Geenstijl

Het gebeurde eerder dit jaar ook al. Erdogans waarheidszoekers en wijsgeren die tussen het filosoferen door ondernemers terroriseren die bij hen te boek staan als Gülen-sympathisanten. Maar die ongein raakte sinds de meest knullige coup ooit [de tijd zal leren of het gewoon een emotionele wanhoopspoging, of daadwerkelijk een Reichstagje was] natuurlijk in overdrive. "Op sociale media circuleren foto’s met daarbij oproepen aan Erdogan-aanhangers om Gülen-aanhangers een kopje kleiner te maken. Bij culturele centra in Rotterdam en Zaanstad zijn ruiten ingegooid en vernielingen aangericht. Ook circuleren er onder meer in Amsterdam boycotlijsten met daarop Turkse ondernemers die kritisch zijn op Erdogan." Zie hier bijvoorbeeld zo'n boycot-oproep in het eggie. Enfin, burgeroorlogen zijn inmiddels het voornaamste exportproduct van Midden-Oostië. Oh nee, Turkije is natuurlijk Europa, het is niet voor niets kandidaatlidstaat met versnelde toetredingsgesprekken in het vooruitzicht. Dat weehoudt ze er echter niet van zowel de Turks-Koerdische als Erdogan-Güleneske animositeit naar Europa de exporteren. Maar, we hebben nog meer migranten nodig, anders vervalt Europa in incest en genetische degeneratie, aldus de machtigste man van Duitsland. Ondertussen worden in België Gülen-sympathisanten gewoon uit hun huizen verjaagd.

Zie hier een greep uit mijn timeline. #Erdogan adepten die hun gal spuwen. pic.twitter.com/eKSYlEGEZA

— Selma Ablak (@SelmaAblak) 17 juli 2016

Viktor Orbán. Dubieus politicus met een Oost-Europees oligarchisch netwerk van vriendjes, diepe zakken en geldsluizen. Aan de macht, van de macht, weer aan de macht en niet altijd per se op even representatief democratische wijze. Zijn land, Hongarije, tekende voor alle honingpotjes die de EU te bieden had, en liet de immer naïeve EU doodvallen toen er vervolgens eisen aan economie, begrotingen, markt en sociaal beleid werden gesteld. Werd daarvoor overigens keurig beboet door de EU. Maar tot overmaat van ramp bouwde Orbán ook nog eens grenshekken toen de migratiestroom zijn land te veel dreigde te worden - iedere Wir Schaffen Das-malloot toch weer extrawoedend op Orbán. Toch, met zijn kritiek op de EU weet de Hongaarse president niet zelden rake klappen uit te delen aan een dichtgetikte technocratie die keer op keer haar eigen regels met voeten treedt om crisis na crisis te overleven, en die daarna nieuwe (en onwerkbare, want op idealisme en niet op realisme gestoelde) regelgeving schrijft waarmee het korset van de "Europese vrijheid" steeds nauwer om het lijf van Europese burgers en bedrijfsvoerders komt te zitten. De Europese Unie wilde te veel, te snel en balanceert nu boven een afgrond. Orbán schreef recent een essay in de Frankfurter Allgemeine over de staat van Europa en over waar de EU zich volgens hem wel, en vooral niet mee zou moeten bemoeien. Is het een reddingstouw, of het laatste duwtje? We hebben het vertaald, omdat Guy Verhofstadt dit soort teksten niet kan produceren, Juncker te dronken is van de drank om het voortouw te nemen en Timmerfrans te dronken is van zichzelf om ratio van emotie te scheiden. Dan maar een keer luisteren naar de premier van Hongarije: "BEN JE TEGEN VREDE?” Enkele weken geleden was ik in Oggersheim. Het is altijd verkwikkend om over Europa te praten met voormalig bondskanselier Helmut Kohl. Ik bezocht het huis van Konrad Adenauer op mijn weg naar het hoofdkwartier van Deutsche Telekom in Bonn, waar ik mocht proeven van de uitdagingen waarmee de digitalisering ons overspoelt. Vanaf een terras in Rhöndor, bij de standbeelden van Adenauer en De Gaulle, keek ik neer op een Rijn die in het zonlicht lag te glinsteren. De mensen aan beide zijden van die rivier waagden zich ooit aan Europa’s meest succesvolle project ooit. Waarom dan toch, is de EU nu in zo’n onstabiele, onzekere conditie? Decennialang heeft de vrede geregeerd, en welvaart - hoewel niet overal gelijk - heeft Europa tot het meest begeerde deel van de wereld gemaakt. Waarom voelen mensen zoveel twijfel en antipathie? In de vroege uren van 24 juni, toen de laatste uitslagen uit Britse kiesdistricten binnen druppelden, werd duidelijk dat dit grootse project de steun van een meerderheid van de burgers in een grote lidstaat had verloren. Op 24 juni kwam de zon op zoals altijd, maar er was een hoofdstuk in de geschiedenis van de Europese integratie afgesloten, om aan een nieuwe te beginnen. Hebben we voldoende moed en eerlijkheid om deze situatie te begrijpen en om zo snel mogelijk te reageren, ingebed in respect voor onze grote voorgangers en in het belang van onze burgers, onze naties en onze gemeenschap? “Ben je tegen vrede?” Wanneer in de voormalige Deutsche Demokratische Republik - in Oost-Duitsland - iemand zelfs ook maar op discrete wijze over voor de hand liggende kwesties probeerde te praten, werd de twijfelaar geconfronteerd met een enkele stom, maar kennelijk afdoend argument: “Kameraad, ben je tegen Vrede?” Een crisisgevoelige EU kan het debat over fundamentele kwesties niet stilleggen door te zeggen dat degenen die twijfelen aan het grootse project de Europese militaire begraafplaatsen moeten bezoeken. In het aanzien van historische waarheden is niet voldoende erkenning te vinden om het voortleven van de EU te verzekeren. Vele jaren ging het ‘t Europese constructieproject voor de wind. Niet altijd rimpelloos, maar er was over het algemeen een zekere vooruitgang. De golven van nadere integratie en schaalvergroting grepen in elkaar als de tanden van een rits. De meest opgewekte momenten in dit proces waren de Duitse eenwording in 1990 en de Europese unificatie in 2004. En toen, in 2005, ging er wat mis. De burgers van twee stichtingsnaties - Frankrijk en Nederland - verwierpen het Verdrag voor de vestiging van een Europese Grondwet. In tegenstelling tot de Deense en Ierse referenda over deze kwestie, werd er na kleine aanpassingen aan het verdrag geen tweede stemronde gehouden. Het momentum van de Europese eenwording knarste tot stilstand. Tegen de tijd dat de aanpassingen waren gedaan, toen het Verdrag van Lissabon in werking trad, werden we overspoeld door een wereldwijde crisis. We wisten de recessie een jaar of twee te verbergen maar in 2008 leed de Europese elite, die haar legitimiteit grotendeels ontleende aan economische prestaties, een nederlaag. De nasleep van de economische en financiële crisis ontmaskerde de illusie dat de EU een garantie op gecontinueerde welvaart kan geven - laat staan toenemende welvaart - aan al haar burgers. In een aantal lidstaten is de crisis van de elite geëscaleerd tot een crisis van de democratie.

Vluchtelingen uit Eritrea gaan op vakantie in... Eritrea https://t.co/1F796KvsS2 pic.twitter.com/7ljax0cCBp

— Alexander Bakker (@alexanderbakker) July 17, 2016

Zondagavond Ophef des Jours. Handig weggemoffeld in komkommer- en recestijd. Die zielige dobbermensen dus uit Eritrea die hier een Miele, een huurhuis, 10K IKEA-zakgeld, gratis WIFI en een smartphone van de staat komen opeisen, gaan dus met verkansie naar... Eritrea. Want het is daar fantastisch! Zon, zee, strand. Wie wil dat nou niet? Kan iemand even Mag ik dan bij jou? van Claudia de Breij op die Imagine-piano aanheffen? Enfin, boek ook, want Turkije is echt kudt tegenwoordig. Hotel? Trivago! ♫ Jij bent welkom. Welkom in je eigen land. ♫

De verkiezingen liggen weer op de loer, dus het grote voorsorteren is begonnen. Het CDA wil kruistochten met een dienstplichtige strijdmacht, de VVD wil geen cent meer naar Griekenland, Dijsselbloem was verbaasd, is verbaasd en blijft verbaasd, D66 wil een referendum over het afschaffen van referenda, de PVV wil een nektasjes-belasting, GroenLinks wil Mindfulness verplicht stellen op basisscholen, Marianne Thieme wil serieus genomen worden en de SP is tegen. En toen viel de onderstaande inzending van Sid Lukkassen op de mat, die betoogt waar het volgens hem echt om draait het komende jaar. Amsterdams PvdA-gemeenteraadslid Sofyan Mbarki stelde in een interview in MUG Magazine, zomer 2016: “Ik voorspel dat identiteit het verkiezingsthema wordt. Wie ben ik in relatie tot Nederland? Mag ik hier zijn? Dat geldt zowel voor witte mensen die zich afvragen of alle veranderingen ten koste van hen gaan, als voor gekleurde mensen die twijfelen of zij wel geaccepteerd worden.” Niet alleen Mbarki maakt deze analyse. The Economist schreef 2 juli in ʿLiberalism after Brexitʾ: 

“Globalisering bracht het Westen welvaart maar verplaatste de industrie naar China; als gevolg werden miljoenen mensen hier werkloos. In plaats van de voor- en nadelen van globalisering te balanceren verlegden leiders hun aandacht. Links sprak over: cultuur, ras, mensenrechten, seksuele diversiteit en vergroening van de samenleving. Rechts over: meritocratie en zelfontplooiing. Hechte gemeenschappen van arbeiders – waar gezin en de natiestaat hoog in het vaandel stonden – brokkelden af.” De Brexit-discussie was met deze vraag verbonden: ‘waar ligt de soevereiniteit?’ Nationale soevereiniteit is onbelangrijk voor mensen die behoren tot een kosmopolitische, postnationale klasse. Zij bezitten de vaardigheden om overal in een globale economie te navigeren. Maatschappelijke lagen die een louter lokaal, regionaal of nationaal identiteitsbeeld hebben kunnen dat niet. Daarmee bleek Brexit tevens een klassenconflict.

Nee maar! De rijkste Nederlanders van Nederland, de familie Brenninkmeijer, waren reuze FOUT in de oorlog. Wat heet: de familie was fouter dan een slechtzittend confectiepak gecombineerd met spekzolen en een nietszeggende streepjesdas van het soort dat je alleen bij de C&A kan kopen. Men pikte panden in van getransporteerde Joden, liet de hemden - denkelijk in stemmige bruintinten - in elkaar naaien door krijgsgevangen en Joden uit het ghetto van Lodz. Ook spekte het bedrijf de kas van de NSDAP met 300.000 Reichseuri. Een flinke smet op het baadje van het C&A'tje; toch is het wel chic dat het nieuwe onderzoek van historicus Mark Spoerer in opdracht en met volledige medewerking van de familie zelf is geschreven. Overigens heeft het concern nooit zijn excuses aangeboden voor het gebruik van Jantje Smit in haar campagnes.

Het is vandaag twee jaar geleden dat Malaysia Airlines vlucht MH17 neergehaald werd boven Oost-Oekraïne. Zo lang al? Ja, zo lang al. Aan boord 298 onschuldige mensen - waaronder 196 Nederlanders - die deze aanslag geen van allen overleefden. Destijds sprak Rutte nog over gerechtigheid en straf voor de daders. De MinPres van alle Nederlanders ging zich persoonlijk inzetten voor het bovenhalen van de onderste steen. Eerder zou hij niet rusten. Er is de afgelopen twee jaar heel veel gebeurd, en tegelijkertijd ook weer heel erg weinig. Timmerfrans zat bijkans te janken in de VN-veiligheidsraad, ging viral, maar wist diplomatiek gezien geen reet uit te halen. Rusland en Oekraïne verzonnen smoesjes om hun primaire radarbeelden niet te hoeven delen ('Onderhoud!', 'Gewist!') en kwamen daar gewoon mee weg. Nabestaanden schreven brief aan Poetin en Poroshenko, die onbeantwoord bleef. Er kwam zelfs nog een associatieverdrag met Oekraïne tussendoor: prima, zult u zeggen, laat dan eerst maar eens even die radarbeelden zien. Maar Mark 'onderste steen' Rutte haastte zich om uit te leggen dat die zaken heus echtwaar helemaal niets met elkaar te maken hadden. Twee jaar verder loopt het onderzoek van Nederland en Maleisië nog steeds. Het onderzoek van Bellingcat ook. En ook de Nationale Omtzigtman heeft het dossier MH17 nog niet losgelaten. Maar ondertussen ligt die onderste steen nog altijd ergens in de modder in een veld in Oost-Oekraïne. Of ergens onderin een bureaula in het Kremlin, zo u wilt. En diep van binnen weten we eigenlijk allemaal wel dat die gerechtigheid voor de slachtoffers er niet meer van gaat komen. Want zoals Omtzigt gisteren zei bij EenVandaag: als je die radarbeelden in het eerste en tweede jaar niet hebt weten te achterhalen, waarom zou dat dan in het derde jaar opeens wel lukken? De verkiezingen zijn in zicht, Rutte is bijna MinPres-af. De premier die niet zou rusten tot de onderste steen boven was, spreekt twee jaar na dato op feestboek alleen nog obligaat over 'de herinnering aan de 298 overledenen die voor altijd bij ons zal blijven.' Waarmee het eens te meer pijnlijk duidelijk wordt dat niet de waarheid of gerechtigheid, maar de herinnering uiteindelijk het enige zal zijn dat Nederland en de nabestaanden rest.

Premier Rutte komt aan bij tweede jaarlijkse herdenking #MH17. Ik ben zo binnen, ga tweeten zonder beeld. pic.twitter.com/DQ239fyCQ7

— Geert Gordijn (@geertgordijn) July 17, 2016

Ingezonden. Niet alleen kamerleden ergeren zich aan vlagwapperende NederTurkse landgenoten, Anatolische Streepjes-Nederlanders, PolderTurken, TurkoKazen Turken. Ook de man in de Rotterdamse straat heeft er moeite mee dat zulks zomaar allemaal kan. NAW bij de redactie bekend. Foto via ANP. = = = Geachte heer Eerdmans, Ik schrijf u deze e-mail omdat u als wethouder, veiligheid en handhaving in uw portefeuille heeft en u presenteert zich naar de Rotterdamse kiezer als iemand die voor stevig handhaven is en een zero-tolerance beleid voert. Tot mijn grote verbazing zijn er onlangs twee demonstraties in Rotterdam geweest die niet minimaal 48 uur van te voren zijn aangemeld bij de burgemeester (de regels die Rotterdam zelf stelt aan demonstraties). Het gaat om deze en deze demonstratie. De eerste demonstratie was gespannen volgens de nieuwsberichten: medewerkers van de media konden hun werk niet doen. Persvrijheid, onmisbaar in een democratische samenleving (lees ik ook op de website van de Rijksoverheid) werd gedwarsboomd. Ook werd er een cameraman van de NOS geslagen en werd een auto beschadigd. Sinds wanneer worden in Rotterdam demonstraties niet afgebroken waar de persvrijheid wordt ondermijnd, geweld wordt gebruikt en vernieling aan de orde is? Graag uw antwoord. Nu mijn vraag over het toestaan van de demonstraties. De gemeente heeft regels omtrent demonstraties. Deze moeten minimaal 48 uur van te voren aangemeld zijn. Dat waren deze demonstraties niet. Toch is er besloten deze nationalistisch geïnspireerde demonstraties doorgang te laten vinden. Ik zeg nationalistisch, want er waren veel Turkse vlaggen te zien en er werd geroepen 'Türkiye'. Blijkbaar staat de gemeente bepaalde nationalistische demonstraties wel toe die niet 48 uur van te voren aangemeld zijn. Aangezien ik aanneem dat de gemeente Rotterdam niet handelt op basis van willekeur (als de gemeente wel zo handelt, hoor ik dit graag) en ook voor de gemeente artikel 1 van de Nederlandse grondwet geldt (iedereen is gelijk voor de wet), zou ik graag van u horen onder welke voorwaarden (die ook gehanteerd zijn bij de twee bovenstaande demonstraties, want er werd niet ingegrepen) het mogelijk is om een nationalistisch geïnspireerde demonstratie in Rotterdam te houden, zonder dat deze 48 uur van te voren aangemeld is bij de burgemeester. Bij voorbaat dank. Met vriendelijke groet, Arjen

Met vier geslaagde staatsgrepen in ruim vijftig jaar zou je denken dat het Turkse leger voldoende ervaring zou hebben opgedaan qua het succesvol plegen van deze vijfde putsch. De gebeurtenissen in de nacht van vrijdag op zaterdag wijzen echter anders uit. Op het moment dat de Turkse president Recep Tayyip Erdoğan de natie via CNN Turkije toesprak, was de coup d'état feitelijk mislukt. De president bleek in charge, de coupplegers hadden verzuimd de media het zwijgen op te leggen. Graaf Claus von Stauffenberg overkwam hetzelfde op donderdag 20 juli 1944: na zijn aanslag op Adolf Hitler smoorde een radiocommuniqué die avond dat de Führer nog leefde de laatste illusie van een succesvolle staatsgreep. Natuurlijk, Erdogan is geen Hitler die zijn tegenstrevers aan pianosnaren en vleeshaken laat ophangen, tegelijkertijd vinden dit weekeinde lynchpartijen in Istanboel en Ankara plaats: er zou zelfs sprake zijn van onthoofdingen van militairen die zich tegen het Erdogan-regime hebben gekeerd.

De Grote Blonde Leider is aangekomen in de Verenigde Staten voor een dagje conveniëren op de Republikeinse conventie. Heerlijk met collega-wappies bomen over muren alsook het aanjagen van schrik van de gevestigde politieke elite. Ook is het fijn om even uit de knettergekte van het Haagse bestaan te ontsnappen, zo nu met het reces. Als een echte Hollander horen daar natuurlijk wazige barfoto's bij: rondborstbarvrouwen, Bourbon: het is goed toeven in het nog niet door de islam aangevreten redneckland. Het is jammer dat er nog een grote gun ontbreekt, want dan was het plaatje helemaal compleet. Gelukkig kunnen we nog net de gouden schittering van de blondgebleekte haartjes van de peroxidegermaan in de spiegel ontwaren.

Nashville, Tennessee

I love it here :-) pic.twitter.com/F72Bwu7MQY

— Geert Wilders (@geertwilderspvv) July 16, 2016

De couppoging van afgelopen nacht is een gevolg van een democratisch tekort in Turkije. De persvrijheid is dood, geen scheiding der machten, een interne oorlog in de Koerdische regio en Erdoğan dertien jaar onafgebroken aan de macht. Nieuwszenders, inlichtingendiensten, politie, legertop, rechters allemaal onder de volledige controle van kritiekloze volgelingen. Erdoğan sprak in 1998: "The mosques are our barracks, the domes our helmets, the minarets our bayonets and the faithful our soldiers..." (BBC). Hij werd veroordeeld tot tien maanden, zat er vier uit en werd uit het passieve kiesrecht gezet. Dankzij zijn eerste persoonlijke grondwetswijziging kon hij later toch parlementslid, premier & president worden. Het Turkse leger ziet zichzelf als beschermheer van een seculiere Turkse staat. De grote Atatürk, de oprichter van de huidige Turkse staat, kwam uit dat leger. Hoewel deze couppoging door slechts een klein deel van het leger was, greep het andere deel niet in. Dat liet Erdoğan liever over aan de gewone bevolking. Die beklommen de tanks, waarvoor hulde. Nu is mijn Turks nogal roestig, maar wat die bevolking scandeerde was goed te verstaan. Welk nieuwsfragment je ook pakt, ze reciteren de naam Recep Tayyip Erdoğan alsof het een soort godheid is. Zoals pubermeisjes vroeger hysterisch naar de Beatles schreeuwden. Ze steunen daarmee dus niet de democratie als systeem, maar alleen de man zelf. Niet de gekozen ceremonieel president, maar een geaccepteerde en geliefde dictator.