Geenstijl

Soort van insider trader corporate memo in de marges van de mediastroom, maar toch ff meepakken wegens huhwat?&waarom?

De ene innovatie is de andere niet. Afgelopen week liet Elon de letter W van de gevel van Twitter HQ in San Francisco verwijderen (haha, 'Titter') en kondigde Substack aan een twitterachtige nieuwe functie te gaan uitrollen, Notes. Dat laatste zint Elon niet, dus de man die Twitter kocht om bots te ruimen en meer vrijheid van meningsuiting toe te laten op het blauwevogelforum, heeft nu een soort van bots ingezet om de vrijheid van meningsuiting in te perken in de blauwevogelhel, door linkjes naar Substack.com niet meer retweetable te maken, weg te drukken uit de tijdlijn en op andere manieren te dwarsbomen.

Raar verhaal, want Substack is ook een obstinaatje, opgericht om journalisten, schrijvers, bloggers en overige toetsenbordglitterati een safe space te bieden tegen (social & corporate) media censuur & cancelcultuur. Musk koos mede daarom Bari Weiss, Michael Shellenberger en Matt Taibbi om de #TwitterFiles via hun Substack-pagina's naar het daglicht te tillen. Die laatste is nu boos van Twitter weggelopen en Musk beschuldigt Substack op zijn beurt van codediefstal. Het lijkt er echter meer op dat Chief Twit de concurrentie vreest van Substack, waar een wereld van open debat gebouwd wordt die hij zelf met Twitter voor ogen lijkt te hebben (en waarom je nu tweets van 4000 tekens kunt maken - die dus geen tweets meer zijn, maar gewoon artikelen ter lengte van bijna twee keer dit topic).

Ja, lijkt allemaal heel erg he said, she said maar TOCH is het relevant, omdat we eerst jarenlang gebukt gingen onder social media die fatsoensalgoritmes gingen bouwen tegen tietjes en zo, daarna te maken kregen met een tsunami van nepnieuwspaniek en "Russische trollen"-gejengel, waarna de (Amerikaanse) overheid zich actief ging bemoeien met het cancellen van gebruikers en daar tijdens corona een geïnstutionaliseerd censuur-industrieel complex van maakte. En nu staan we kennelijk te kijken naar het openingssalvo van een Epic Battle of the Tech Egos, die het monopoly op de vrijheid van meningsuiting willen claimen. De verliezer, op voorhand: niet alleen argeloze substackers maar alle eindgebruikers van sociale media én nieuwsvoorziening. Want in plaats van censuur terug te rollen, bouwt Musk er een extra dam bij om een vrije informatiestroom om te leiden, af te knijpen en naar zijn wens te doseren. *Let that sink in?
*UPDATE 22u55: Backlash of zich gewoon bedacht? Substack & Twitter lijken weer te functioneren samen
UPDATE 9 april: Taibbi ontkent voor Substack te werken. Dat maakt punt 1 en punt 3 van Musk onwaar.

Het was een retorische vraag we gaan het meteen verklappen:

Bij arme mensen staat geen A-merk Becel Omega B3 margarine van 4 euro per pond in de koelkast. Daar ligt geen blok roomboter want roomboter is veel te duur. Daar staat geen pot Zaanse mosterd want smaakmakers zijn luxetoevoegingen. Melk, nou wie weet, kan net, maar koffiemelkcups? Echt niet. En ook geen per stuk verpakte komkommer uit de supermarkt, arme mensen eten normale komkommers die in hun natuurlijke staat en vooral voor een paar dubbeltjes minder op de markt verkocht worden. Arme mensen die de deur van hun lege proviandkoeler open trekken, staren doorgaans ook niet in een brandschone, hagelwitte koelkast en nog minder doen ze dat met een blik alsof ze op dat moment beseffen dat ze vergeten zijn boodschappen te bestellen bij Albert. Kortom, we missen wat HARD REALISME in deze poster van het Rode Kruis, zoals harde realiteit wel vaker weggepoetst wordt - zelfs in boodschappen (no pun intended) over de harde realiteit.

Natuurlijk heerst er schaamte, niemand wil trots verkondigen dat ie geen geld heeft om te eten. Maar het lijkt ons niet dat je arme mensen in verlegenheid brengt als de je realiteit van het leven van arme mensen in beeld brengt. Mensen die in tochtige schimmelwoningen met een granieten jarenzeventigkeuken wonen, waar de koelkast geel is uitgeslagen en een piepknorrend geluid maakt terwijl ie met moeite de 8 graden kan aanhouden. Die mensen hebben huismerk of indien mogelijk daaronder, van alleen het meest basale. Hun honger tekent zich niet af in de koelkast, maar zit verstopt in potjes en blikken met rijst, pasta en onder het aanrecht een zakje aardappelen. Dit is niet om het Rode Kruis af te zeiken, laat staan hun campagne voor fondswerving tegen voedselnood, want dit is een breed Nederlands probleem. Wat ons niet bevalt, stoppen we weg. Dat begint bij van die scheidingsdingetjes op parkbankjes en stalen pinnen op etalageranden en dat sijpelt door tot in de armoedebestrijdingsposters van het Rode Kruis, die er helemaal niet uit zien alsof er 400.000 mensen in verborgen voedselarmoede leven. Omdat de voedselarmoede wordt verborgen.

Als je in ANP Beeldbank zoekt op "Armoede Nederland" krijg je quasikunstige foto's van schotelflats, beelden van klimaatdemonstraties (!), volle schappen bij een budgetsupermarkt en heel veel plaatjes van minister van armoedebestrijding Carola Schouten, die microfoons vasthoudt en ernstig kijkt. Dat zijn geen beelden van armoede, dat zijn sfeerimpressies om armoedebeleid te kaderen. Maar beleid in Nederland is steeds meer een modelwerkelijkheid die alleen op papier bestaat en zelfs van dat papier kun je afglijden, zo hup, de vergetelheid in. Wat we niet zien, bestaat niet in Nederland. En op deze Rode Kruisposter die iets onzichtbaars voor het voetlicht wil brengen, zien we het ook niet. Een gironummer schrijnt niet. Maar échte armoedebeelden kunnen we kennelijk niet meer verdragen.

Boos!

Niet alleen de vrouwen die naar het buitenland vertrokken en door Nederland zijn teruggehaald zijn boos, maar ook de mannen die vrijwillig naar Nederland kwamen zijn bijzonder ontevreden. De chirurgen en apothekers in de crisisnoodopvang in Purmerend zijn woedend dat het IND werkt met de snelheid van het IND. Er zit al maanden geen beweging in hun asielprocedure en daarom dreigen ze nu massaal in hongerstaking te gaan. Een soort ramadan op de zwaarste moeilijkheidsgraad. "Er is hier eten en onderdak, maar verder niets", aldus de boosmannen. Ja Nederland, waar blijft die Miele? Waar blijft dat rijtjeshuis? Waar blijft die uitkering? Bij het IND komt het water tot aan de lippen en ondertussen wordt de kraan eerder open- dan dichtgedraaid. Het gevolg is dat Yasser en zijn maten maar een beetje duimen zitten te draaien in onze poepdure opvanglocaties, de asielcrisis onverminderd doorsuddert en de kosten rap oplopen. Gelukkig kan de locatie in Purmerend binnenkort flink besparen op het voedsel: is er toch een lichtpuntje in dit gitzwarte dossier.

Staatsgesanctioneerde zelfverminking door medische professionals

Geen faux-filosofische verzuchtingen. Geen schuldwijzende vinger naar breinsmeltende social media-algoritmes. Geen pogingen om met ons stokoude wereldbeeld - van dansen rond de meiboom, met een fris biertje in de ene hand en een schertsende cartoon in de andere - in de broze hoofden van pubers en pre-pubers te kruipen, om ons te vergapen aan welke genderverbindingen daar in vredesnaam kortsluiting aan het maken zijn. Maar gewoon, de beelden. Negen minuten verminking van jonge en nog jongere tieners en twintigers die borsten en baarmoeders laten verwijderen, vulvae tot penii ombakken en penii naar binnen vouwen tot vulvae. Nauwelijks tot niet omkeerbare handelingen, waarvoor de drempel wetsletter voor wetsletter lager wordt gemaakt door D66. Al lang geen "Amerikaans" fenomeen meer - hier zijn Nederlandse cijfers van de afgelopen 20 jaar, met een bestelmenu. "Early puberty" kan betekenen dat het om kinderen jonger dan tien jaar gaat. Tabelletje hieronder is opklikbaar, cijfers van het CBS die de toename over de jaren duidelijk laat zien. Social contagion? Zegt u het maar.

Wij zeggen: Naar filmpje. Lastig onderwerp. Gevoelige materie. Maar ook: gevaarlijke ontwikkeling waarin ideologische waanzin bij volwassenen leidt tot het gewillig verminken van minderjarigen. Kudt (m/v), toch nog faux-filosofisch geëindigd. Sommige eigenschappen veranderen nou eenmaal nooit...

Echte slachtoffers

Nieuws over de vrouwen die zo'n teringhekel aan Nederland hadden dat ze emigreerden om zich aan te sluiten bij een genocidaal regime, in kampen terechtkwamen die daar een beetje bij passen, en vervolgens teruggehaald werden door het kabinet. Die hebben het namelijk helemaal niet leuk in de gevangenis! Ze mogen niet eens de hele dag internetten, lekker de krant lezen, zich gezellig onder andere gevangenen begeven of langer dan veertig minuutjes per week bellen. En dan mogen ze hun kinderen, die ze *checks notes* hebben meegenomen naar/gekregen in een levensgevaarlijke situatie waar foltering, marteling en moord aan de orde van de dag waren, ook nog niet zo vaak zien? Nou jaaa! Ze zijn toch verdomme geen Yezidi's of wel dan? Gelukkig is er nu dit stuk in NRC Handelsblad waarin eindelijk aandacht is voor dit schrijnend onrecht.

Gevoelige klap voor het Calikartel

Dus een of andere journaliste bestelde iets op Vinted. "Maar toen ze het kocht wist ze nog niet dat er een kleine, verboden verrassing zou worden meegestuurd." EEN VERBODEN VERRASSING! Wat zou het zijn? Een afgesneden pink? Een kilo dope? Een Cobra 6? Nou en dan komt het hoor. In bijna 1.200 woorden (!) doet Lieke verslag van haar aankoop (een tas) en de queeste naar de oorsprong van de verboden verrassing. Want in de tas zat... een piepklein envelopje. Met een piepklein beetje coke. Drugstest kopen, verkoper confronteren, de waarde uitrekenen ('Tegen een straatwaarde van dik 50 euro per gram, moet dit envelopje zeker een paar tientjes waard zijn'), Vinted confronteren, vervoerder Homerr confronteren ('In tegenstelling tot Vinted krijg ik van Homerr geen excuus'), navraag doen bij de politie (!) en dan afsluiten met een gewichtig woord als 'pakketezel'. Lieke bedankt voor alles wat je voor Nederland doet. Je diepgravende journalistieke werk, je ENORME drugsvondst, deze keiharde klap in het gezicht van de Colombiaanse kartelbobo's en je dappere beslissing om het 'goedje' door de plee te spoelen. LIEKE, WELKOM IN NEDERLAND.

Graffiti street artist Laser 3.14 spuit persoonlijk betoog op het roze wandje

Laser 3.14, alhier al anderhalf decennium beklad en tijdens struinings door het grachtenstadje worden we ook in het wild regelmatig met zijn tags geconfronteerd. Soms treffen we de man zelf. Laser loopt met een zwaar gemoed over twee goede doelen - Stichting het Gehandicapte Kind en de dierenopvang Amsterdam - die zijn moeder beroofd hebben van de nalatenschap van haar overleden man. We spraken over zijn verhaal en zeiden: “Het is shockerend hoe organisaties die constant een beroep doenop het gemoed en het goede hart van mensen, zo ijskoud voor een rechter staan om je moeder haar laatste jaren zwaar, ingewikkeld en verdrietig te maken. Het lijkt wel alsof de hele (professionele) wereld zijn eigen belang is gaan verwarren met een algemeen belang.” Daarop vroeg hij of het verhaal dan ook op GeenStijl mocht. Jazeker & bij dezen. Als wapen van de onmacht is hier een petitie opgetuigd om de 'goede doelen' op te roepen de afgetroggelde nalatenschap van Cees te verwerpen, en aan de rechtmatige nabestaanden te laten. Het volledige verhaal, door Laser geschreven, onderstaand.

Ik ben Laser 3.14. street artist en dichter. Ik schrijf vooral korte teksten. Dit wordt geen korte tekst maar een lang verhaal over een pijnlijke zaak die mij persoonlijk raakt.

Dit verhaal gaat over goede doelen. Organisaties die opkomen voor de zwakkeren, de minder bedeelden onder ons. En over hoe ik de afgelopen twee jaar ontdekte dat er ook een keerzijde aan sommige goede doelen zit.

Inflatie. Kuipje Lurpak: 14 euro

Inflatie doet rare dingen met mensen. En helemaal met supermarkteigenaren. Die hufters die in coronatijd SCHATHEMELTJERIJK werden omdat andere winkels dicht moesten, hebben iets nieuws bedacht in de War on Inflatie Winkeldiefstal. Waren het voorheen Mach3-scheermesjes die in een soort van kluis zaten, nu zijn het ook al de kuipjes smeerboter. Lurpak, een soort van niet te pruimen Deense D66 raapzaad surrogaat zuivelsmeerbotertroep, zit in de UK al in het security netje met een diefstalbeveilingisdinges eraan, en daar gaan we in NL ook naartoe. Nog even en je moet op een belletje drukken voor een kuipje Goed Begin. En de 7vink-elite smeert luidlachend echte roomboter op hun rustieke broden!!!!!1!. Revolutie. Wanneer?

Wij ook

Totale kleuter Enzo Knol, die eigenlijk Enzo Erkelens heet, mocht bij Beau (kijken ook mensen naar, alleen zijn ze in tegenstelling tot de kijkers van Enzo Erkelens doorgaans ouder dan 5) zijn belachelijke gedrag richting een politieagent goedpraten. Lang verhaal kort: er zat zo'n zak jonge aardappelen naast Enzo Knol, die reed veel te hard in een Porsche, aangehouden, Enzo zette een grote bek op tegen de agent, Heel Holland Boos op Enzo Knol. Toen dacht Enzo: goh laat ik eens normale mensen uitleggen hoe debiel ik ben, in plaats van alleen dat alleen de kleuters dat snappen. KNOLPOWeEERrRrrrR! En dus zat Enzo Erkelknol met zijn belachelijke petje bij Beau, geloofde Nederland geen ene fluit van zijn larmoyante gejank, kan Enzo weer lekker centen verzamelen en dure wagens kopen met het uitvreten van kleine kinderen en kunnen wij allemaal weer heel ruig roepen: ENZO KNOL? WIE IS DAT EIGENLIJK?

\

[Disclaimer na de tekst] Dat vierde rijk, mensen, begint aardig in de steigers te staan. Wat dat betreft is het Binnenhof de toekomst. We willen niet suggereren dat de Duitsers overal achter zitten, maar ze zitten wel overal achter. Alle Menschen werden Brüder, maar ik blijf liever alleen, liever alleen, zoals Frank Boeijen - onthoud die naam - al eens zong. Mooi dat onze van Duitsland geleasede tanks straks onder Duits opperbevel mogen opstomen richting het Oosten. Dat heeft zo’n Klaus Schwab dan toch weer lekker geregeld voor de Germanen. 

Ondertussen poetsen D66-ers zich de laarzen glimmend om straks als heertjes vooraan te staan als er weer eens een genocide ontkend moet worden.

[Disclaimer: we hebben deze versie via AI ingekort en geoptimaliseerd. Nu luisteren we zelf niet een heel uur terug, dus we zijn benieuwd naar de kijk en luisterervaring, van u, de trouwe volger. Wordt er te snel afgebroken, is het te onrustig? We luisteren naar u, maar wees mild. Het is een experiment.]