen wordt: Eén jaar uit Het Bureau duurt ook een jaar om te lezen. En nog gebeurt er niks.
Maar toch lezen we het, uit nieuwsgierigheid, denk ik.

Chuck the plant | 10-06-19 | 10:53

Go Eren! Laat de rest maar kletsen

Mark van Leeuwen | 09-06-19 | 20:28

Een werkloze, ramadan houdende, seksloze moslim...
Deze protagonist staat wel erg ver bij mij vandaan, wat een lamlul...

SterF... | 09-06-19 | 19:47

Onze Turkse vriend top.................... King of the Oneliner moet acuut kramp in zijn vingers krijgen en lang ook. Wat een gezwets. Er ligt voor hem een mooie carrière in het verschiet als hij ambtelijk stukken gaat schrijven daar staat ook zo veel gezwets in. Tip..... probeer Justitie eens er gaan er daar een paar uit binnenkort.

DerkArie-ut-de-Achte | 09-06-19 | 19:24 | 3

Dit is nou juist de stijl van het verhaal, maar er zit genoeg actie en vaart in mijn verhaal, maar goed. dank voor je reactie

King of the Oneliner | 09-06-19 | 20:19

@King of the Oneliner | 09-06-19 | 20:19:
King, wie al überhaupt geen zin heeft in zo'n verhaal moet er ook gewoon niet aan beginnen. Als ik geen zin heb in een lange tegel sla ik het ook over. Dat zijn dan ook geen inhoudelijke reacties op inhoud of schrijfstijl.
Ik vind inderdaad de vaart prima en leest lekker weg maar niet te groep 8 (zoals dit topic).
Ga lekker door, hopelijk ligt er op een andere manier wat voor je in het verschiet als je dat ambieert!
Wellicht op sites van (vrouwen) bladen of in boekvorm. Succes!

letopuwzaak | 09-06-19 | 21:25

@letopuwzaak | 09-06-19 | 21:25: Dank voor deze positieve woorden. Kijk, je moet gewoon ergens beginnen en iets doen. En al doende leert men. En niet iedereen heeft dezelfde smaak, of gevoel voor humor. Over het verhaal van Eren gesproken: ik zie dingen die hij gaar doet, maar het is soms gewoon zo voor de hand liggend, en niet echt een pracht stijl. Bijv. hij gebruikt drie regels om te beschrijven hoe hij een kopje thee krijgt aangeboden. Ok, in ieder geval bedankt voor uw reactie.

King of the Oneliner | 09-06-19 | 22:14

Nee, het blijft een koet verhaal.

pegaje | 09-06-19 | 18:50

wat een mooi verhaal.
Heeeeeel realistisch.
Ik hoop dat dit nog jaren doorgaat.
Ik kan niet wachten op het vervolg.
Zo wel goed Joris ??????

Het leven is zwaar | 09-06-19 | 18:33

in een hele grote witte kast gooien, en op het moment dat ze de deur van de kast weer open deden was alles verdwenen, zodat ze een perfect excuus hadden om weer te gaan shoppen. Daarna gingen ze gezellig kletsen met hun vriendinnen, waarbij ze soms koket naar de mannenzaal zaten te lonken. Maar de mannen hadden hun lesje op aarde wel geleerd, en gaven geen reactie.
Zo nu en dan, ongeveer eens in de twee eeuwen, kwam God zelf naar beneden van zijn troon, om enige huishoudelijke mededelingen te doen.
"Oké, Heilige Luitjes, jullie Gezegende Bofkonten," begon Hij Zijn toespraak dan altijd.
Voor de heren engelen: We hebben de internetsnelheid verhoogd, en ook het zenderaanbod is nu uitgebreid met diverse series zoals: Miami Vice, All In The Family, Mystery Island, Baywatch,The Knight Rider, en De Man Van 6 Miljoen! Ook alle voetbalwedstrijden van de Eredivisie seizoenen 1952 tot seizoen 2036 zijn op veler verzoek toegevoegd aan het pakket.
Voor degenen die willen intekenen voor de excursie naar de hel: U kunt uw namen inleveren bij Me Zus, die op de afdeling klantenservice werkt. U hoeft geen lunchpakket mee te nemen, want in de hel is uiteraard een McDonald's, en we hebben al een lange tafel gereserveerd, vlak bij de ballenbak met krijsende kinderen.  Vergeet niet de gratis flesjes wijwater mee te nemen; voordat u het weet, blijven de zonden aan u plakken." En weg was Hij in Zijn witte togus.
Ja, Elan had een rijke fantasie, dat mag gezegd worden.
"Wat ben je allemaal aan het doen jongen," zei ze met een langzame, ietwat schorre stem.
Fuck Me Dead, ze had gewoon alles in de gaten al die tijd.
Van de weeromstuit kreeg zijn erectie een nieuwe impuls.
Maar dat ze hem "jongen" noemde gaf een soort dubbel gevoel.
Hij was nu bijna op het point of no return gekomen vlak voor het klaarkomen, toen de snurkende vrouw een keiharde langgerekte scheet liet ontsnappen uit haar anus.
Dat was het. Houston, we have a problem.
Zijn erectie maakte een crashlanding en er waren zero overlevenden.
"Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje aardappelen,
Maar de scheet van een dronken vrouw in september,
net geplant, slap nog,
in vochtige bedjes, nee."
Elan was klaar hier. Hij wou weg.
Buiten begon het zogenaamde krieken van de dag, wat niet anders wil zeggen dat het weer licht wordt. De vogels gingen met ontzettend veel energie en kabaal tekeer. Hij trok zijn cowboyboots aan.
Hij zette de AKAI cassettedeck op pauze, midden in een langgerekte harmonicasolo van Ome Neil.
Hij zei tegen de half slapende vrouw: "ik moet naar huis, oké, het is al ochtend, ik zie je nog."
Hij dekte Agnetha toe met een plaid die op een stoel hing, in een vlaag van een soort tederheid. Ze was nog steeds halfnaakt. Uit haar mond liep een beetje speeksel.
Hij aarzelde om haar gezicht aan te raken om het weg te vegen, het stond haar eigenlijk wel lief, het was bijna een soort vriendschappelijk gevoel wat hij nu tussen hen voelde.
Toen hij buiten was en de deur achter zich trok zag hij de zon als een rode bol opkomen.  "Morgenrood, iedereen dood," dacht hij automatisch.  Hij liep naar de tramhalte van lijn 14.  Zijn voeten deden pijn van de blaren door de lange mars door nachtelijk Amsterdam gisteren.
Hij hoorde in zijn hoofd constant de muziek van Neil Young. Letterlijk alsof er een cassettebandje van binnen in zijn hoofd aan het spelen was op repeat, met alle solo's en  nuances, noot voor noot.
De menselijke geest is een raar fenomeen, vooral onder invloed van stimulantia.
"Hello, cowgirl in the sand
... Is this place at your command?
... Can I stay here for a while?
... Can I see your sweet, sweet smile?
... It's the woman in you that makes you want to play this game".
Hij had een enorme honger.  Maar hij voelde dat hij leefde tot in elke vezel van zijn lijf, en dat was een goed ding.

King of the Oneliner | 09-06-19 | 18:11 | 9

@MickeyGouda | 09-06-19 | 19:53:
Gevat!

@King. Ik lees je tegels/verhalen ook graag. (Vrouw, dertiger haha) voor als je de statistieken bijhoudt;)

letopuwzaak | 09-06-19 | 21:19

@letopuwzaak | 09-06-19 | 21:19: Zo, ja , ik wist dat er iemand beledigd zou gaan worden toen ik schreef, "iets ouder publiek"LOL. Heel veel dank voor de positieve woorden.

King of the Oneliner | 09-06-19 | 22:15

@King of the Oneliner | 09-06-19 | 22:15:

Iets oudere vrouw hier. ;-) Wie debuteert op GS en blijft staan kan de rest van de wereld ook aan. Ik zit er volgende week weer klaar voor!

MickeyGouda | 10-06-19 | 08:09
▼ 6 antwoorden verborgen

Elan had heel eventjes een momentje voor zichzelf nodig om het hele gebeuren te verwerken.
Eindelijk waren ze in Amsterdam West aangekomen na meer dan twee uur lopen. Ze woonde bij Plein 40 45, wat een verre buitenwijk is van de stad met grijze huurflats uit de wederopbouwjaren.
"Hier woon ik," zei ze, en het was duidelijk dat Elan hier nu ook woonde. Ze deed de voordeur open en begon de trap op te gaan in een naar nat beton ruikend trappenhuis. Haar woning was op de vierde etage. Zij liep voor hem op de treden, nog steeds barrevoets.
Haar voetenzolen waren zwart geworden van de straat, alleen haar voetholtes waren nog schoon. Haar rok raakte Elan in zijn gezicht. "Ja," dacht Elan, "Ik ben nu duidelijk een rokkenjager geworden, maar wie is hier de jager eigenlijk?"
Toen ze boven waren, plofte Agnetha op een grote zitbank, en Elan ging in de andere hoek zitten van de sofa, en keek haar aan met een Wat Nu blik.
Annie pakte van de salontafel een bandenplakdoosje van blik.
Elan maakte een grapje en zei: "We gaan toch geen lijm snuiven, hè?"
"Neehee, " zei Annie," maar wel dit, of houd je daar niet van?", en ze opende het bandenplakdoosje.
Daarin zaten diverse rokers parafernalia, zoals een aansteker, extra lange vloeitjes, een zakje Northern Light marihuana, en een brokje wat leek op een platgedrukt konijnenkeuteltje: het rook sterk zoetig en kruidig.
Het was hasjies, en zij zei:
"Kan je een joint draaien? Of moet ik het doen?"
Elan had het nog nooit gedaan, maar hij liet dat niet blijken, en ging heel professioneel een joint bouwen, met tabak van zichzelf.
Hij plakte vloeitjes aan elkaar, verkruimelde het hele blokje hasjiesj over de tabak.
"Nee, niet zoveel," schrok Annie. "Nou ja, laat maar."
Elan maakte een mooie tuut van een jonko en overhandigde die koeltjes maar trots op zijn werk aan Agnetha, die er direct de vlam inzette.
Daarna kreeg hij na één trek de joint terug, en hij nam een diepe teug.
Vrijwel direct voelde hij de werking: van het topje van zijn kruin tot aan het puntje van zijn tenen, overviel hem een weldadig loom gevoel, en hij ontspande eindelijk de nerveuze veer, die in hem was.
Agnetha zette een cassettebandje met een album van Neil Young op, het was een verzamelalbum uit de jaren 70, met langgerekte gitaarsolo's, en de hoge falsetto stem van de Canadese hippie werkte prima samen met de hasjiesj.
Elan legde zijn arm om Agnetha heen, en begon haar te kussen.
Haar mond proefde naar rook en weed, en was vochtig en opwindend, na alle geflirt van de hele avond.
Elan begon haar namaak cashmier trui uit te treken.
Zij werkte gedwee mee, in het semi donker van de kamer knetterde de nylon trui als een elektrische storm. Haar blonde haar verwilderd als een gekke heks.
Ze had geen BH en haar grote borsten waren nog groter dan hij dacht.
Ze had grote roze areola's, wat betekende dat ze nog geen kinderen had gehad.
Elan sabbelde er wat aan, zij vond het prima, ondertussen nam ze gestaag een trek van haar joint.
Elan wou nu met haar naar bed, en zij had alle stoplichten op groen gezet.
Maar: toen zij ze:
"Ik kan niet, ik ben ongesteld."
"Oh!"
"Oh?"
"Oh..."
Elan's gemoedsgesteldheid ging razendsnel door de 3 fases van rouwverwerking: shock, ongeloof en berusting.
"Ja, dan gaat het niet," wist hij er nog uit te brengen.
Dus hij zakte weer terug in zijn hoekje van de sofa, en ze keken elkaar aan, en trokken gekke bekken als troost, terwijl ze luisteren naar Neil Young: "Hello Cowgirl In The Sand"
En terwijl ze de ene joint na de andere rookten.
Annie zakte weg in een comateuze slaap.
Elan was nog klaarwakker.
Hij stond op en liet zijn broek zakken en begon rechtopstaand in de kamer naast de half slapende Annie te masturberen.
Hij probeerde te focussen op het plekje waar haar borsten overgaan in haar oksel, hij probeerde zich haar helemaal naakt voor te stellen, maar het lukte niet om een climax te bereiken.
Het was trekken aan een dood paard, bij wijze van spreken.
Elan dacht dat JUIST op zo'n moment God een virtuele foto maakte van de situatie om als bewijsmateriaal te dienen in het verhoorkamertje in de hemel. Als verdediging zou Elan dan  zeggen: -Ja, maar ik ben ook maar een mens. Het menselijk tekort en zo en zwarte gaten en zo of dat niks is.-
Hij stelde dit als volgt voor: na een aantal decennia op aarde waarna je uiteindelijk naar de hemel gaat, moet je eerst een aantal jaren in de ontvangstruimte wachten. Dan word je geroepen voor je verhoor.
Je ziet een rij van 144 witte deuren waarachter de interviews worden afgenomen.
Meestal wordt dat gedaan door studenten van de Hogere Hotel School, die in het jaar 2025 op tragische wijze zijn omgekomen tijdens een bizar ongeluk, toen hun touring_bus in een diep ravijn stortte van de Rijn. Ze kwamen terug van een studiebezoek aan een Duitse brouwerij in het Sauerland, en de chauffeur was blijkbaar niet geheel nuchter geweest.
God zelf doet meestal alleen de twijfelgevallen, zoals katholieke priesters en ook de buitenlandse gevallen, want God spreekt uiteraard ook Chinees.
Maar Elan was goed door het intakegesprek gekomen en nu ging de deur van de hemel op magische wijze open, die zich bevond aan de andere kant van het verhoorkamertje. Via een enorm lange glijbaan, van lichtjaren lang, werd hij gelanceerd in de daadwerkelijke Hemel, Het was een rit als in een achtbaan, waarbij scenes uit zijn huwelijk voorbijtrokken, en allerlei momenten, die hij al lang vergeten was, zoals toen hij voor het eerst iets voelde bij de opwaaiende zomerjurken van de meisjes op school en het moment dat hij een hondje ging uitzoeken, wat jaren zijn metgezel was.
Een oneindig lange en uitgestrekte zaal, zover het oog reikte zaten mannen op witte zitzakken, gekleed in witte badjassen.
Een wit systeemplafond met dimbare LED verlichting, en zover het oog reikte zag hij witte zitzakken  De bewoners van de hemel zaten daarop, gekleed in een witte badjas. Elk persoon had een gigantisch flatscreen voor zich, wat onzichtbaar in de lucht voor hem zweefde. Naast elke zitzak was een bijzettafeltje met een schaaltje heilige boontjes en ook stukjes leverworst, en voor de Brabanders worstenbroodjes, maar in de hemel waren niet zoveel Brabanders, wat op zich wel logisch is natuurlijk.
Ze konden de monitor bedienen met kleine subtiele gebaren van de middelvinger.
Ze konden de pindadopjes en de stokjes van de leverworst simpelweg laten vallen en op magische wijze verdween het door de witte vloer, zakten dan door de wolken en veranderde daar waarschijnlijk in regen of zoiets. Vraag me niet naar de logistieke processen in de hemel.
Ook hun ontlasting lieten ze vrijelijk lopen want er liep een werkpeloton kleine mini_engeltjes rond, die constant aan het stofzuigeren waren. Deze waren gekleed in kleine witte uniformpjes en het grappige was: terwijl ze aan het stofzuigeren waren, keken ze je soms een beetje ondeugend lachend aan. Het was heel leuk. Ze hadden een Filipijns uiterlijk en soms wapperde er eentje heel guitig haar rokje omhoog maar daaronder was ze genderneutraal zoals een barbiepop uit de jaren 50 : alleen een heel klein schattig Venusheuveltje was te zien.
Er was ook een vrouwenafdeling in de hemel. Volgens God was het beter om de geslachten te scheiden zodat de mannen rust zouden hebben; ze waren tenslotte in de hemel.
De vrouwen hadden een Hemelse Creditcard gekregen waarmee ze zonder limiet konden shoppen.
En als ze klaar waren met shoppen konden ze hun spulletjes in een hele grote witte kast gooien, en op het moment ... WORDT VERVOLGD

King of the Oneliner | 09-06-19 | 18:10

HOOFDSTUK 3. DANCING QUEEN
Hij had zin om even een flink stuk te wandelen in de frisse avond om tot zichzelf te komen, en hij zette koers naar de Singel, waar het rustiger lopen was. Het was reeds donker geworden en mensen zaten in allerlei restaurantjes te eten en te drinken.
Hij zag op een gegeven moment een groep jonge mensen, waaronder veel giechelende en stevig opgemaakte knappe jongedames in uitgaanskledij. Ze waren aan het wachten om toegelaten te worden tot een populaire disco. Hij ging ook in de rij staan, en werd na veel schuifelen in de wachtrij uiteindelijk binnengelaten door een brede portier met een boksersneus en kolenschoppen als handen waarin hij een tientje drukte.
Toen hij binnen was waren er diverse zalen, waarbij de muziek varieerde van rock tot disco tot reggae. Hij ging naar de rock zaal, maar daar was geen kip. De meeste mensen waren in de popmuziek/disco zaal, en de basstoon van deze tijd was oorverdovend. Op de dansvloer stond een crazy Surinamer met een petje op in zijn eentje te moven en te groeven op de muziek van Play That Funky Music Till You Die van Wild Cherry.
Blanken missen nu eenmaal het gen om goed te kunnen dansen, het is verloren gegaan tijdens de oversteek van Out of Afrika naar het met smeltende gletsjers bedekte Eurazië.
Daarentegen kunnen blanken uitstekend marcheren, dat dan weer wel.
Elan stond in een hoekje wat schaapachtig mee te deinen met de beat, en maakte zichzelf wijs dat hij een geweldige avond had. Muurbloem meisjes vermeden heel precies zijn blik, en hij werd steeds chagrijniger en depressiever in deze pure hel van geluid. Hij was misschien te nuchter voor deze shit, en de bar was ook al niet te bereiken, hij moest zich dan een weg boren door een dicht opeengepakte massa mensenlichamen, als een ijsbreker door de Beringstraat.
Stel dat er nu brand uitbrak, dan zou hij hier verkoold en nog steeds rechtopstaand tegen de muur worden gevonden, de ideeën in zijn hoofd zouden nooit uitgewerkt worden tot een pracht roman. Hij moest er niet aan denken, en hij kreeg een lichte paniekaanval. Hij wurmde zich langs de jonge studentes en vlotte boys een weg naar buiten.
Maar toen hij de gang van de disco uitliep, zag hij nog een andere bar, een soort cooldown ruimte,  waar veel rustiger muziek werd gedraaid. Nu, misschien kon hij daar dan nog een laatste drankje nemen en rustig even zitten.
Op de hoek van de bar zat een blonde vrouw in een gele jurk gekleed, met een glas witte wijn voor zich. Tot zijn opwinding en schrik beantwoorde zij zijn blik met een langdurig oogcontact.
Hij trok zijn stoute schoenen aan en liep gewoon recht op haar af.
"Wil je niet dansen daarbinnen," zei hij, "Is wel goede muziek."
"Hier is het ook wel lekker rustig om te zitten, hoor, en niemand valt je lastig, haha." zei ze plagend tegen hem. "Ja, lekker relaxed, vind ik ook," zei Elan.
Ze moest een beetje lachen en zei: "Maar je mag wel komen zitten, hoor." En ze haalde haar tas van de kruk waar Elan naast stond.
Haar parfum was Opium van Yves Saint Laurent. Ze had vele klatergouden armbanden en ringen aan haar pols en hand, maar het stond haar goed.
Alles stond haar goed op dit uur, in deze nacht, in deze halfdronken roes van alcohol en hormonen.
Ze had haar glas bijna leeg,  dus hij zei: "Wil je ook wat bestellen? Van mij?"
En hij bestelde voor haar een nieuwe witte wijn en voor hem zelf een pils.
"Ja, weet je op wie jij lijkt? Op Agnetha van ABBA, hahaha, ken je die?" zei Elan.
"?"
"Op Agnetha van ABBA," schetterde hij in haar oor. Ze rook lekker. Ze rook naar vrouw in alle aspecten.
Ze leek inderdaad op Agnetha van ABBA, hetzelfde wipneusje, blonde haar, sportieve en beetje naïeve uitstraling.
"Nee, ik heet Annie," zei ze, "maar ik vind Agnetha ook wel een mooie naam. Jij mag me wel Agnetha noemen, hoor, hahaha."
"Nou, dan mag je mij Benny noemen," zei Elan.
Elan wist niet of zij het grapje wel goed begreep, maar ze zei: "OK Benny, aangenaam, ik ben Agnetha, wat gaan we doen vanavond?" en ze keek hem brutaalverleidelijk aan. De blik die mannen naar slagvelden doet gaan, miljonairs hun fortuin laat verliezen, mannen hun huwelijk doet slopen, en het hart laat kloppen in de keel.
Het was nu al laat in de nacht en de bar ging sluiten, een laatste ronde nog, de felle lichten gingen aan.
Elan zag in het bleke licht nu dat Annie bij haar ogen kraaienpootjes had, en ook zag hij dat haar mascara slordig was aangebracht, en dat ze minuscule donshaartjes had op haar huid.
"Kun je een beetje met me mee lopen naar mijn huis," vroeg ze.
"Is het heel ver?" vroeg Elan.
"Nee, niet zo ver," zei ze, dus gingen ze op weg in nachtelijk Amsterdam. Op straat waren veel jongeren die uit de disco's en cafés kwamen.
Het was niet donker, want het was volle maan.
Ondanks dat ze een beetje aangeschoten was hield ze er een stevige tred op na. Elan hobbelde er zowat hijgend achteraan.
Zij liep pront en kordaat als de stralende Koningin van de Nacht midden op de weg, het middelpunt van het heelal.
Zo nu en dan stopten ze om een sigaret op te steken. Ook al was het 3 uur 's nachts, Elan was klaarwakker en al zijn zintuigen stonden op scherp. Elke seconde wou hij absorberen voor later wanneer hij misschien oud en verkalkt was.
Er is weinig meer opwindend voor een jongeman dan met een nieuwe verovering naar haar huis te lopen, door de nachtelijke straten, niet wetende wat er nog zou kunnen komen.
Ze waren al in een rustige buitenwijk gekomen en Elan begon zich af te vragen hoeveel kilometer ze al wel niet gelopen hadden en hoe ver het nog was, niet om het één of ander. "Nee, het is niet zo ver meer, oké," zei ze.
Op een gegeven moment zei ze, terwijl ze om zich heen keek en stilhield met lopen: "Kun je even op de uitkijk staan? Ik heb hoge noot."
Dus manhaftig stond Elan als een soldaat op wacht, terwijl zij achter een betonnen muurtje haar rokken optilde en gehurkt ging zitten. Met een luid ruisend geluid zag Elan een grote natte plas op de straattegels verschijnen.
Alsof het de gewoonste zaak was van de wereld fatsoeneerde zij al lopende en rare hoelahoep bewegingen makend,  haar gele rok en zette er weer een stevige pas in. Haar hoge hakken had ze nu ook uitgedaan en ze marcheerde blootsvoets over het plaveisel. "Sszzous les pavés laaaa plaaaage," zei ze, met een ietwat lallende tongval.
Dat is frans.

King of the Oneliner | 09-06-19 | 18:09

en ik dacht, misschien heb jij toevallig zoiets om eventjes te lenen voor mij, als het geen probleem is?"
"Naaimachineolie? Nee, dat heb ik niet. Ik kan eigenlijk helemaal niet naaien, het is heel lang geleden dat ik genaaid heb." Terwijl ze het zei, besefte ze wat ze zei, en moest een beetje ondeugend lachen.
Elan lachte met haar mee, en hij rook haar adem, die fris en zoet en pittig was als een tintelend glas champagne met een blokje ijs.
Hij kon het niet laten om naar haar pratende mond te staren, waarin de woorden in een prachtig accentloos Nederlands gevormd werden, om daarna over een rij onberispelijke tanden naar buiten te galopperen.
"maar ik heb wel olijfolie, hier in mijn keuken, misschien heb je daar wat aan? In Italië gebruiken ze olijfolie voor van alles, om de huid in te smeren tegen zonnebrand, om je haar te laten glanzen, voor lampolie en zo."
"Ik heb het zelfs gebruikt om de vering in mijn bed te smeren, want dat piepte en kraakte als een gek," zei ze, weer met die onweerstaanbare ondeugende glimlach.
"Ja, dat heb ik gemerkt," wou hij zeggen, maar hij slikte de woorden nog net op tijd in.
Op een avond, toen ze mannelijk bezoek had _ze gaf namelijk Duitse bijles aan eindexamen scholieren_ begon het gepiep en gekraak vanuit de kamer boven hem unheimische vormen aan te nemen. Het gebonk en gekreun leek op een Tiger Tank die The Battle of the Bulge nog eens dunnetjes overdeed. Unbeschreiblich weiblich, dit ging nu al zo'n 25 minuten door. Hij wilde schreeuwen tegen de muur: "Kom toch eens klaar klootzak!" Maar hij deed het niet, want tussen droom en werkelijkheid staan wetten in de weg en weemoed die soms des avonds komt.
Elan dacht even na, terwijl hij haar peinzend aankeek in haar groene ogen. Ze had een witte huid, maar niet zoals roodharigen dat hebben, de hare was niet doorschijnend maar een beetje mat en poederachtig van teint.
Ze had prachtige diepzwarte krulletjes, een zeldzaam contrast met de teint van haar huid, die zeer licht naar knoflook rook.
Zij wachtte op zijn antwoord, en ging toen in haar keukentje een fles olijfolie halen.
Hij ontving de vettige groen fles Extra Virgen olijfolie van haar, en haar hand raakte de zijne aan, wat een vlaag van verlegenheid teweegbracht bij hen allebei.
Maar hij herpakte zich en schraapte zijn keel toen hij haar nogmaals bedankte. Ze keek hem na toen hij de op trap extra stoer mannelijk naar beneden liep.
In zijn kamer bestudeerde hij het etiket. En vond het op een rare manier opwindend dat haar ranke vrouwelijke vingerafdrukken overal op de fles zaten. Hij leek wel een verliefde schooljongen van 14 jaar, zo groen als gras.
Dit was niet normaal.
Het etiket sprak van "Extra Virgen olijfolie" Eerste Persing " alsof gewoon maagdelijk nog niet maagdelijk genoeg is. Neen, extra maagdelijk!
Hij stelde zich dat zo voor, beeldend denker als hij was, als een keiharde onrijpe groene kiwi, verpakt in een strak cellofaantje.
"Virgin olijfolie": een likkoekje, waaraan door een stout jongetje stiekem gelikt was, om daarna snel weer in de koektrommel gelegd te worden.
"Ordinary virgin olijfolie" was dan een broodje 48+ brie, met een sticker: Nu Eten""Weggooien is zonde""" erop, die 's avonds eenzaam en beduimeld onder wit neonlicht in de koelvitrine ligt, en dan maar wordt weggegeven aan een zielige Antilliaanse zwerver met één been, omdat hij geen insuline-injecties kon betalen, waardoor hij naar Nederland was gekomen voor een betere toekomst, maar ook hier werd hij door de maatschappij uitgekotst, waardoor hij zijn toevlucht had genomen tot marihuana, waardoor hij al snel in een vicieuze cirkel van criminaliteit en harddrugs belandde, en die uiteindelijk overreden zou worden door een achteruitrijdende vuilniswagen, terwijl hij zijn roes lag uit te slapen onder een kartonnen doos ergens op een novembermorgen terwijl het zachtjes motregent.
Of zoiets.
Hij was gewoon totaal van slag door het korte contact met het "mysterieuze meisje" van boven, waardoor zijn gedachten alle kanten op gingen racen nu.
Hij deed de dop van de fles en stuurde voorzichtig aan op het mechaniek van de typemachine, waarbij hij bepaalde letterarmen, en dan vooral de letter "l"een druppeltje olie wilde toedienen, zodat ze hopelijk dan wel soepel zouden gaan werken.
Dat was het plan. Maar door zijn onhandigheid, ongeduld en totaal a_technisch karakter schoot er opeens een enorme scheut olijfolie uit de fles.
De groene drab sijpelde over de stapels papier, en liep met een straaltje vanonder uit het apparaat., en druppelde daarna via zijn schrijftafel op zijn stoel en op het ooit hoogpolige tapijt.
De machine was nu echt totaal onbruikbaar, en hierop zou hij never nooit niet zijn baanbrekende roman kunnen gaan schrijven, dat was wel duidelijk. Hij depte driftig van razernij zo goed en kwaad het kon de boel schoon met plukken toiletpapier. Alles droop van het vet, het was een totale puinhoop.
Hij moest nu wel op zoek gaan naar een nieuwe schrijfmachine, en hij trok met een klap de deur dicht van zijn kamer, en ging op weg naar de V & D in het centrum.
Toen hij de V & D in de Kalverstraat binnenstapte, kwam een mix van geuren hem tegemoet. Vers gebakken brood, parfum, de geur van splinternieuwe kleding, leer en warm rubber. De katholieke verkoop madammen van de V & D hielden de klanten argwanend in de gaten, en waren duidelijk geïrriteerd als je iets van hun zorgvuldig nette stapels trok om te bekijken. Rust, reinheid en regelmaat was hun adagium, wat uiteraard een zeer succesvolle verkoopformule was.
De kantoorartikelen waren op de derde verdieping. Hij nam de roltrap, waar hij altijd een beetje bang voor was. Hij stond achter het dikke achterwerk van een middelbare vrouw en dacht: "daar kan wel een pondje af, maar misschien ook niet, ik vind het OK. Wij zullen nooit meer in ons leven elkaar ontmoeten en op deze manier vlak achter elkaar staan."
Terwijl hij dat overdacht, was hij al aangekomen op de derde verdieping waar de schrijfmachines waren uitgestald op een klein rijtje.
Van Olivetti tot IBM. De goedkoopste was 65 gulden en de duurste 535 gulden. Hij probeerde ze een beetje uit. Mensen hadden test tekstjes geschreven: "test test test. Ik kan heel goed schrijven," etc.. Een balorige puber had geschreven: "kut + lul = neuken, " wat op zich een goede samenvatting is van het leven. "Ja, nou, was het allemaal maar zo simpel," dacht Elan daarover.
Hij probeerde een dure elektrische IBM uit met een bolletjes schrijfkop. Er stonden ook een aantal Home Personal Computers, met een kleine groene monitor waarop constant een liggend streepje aan het knipperen was. Hij typte op het knipperende streepje:"Ik kan het niet. ENTER.", de computer moest heel lang denken, uiteindelijk verscheen op het scherm: "this command does not exist"
Elan zou dit sowieso niet kopen, de prijs was meer dan 3000 gulden per stuk.
Hij kon geen keus maken, en hij wou er eerst nog een nachtje over slapen welke typemachine hij zou gaan kopen. Een dure, maar goede, of een goedkope, maar licht en handig? Hij was van plan om later terug te komen.
Hij ging weer met de roltrap naar beneden, en was eigenlijk doodmoe door de kakofonie van geuren, drukte en warmte.
Hij was blij dat hij eindelijk weer op straat stond in de frisse buitenlucht.

King of the Oneliner | 09-06-19 | 18:08 | 5

Zo'n knipperend streepje noemden ze destijds een "cursor". Sjeez, zoveel nuttige computerkennis die verloren gegaan is. Niks weten ze meer tegenwoordig. Weet je dat zo'n computer vroeger maar vier kilobyte RAM had? 4096 bytes. Dat zijn vier A4'tjes volgetypt op een Remington. Maar drieduizend gulden was een koopje. Overigens is V&D een soort Blokker. Altijd dezelfde zooi en nooit iets nieuws. Mijn opa heeft daar eens een fiets gekocht, die later door de moffen is gestolen.

Nivelleermarionet | 09-06-19 | 20:14

@Toos Doos | 09-06-19 | 19:45: Dank je, ben daar echt blij om voor deze support.

King of the Oneliner | 09-06-19 | 20:26

@Nivelleermarionet | 09-06-19 | 20:14: dank voor je reactie. Natuurlijk weet ik dat allemaal. Dit is bewust zo gedaan. een schrijver stuurt de lezer zijn kant op, zonder dat hij het echt merkt, en dan meegetrokken wordt in het verhaal en de emoties. . Maar evengoed dank voor jouw comment aan mij.

King of the Oneliner | 09-06-19 | 20:30
▼ 2 antwoorden verborgen

Vandaag een extra dikke Pinksteraflevering van mijn feuilleton, hoofdstuk 2 alweer. Als het goed is, worden het in totaal 52 afleveringen, een compleet jaar dus, van deze parallel met de roman van Eren Y. verschijnende verhalen voor bij de centrale verwarming, een onverbiddelijke literaire kiloknaller.
Ik zou mijn stijl willen noemen: poëtisch realisme, met stukjes spek van absurdistische en slapstick humor. Vol met stomende vanilleseks en kwinkslagen naar de literatuur, geschiedenis en popmuziek.
Zoek de parafrases! Degene die ze allemaal vindt, mag iets leuks uitzoeken voor zichzelf op Pornhub!
Vol met stomende vanilleseks en kwinkslagen naar de literatuur, geschiedenis en popmuziek.
Komtiedan, hè:
.HOOFDSTUK 2. UNDER PRESSURE
Hij had behoorlijk makkelijk een kamer kunnen vinden. Het huis bevond zich in de Sarphatistraat aan de grens van de Plantagebuurt. De hospita was een fragiel oud vrouwtje van in de 80 jaar, die de gehele dag in haar keukentje op de begane vloer de wacht hield, terwijl haar TV op een keihard volume aanstond in haar woonkamer.
Op een heldere nazomerdag stond hij op na een goede nacht slaap, met een overweldigend gevoel van inspiratie en energie.
Inspiratie om dan nu eindelijk eens echt daadwerkelijk te beginnen met zijn eerste baanbrekende roman.
Hij zette de veranda deuren naar de binnentuin wijd open.
De tuin was uitermate verwaarloosd en verwilderd, achterin stond een schuurtje met afbladderende verf, waartegen totaal verroeste fietsen, waarbij het rubber van de banden zelfs was vergaan.
Hoe lang stonden fietsen daar al zo, misschien wel 20 jaar.
De achterkant van de huizen toonde minuscule balkonnetjes, volgezet met kratjes en troep, de meeste ramen waren met vergeelde gordijnen gesloten.
Maar in de verwilderde tuin krioelde het van leven, een laatste vlinder, klaprozen, allerlei vogeltjes, zelfs ontsnapte parkieten leefden in het struikgewas, wat leuk was om al peinzend naar te kijken met een koffiemok in de hand.
Hij zette zich schrap achter zijn typemachine, die al geheel strijdklaar, afgetankt met vers papier, voor hem stond, al vanaf zijn intrek in dit huis, 2 weken geleden.
Waar te beginnen? Hoe te beginnen? Wat wou hij eigenlijk zeggen? Waar wou hij eigenlijk heen?
Hij peinsde en peinsde.
Het is uitermate belangrijk om een goede beginzin te hebben in het leven. Dan volgt de rest vanzelf en volautomatisch.
Maar Hij Kon Er Niet Op Komen.
Hij probeerde wat willekeurige zinnen, zoals: "De kip loopt door de tuin, en: Kom van dat dak af, ik waarschuw niet meer."
Dit alles om los te komen, waarna de woorden zouden vloeien als hete lava uit zijn roodgloeiende breinvulkaan, die onder hoge druk alinea na hoofdstuk zou vullen met briljante literatuur.
Hij begon te typen:
Alleen werk en geen lol maakt van Jaap een saaie sul.
Alleen werk en geen lol maakt van Jaap een saaie sul.
Alleen werk en geen lol maakt van Jaap een saaie sul.
Alleen werk en geen lol maakt van Jaap een saaie sul.
Alleen werk en geen lol maakt van Jaap een saaie sul.

Toen hij zo een pagina had volgetypt, zag Elan dat de letter "e" en de letter "o" geen duidelijk reliëf hadden; er was geen wit binnen in de letters.
Dit ergerde hem mateloos, en hij maakte de kap van de typemachine open, en begon met een afgebroken lucifer in de desbetreffende letters te peuteren om het vuil eruit te halen.
Ook had hij gemerkt dat de arm met de letter "l" steeds bleef hangen, en niet terugkeerde naar de beginpositie.
Dit was misschien op te lossen met naaimachineolie of iets dergelijks, maar dat had hij niet in huis op dit moment.
Op deze manier kwam hij nooit toe aan het schrijven van zijn baanbrekende roman, en zou hij nooit rijk en beroemd worden en een Nobelprijs voor literatuur krijgen op zijn 50e voor zijn gehele oeuvre.
Hij moest dit eerst oplossen, want anders kon hij absoluut niet verder. Hij wilde NU verder, hij voelde dat hij inspiratie had, al had hij tot nu toe nog niks concreets op papier gezet, en had hij ook nog niet eens een vaag idee waarover zijn roman zou gaan.
Maar hij had goede hoop dat dit vanzelf zou komen, als hij eenmaal de ideale schrijfomstandigheden had gecreëerd, en hij er helemaal klaar voor was.
Maar nu moest hij snel een oplossing zoeken voor de schrijfmachineproblemen.
Hij had het ding voor 15 gulden gekocht op het Waterlooplein, en op dat moment werkte alles schijnbaar naar behoren, wat werd voorgedaan door de verkoper, die blij was om eindelijk van het stuk verdriet verlost te zijn. Heel slim had die natuurlijk niet de letter "l" gebruikt bij de demonstratie en ook de letter "o" vermeden.
Kortom, hij was opgelicht. LOL.
Koortsachtig dacht hij na. Misschien kon hij bij zijn mede huisgenoten vragen of zij misschien naaimachineolie hadden?
Hij klopte aan de deur bij de Indische man, die naar buiten kwam met een sterk geurende en knetterende kretek sigaret in de mond en gekleed in een batik shirt. Aan zijn vinger een zilveren ring met een knoeperd van een onyx halfedelsteen erin, een zogenaamd tijgeroog.
Adu, hij had geen naaimachineolie, dus hij kon hem niet helpen. De man wilde graag nog verder praten, maar Elan had op dit moment geen tijd voor traag stromende verhalen over tempo doeloe uit de gordel van smaragd, en bovendien heeft van Heutz ook wel goede dingen gedaan zoals autobanen aanleggen en de werkloosheid oplossen in de kruidnagelindustrie. Hij bood bij het weggaan een kretek sigaret met een besuikerde filter aan uit een rood pakje van het merk GUDANG GARAM, wat zoutschuur betekent.
De volgende was de joviale Limburger, die reeds met een flesje bier in de hand en slordig gekleed hem het advies gaf om naar de V & D te gaan, die hadden namelijk alles. Maar dan zou hij een halve dag aan tijd verliezen, en zijn meesterwerk moest NU begonnen worden, hij had wou geen tijd verliezen.
Als laatste ging hij naar de deur van het "mysterieuze meisje".
Hij wist dat ze thuis was, want hij rook een doordringende geur van wierook uit haar kamer, en ook hoorde hij muziek spelen.Hij hoorde haar de muziek zachter zetten, en ze kwam naar de deur.
"Oh!, ben jij het," zei ze. Hij was blij verrast dat zij blij was hem te zien, want hij vond haar ook leuk, al van de eerste keer dat hij haar had gezien. Ze had hem toen verteld dat ze Duits studeerde aan de Universiteit. Ze was al jaren bezig met haar eindscriptie. In die tijd kon men jaren over een studie doen als men dat wilde.
Ze was gekleed in een lange hippie jurk met ontelbare kleine knoopjes. Heel even viel zijn oog op het reliëf van haar slipje door de katoenen kaftan, ze had perfecte slanke heupen en een rank figuur.
Ze was blootsvoets, en ze had de allerliefste mollige teentjes ter wereld. Als smakelijke witte chocolaatjes zaten die vast aan een sierlijk gevormd voetje met de perfecte verhoudingen van de gulden snede. Haar schoenmaat moest wel het perfecte ronde getal 36 zijn.
In haar kamer hing een poster van Nick Cave, een Australische lelijkerd van jewelste, en ook zag hij een klein dressoir met daarop een beeld van de Hindoestaanse god Shiva met de ontelbare armen. Zolang hij danst, gaat de wereld niet te onder en Shiva's dans eindigt nooit.
En al die armen zijn natuurlijk ook handig bij het boodschappen doen op de markt, met al die plastic zakjes met curry en zo.
Links en rechts van het beeldje stonden stokjes met champaca wierook zachtjes te walmen.
"ja, ik wou vragen of je misschien toevallig naaimachineolie in huis hebt, mijn typemachine is vastgelopen....... WORDT VERVOLGD

King of the Oneliner | 09-06-19 | 18:07 | 5

Ja, geweldig! Echt gelachen. Je zou echt een goede serieschrijver zijn.

Toos Doos | 09-06-19 | 19:41

@suscrofa | 09-06-19 | 18:20: U heeft al één referentie goed! Nu de andere 20 nog. Nee, grapje. Ik neem aan dat veel mensen, maar niet alle de stille hint begrijpen. En dat is ook geen probleem om het verhaal te lezen. Maar heb ik gedaan om het extra interessant te maken , eventueel, voor een bepaald slag lezer. Ik merk nu al dat je wordt weggehoond, en roepen om Joris. Dan denk ik heel arrogant: paarlen voor de zwijnen. Het is voor mij heel makkelijk om een cliché verhaal te maken met cliché opmerkingen; bijv: het regende pijpenstelen etc. Maar ik probeer om boven dat nivo te gaan.

King of the Oneliner | 09-06-19 | 20:37

@McMarx | 09-06-19 | 18:28: Heel veel dank voor dieze positieve woorden. . Want dat beteknet veel voor mij, ook al ben ik niet onzeker of zo. Voor de volgende week heb ik weer al een idee, maar ik moet een open mind houden, en niet gelijk me vastpinnen, het is beter om echt totaal vrij te kijken hoe het verder gaat. Een beetje zigzaggend en een beetje crazy, en ondertussen kom ik op allerlei leuke invallen. Het is zelfs zo dat door de spellingcontrole of zo er een kleine verandering is van een woord, en dat een compleet andere wending kan geven aan de zin, en het verhaal, en daarom werk ik niet volgens een vast plan of verhaallijn, maar ik heb wel een globaal idee wat er moet gebeuren om het verhaal een soort van plot te geven. een tip van de sluier: Elan blijft in elke hoofdstuk problemen houden met zijn schrijfgerei, en schrijversbenodigdheden, iedere keer is er wel iets wat hem tegenhoudt om zijn roman te schrijven. Dat is een zogenaamde running gag. Maar zelfs dat staat niet vast. In ieder geval dank voor uw steun/reactie.

King of the Oneliner | 09-06-19 | 22:51
▼ 2 antwoorden verborgen

Heerlijk dit.
Elke Zondag.
Eren doet.
Die het begrijpt.
Vrijmibo op Zondag.
Nog geen baan.
Wel geliefde.
Patat bij pa, soap bij ma.
Heerlijk dit.
Wat doet Freek.
Wie Simone.
Kan niet wachten.
Volgnde week.

grapo | 09-06-19 | 18:05

“ik respecteer jouw keuze om deel te nemen aan de ramadan, maar het kan natuurlijk niet zo zijn dat mijn leven daaronder moet lijden."

Geen vrouw die dit in het beginstadium van een relatie zegt, of hier gaapt een generatiekloof tussen mij en Simone. In die fase slaap je nog met je mascara op en sta je nét iets vroeger op dan hij om jezelf presentabel te maken. Dit alles gaat er uiteraard vanaf na de eerste ruzie.

MickeyGouda | 09-06-19 | 18:00 | 7

@Mark van Leeuwen | 09-06-19 | 20:31:
Lol. -En het nut van tanden poetsen blijft ook in dit verhaal overeind:)

letopuwzaak | 09-06-19 | 21:14

Mijn gevoel trok mij nog even terug naar dit draadje. Ik ben blij dat ik er naar geluisterd heb! Mijn man (met puppy-ogen en aarzelende stem): 'Z-zal ik dan maar op zolder gaan kijken?'.

MickeyGouda | 10-06-19 | 08:01
▼ 4 antwoorden verborgen
-weggejorist-
Het leven is zwaar | 09-06-19 | 17:55

Er moet, ik herhaal *moet*, meer 'Heere Heeresma' in Eren's feuilleton.
Voor de onwetenden: dat staat voor literaire erotiek (oehh) en purno (ahh).
Want van tijd tot tijd, heb je, wat moet, dat moet.
Dat heet hier bij ons een "moetje".
En bij jelui ook, no doubt.
www.youtube.com/watch?v=46oWyc4P_pw
You and me. *Mighty frightening*. Vind ook jij, Eren Yilmaz.
Hail to the Absint. Dalijk fijn op de vouwfiets, Pinksterritje door het buitengebied maken.
Prachtig weer, weer. Proost! Op de Heilige *brult* Geest! HaHAHAaHAHA!

chicago river | 09-06-19 | 17:47 | 4

Proost, lekker van genieten.

Toos Doos | 09-06-19 | 17:55

Nou, we zitten dan behoorlijk op dezelfde lijkn Heere Heeresma, is een beetje ondergewaarderde schrijver. Maar voor mij op dezelfde lijn als Gerard Reve.
Alleen absinth , nee. Maar iedereen heeft zijn favoriete drug. ook leuk om Neil Young hier ook langs te zien komen. Cheers.

King of the Oneliner | 09-06-19 | 22:19
▼ 1 antwoord verborgen

Zelfcontrole! Want beffen is ook eten.
Even iets anders. Die zelfcontrole... dat lukt jullie Turken niet met niet-toeteren. Raar. Anyway, volgende week pompen!

RickTheDick | 09-06-19 | 17:45 | 1

RickTheDick | 09-06-19 | 17:45
Eten? LOL!
Dokter: "M'neer The Dick, u kunt gerust de schaamhaartjes van uwe vrouwe opknauwen, daar zitten hele gezonde vitamines, mineralen en koolhydraten in. Hoe ouder, hoe rijker."
Zelf denk ik meer aan wijnproeven (dat je het spul ook weer uitspoegt - een belachelijke actie, wie doet dat nou, dat is zonde, is weggooien)

chicago river | 09-06-19 | 17:56
-weggejorist-
Het leven is zwaar | 09-06-19 | 17:40
-weggejorist-
Het leven is zwaar | 09-06-19 | 17:40

Waarom blijft geenstijl hangen ik dit onrealistische kut verhaal ?

Het leven is zwaar | 09-06-19 | 17:39 | 3

Speciaal voor jou om het leven nòg zwaarder te maken.

McMarx | 09-06-19 | 17:42

@Het leven is zwaar | 09-06-19 | 17:49:
Is dit een laatste adem of een oefening daartoe?

McMarx | 09-06-19 | 17:51
-weggejorist-
DavidleeRoth | 09-06-19 | 17:36

Schrijf gewoon een boek,onzin allemaal.

pegaje | 09-06-19 | 17:33

Wat een cliffhanger, kan bijna niet wachten tot de volgende slaapverwekkende episode zzzzzzzzz

UncleAlbert | 09-06-19 | 17:32

Ik kan me maar moeilijk verplaatsen in deze episode. Als wild zwijn ga ik van bil wanneer ik dat wil en dat vasten laten wij over aan religueuze kasten. You only live once, don't miss the chance. Maar toch kitserdebitsie geschreven heur. Ik neem nog een kroketje.

suscrofa | 09-06-19 | 17:29

solliciteren bij "een organisatie die mensen in Turkije helpt om hun emigratie naar Nederland in goede banen te leiden"?

In gewoon Nederlands heet dat "mensensmokkelaars".
Of "dieven van de verzorgingsstaat".

Jan Passant mk2 | 09-06-19 | 17:24

Voor mij lijkt het wel wat voor Eren om groothandelaar in Nederlandse kaas te worden, volvette Edammer meer bepaald.

McMarx | 09-06-19 | 17:23

Ik wist niet dat Simone vegetarisch is. Zal in een van de vorige episodes vast wel aan bod zijn gekomen.
Maar hiermee is wel de kans verkeken dat Simone hem ooit nog een epische pijpbuurt gaat geven. Of doen vegetarische meisjes daar niet moeilijk over?

rustzacht6 | 09-06-19 | 17:20

Volgens mij is dit dus gewoon Quid die ons alsnog een tijd wil irriteren....

basweetutwel | 09-06-19 | 17:17

Maar als je gewoon zegt dat je moslim bent. Dat moet toch genoeg zijn?

azijnseikerT | 09-06-19 | 17:14

Zucht en nog een zucht!
Je zal maar een leven hebben met als hoogtepunt naast Simone wakker worden als werkloze niks willende sufkut.
Zonde van de zuurstof!

Man ga iets doen, blaas iets op, beklim een berg, spring uit een vliegtuig.

allesofniks | 09-06-19 | 17:11 | 1

Gaat niet gebeuren. Lijkt teveel op werk.

hotnot | 09-06-19 | 17:28

Soms vraag ik me af of dit gewoon een grapje is van GS. Gewoon een beetje trollen.

Toos Doos | 09-06-19 | 17:11 | 3

Ja, maar wat houden ze het lang vol.

azijnseikerT | 09-06-19 | 17:13

Niet kwetsend maar wel nodeloos. Ik hoop dat er voldoende jonge lezers zijn want de rest gaat de ontknoping niet meer meemaken.

W_F | 09-06-19 | 17:50

Dit topic bezorgt mij altijd kabbelend kontwater. Best eng.

Geil Kippetje | 09-06-19 | 17:09

Ohja deze meuk blijft ook gewoon doorgaan

Airbus747 | 09-06-19 | 17:07
-weggejorist-
litebyte | 09-06-19 | 17:02

Ik ben geen specialist in de ramadan, maar als je d’r gewoon in d’r reet neukt mag het gewoon, want dat telt niet.
Of was het nou pijpen wat niet als sex telt?

Osdorpertje | 09-06-19 | 17:02 | 3

Italiaanse anticonceptie is alleen voor katholieken.
En pijpen mag niet. Laten pijpen wellicht wel.

Ben-Bataaf | 09-06-19 | 17:08

Ik zal het er gewoon op rokken dat Allah even niet zit op te letten! Die vent is ook redelijk oud, dus ook grote kans op dementie.

80% kans dat je ermee wegkomt

allesofniks | 09-06-19 | 17:15

Wat een verhaal! Weten we dat ook weer!

Botte Hork | 09-06-19 | 17:02

Ga je toch zomaar terugverlangen naar Bandirah.

Glasgow Argus | 09-06-19 | 17:00 | 1

Bijna dan hè, bijna..

Wijze uit het Oosten | 09-06-19 | 17:08

Zet een notorious tattoo groot op je bakkes heb je zo een baan.

de uitbater | 09-06-19 | 16:48 | 2

Of de naam van de getuige van Özil (kan even niet op zijn naam komen)

ArieR68 | 09-06-19 | 16:55

Woensdag 22 juni 2016 > Woensdag 24 juni 2016
?

warmhe | 09-06-19 | 16:48

6 juli? is er ook een islam kalender?

Rest In Privacy | 09-06-19 | 16:47

Ik kijk nu al halsreikend uit naar de titel die eindigt met: (slot)

Stormageddon | 09-06-19 | 16:40 | 1

Ja, is net een boek waarin je een paar keer een poging doet 'er in te komen' en het dan bij oud papier mikt.

paridae | 09-06-19 | 16:49

Goeddoeme wéér geen seks, had Simone nou gewoon een dampende beurt gegeven, klootviool !

Wijze uit het Oosten | 09-06-19 | 16:36 | 2

Persies! Mijn gedachte. Maar daar gaattie op z'n minst wel 10 afleveringen over doen, voor dat er iets gebeurt.
Tis niet alleen een luie uitkeringstrekker, ook een vrotsige vrijer.

hotnot | 09-06-19 | 16:42

Leuk feuilleton, mag van mij nog wel even doorgaan.

Kuifje-in-de-EU | 09-06-19 | 16:34 | 3

Eerlijk gezegd vind ik 'm ook steeds leuker worden. Ik denk dat je door de dubbele bodem van het verhaal moet kijken om het echt te snappen. Dat is helaas maar voor weinigen weggelegd.

FrankVeer | 09-06-19 | 17:39

@FrankVeer | 09-06-19 | 17:39: Je plempsel staat vol verwarrende dingen. Snap je het nu wel of niet? Is er nu wel of geen dubbele bodem? Of snap je het zonder te begrijpen hoe? Of snap je het gewoon niet maar denk je te weten wat de kloe is?
En als je het wel snapt; hoe erg is het om jouw onwetende medemens op de goede weg te helpen?

Promedio | 09-06-19 | 18:01

Ik had het kunnen weten, mijn accu liep opeens snel leeg.

BrutusBosch | 09-06-19 | 16:32

Dit houdt ook niet op he?

Hemmenaar7 | 09-06-19 | 16:30 | 1

Nee.

Geil Kippetje | 09-06-19 | 17:08

REAGEER OOK

bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken