Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend

Arthur van Amerongen - Een hondenleven

Europese Patriotten vervalt voor een In Memoriam, voor een hond

Ciao bella. Elegie voor mijn ouwe trouwe lobbes Jamba

Ik noem mezelf graag gekscherend een schrijvende aap, zo’n trommelaar in de Bimbobox die een kunstje doet als je een munt in het apparaat gooit. U vraagt, wij draaien. Maar vandaag even niet...

Ik kan met geen mogelijkheid een coherent en rationeel verhaal tikken voor de serie Europese Patriotten terwijl ik zit te janken omdat Jamba er woensdagmiddag na 14.30 niet meer is. Mijn wereld is even gestopt met draaien. 

Ze ligt op een kussen aan mijn voeten, reageert nog op alles, maar ademt heel snel en heeft al vier dagen niet gegeten. Eind vorig jaar werden haar bloed en urine getest en was er niks aan de hand. Ze was wel wat mat de laatste tijd, maar ze at goed, ging mee zwemmen in de oceaan en blafte vrolijk naar andere honden. Het slechtnieuwsgesprek met de dierenarts, afgelopen maandag, overrompelde me volkomen. Jamba was opgegeven, een kwestie van een dag, hoogstens een paar dagen. Leverkanker, uitgezaaid naar de longen. Een doodvonnis.  

Ik had amper tijd om de mokerslag te verwerken, want er moest een datum worden geprikt voor de euthanasie. Mijn eerste reactie was: ‘volgende week maandag’. Natuurlijk wilde ik Jamba nog zo lang mogelijk bij ons houden, het afscheid uitstellen. Maar in die week kon er van alles misgaan met Jamba, waarschuwde de veterinária. Dan moesten Carrie en ik onverhoopt met de doodzieke hond naar de dierenkliniek in Olhão rijden, en Jamba alsnog laten euthanaseren in een klinisch, kaal hokje, op een metalen tafel, onder fel neonlicht. Bovendien is onze kliniek in het weekeinde gesloten, en dan zouden we naar het dierenziekenhuis in Faro moeten rijden. 

Dat is het laatste wat een doodzieke hond wil, dat gezeul. 

De dierenarts suggereerde dat het wellicht het beste voor Jamba was om haar meteen te laten inslapen, maar dat vonden we op z'n zachtst gezegd wat abrupt. “Dan maar over twee dagen”, zei ik met tranen in mijn ogen, in de hoop dat ze thuis geen complicaties zou krijgen en alsnog met vreselijke pijnen aan haar einde zou komen. Ik heb dat al meegemaakt met haar vader Jagua, in Paraguay, die aan leishmaniasis stierf. 

Ik schreef toen: Mijn trouwe vriend is dood. De afgelopen nacht sliep Jagua nog naast mij, zachtjes kermend, met zijn kop op mijn borst. Hulpeloos keek hij mij aan, alsof hij afscheid van me nam. De andere honden kwamen een voor een aan hem snuffelen. De afgelopen weken waren een lijdensweg, al zijn haar was uitgevallen, hij zat onder de korsten en was broodmager. We waren naar vier verschillende dierenartsen geweest, twee zeiden dat hij doodziek was en dat we hem moesten laten inslapen. De andere twee schreven hem loodzware en peperdure medicijnen voor die eigenlijk voor mensen bestemd waren met ernstige nierziektes. Het middel bleek erger te zijn dan de kwaal. Vanmorgen begon hij te trillen, hij kotste bloed, keek mij wanhopig aan, zijn gejank ging door merg en been. 

Paula rende naar buiten om een taxi aan te houden, geen enkele chauffeur wilde Jagua meenemen. Pas toen ik met een biljet van honderdduizend guaraní zwaaide, vonden we een bereidwillige chauffeur. Die scheurde naar dierenarts Raul Tuma, alias El Turco. Samen met de chauffeur droegen we Jagua de praktijk binnen en legden hem op een operatietafel. Tuma luisterde naar zijn hart en zei dat Jagua aan het sterven was. Paula schreeuwde het uit, ik aaide Jagua wanhopig over zijn enorme kop. Zijn ogen draaiden weg, hij kotste mij onder en liep leeg op de tafel. Na een paar stuiptrekkingen was hij dood. Verbijsterd liep ik naar Paula, omhelsde haar en begon te grienen als een kind. We namen afscheid van Jagua, Tuma zei dat hij voor het lijk zou zorgen. We bleven nog vijf minuten naar Jagua staren, ik prevelde wat, wist niet meer wat ik moest zeggen. ‘Dag lieve Jagua, dag ouwe reus, heb het fijn in de hondenhemel,’ fluisterde Paula.

Jagua's dochter Ray overleed drie jaar geleden na een verschrikkelijke lijdensweg. Raya leed, net als haar vader, aan leishmaniasis, maar herstelde wonderbaarlijk na een loodzware kuur. Ze werd weer helemaal de oude en was weer de brutale leider van de roedel. Maar de medicijnen hadden haar nieren aangetast en ze takelde, na drie jaar in geleende tijd te hebben geleefd,  ineens vreselijk snel af. Ik denk nog vaak terug aan haar lijdensweg en heb daarvan geleerd dat ik, als het moment daar is, razendsnel moet handelen. Hoe moeilijk dat ook is op het moment dat die beslissing genomen moet worden. Het is waanzin en totaal egoïstisch als Jamba langer in leven moet worden gehouden ter onzer troost en rouwverwerking. 

Dit was de vierde keer dat ik over euthanasie moest beslissen. 

Mijn moeder stierf in mijn armen. Ze was daas van de morfine, haar pruik was van haar uitgeteerde hoofd gegleden. Van de mooie, trotse vrouw was niets meer over dan een geraamte met een door de tumoren opgezwollen buik. De arts had mij verteld dat het vocht door de uitgezaaide tumoren werd veroorzaakt en dat ze het iedere dag wegpompten, maar dat het eigenlijk onbegonnen werk was. De kanker zat overal in haar lichaam, in haar buik, in haar nieren, in haar longen, in haar hersenen... waar eigenlijk niet. Mijn moeder was altijd fel tegen euthanasie geweest, ik wilde haar overtuiging respecteren, maar uiteindelijk besloot ik samen met de zeer gelovige arts dat de dosis morfine zou worden opgevoerd. Mijn vader ijsbeerde op de gang, liep af en toe naar buiten om een sigaar te roken. Ik had de kracht niet om de euthanasie met mijn vader te bespreken, ik kon mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst een zinnig gesprek met hem had. 

Mijn moeder kwam nog een keer bij bewustzijn. Ze keek mij wazig aan en zei met gebroken stem: ‘Lieverd, alles zal anders zijn als ik er niet meer ben. Zorg goed voor jezelf.’ Ik hield mijn gezicht tegen het hare aangedrukt, dat klam en koud was geworden. Ze bewoog nog een paar keer met haar lichaam, tot het laatste verzet was gebroken. Ik heb een paar minuten op haar levenloze lichaam liggen snikken en ben toen naar de rookkamer gelopen waar mijn pa zat, die - bang als hij was voor de dood - de laatste momenten van zijn vrouw niet had willen meemaken. Ik omhelsde hem kort en zag dat zijn ogen rood waren, maar zonder tranen. Voor het eerst zag ik dat hij een groene en een blauwe iris had.

Het ziekbed van mijn vader, niet lang daarna, was kort en hevig. Ook uitgezaaide kanker. Hij raakte in coma. Ik heb een paar dagen zijn hand vastgehouden. Tegen hem gepraat. Ook hier werd de dosis morfine opgevoerd, na mijn beslissing. Hij overleed in mijn armen, net als mama. Ik moest niet huilen. Nu wel, nu ik eraan terugdenk.

De laatste keer dat ik huilde, was drie jaar geleden bij de dood van Raya, de oudste zuster van Jamba. Nu laat ik de tranen de vrije loop, ik ben de hele dag huilerig. Het is het puurste verdriet dat er is. Jamba kijkt mij steeds verbaasd aan, wazig van de pijnstillers. Ik ben net weer even met haar wezen lopen, naar de zee. En heb weer keihard gejankt op het strand. 

Na woensdagmiddag is alleen Tita nog over van de drie Paraguayaanse zusjes. Het is het einde van een tijdperk. Ruim tien jaar geleden vloog ik van Paraguay naar Madrid met mijn honden Fabia, Raya, Tita, Jamba en Bibi, en mijn toekomstige ex Paula. Na een tussenstop van acht uur op de luchthaven Viru Viru in Santa Cruz in Bolivia vlogen we door naar Madrid. Het treintje van vijf reiskooien met daarin de hysterische blaffende beesten trok veel bekijks. De kleine Bibi vonden we op een dag vastgebonden aan de voordeur van ons huis in Asunción. Het beestje had een enorm gezwel aan haar vagina; haar baasje had kennelijk geen geld over voor een chemokuurtje. Ze werd morrend geaccepteerd door onze huisroedel en domineerde binnen een maand mens en dier.

Aan de zenuwslopende reis naar Madrid ging een logistieke en financiële nachtmerrie vooraf, met hondenpaspoorten, vaccinaties, corrupte dierenartsen en 5 peperdure kooien die we in Argentinië moesten kopen. Papa-hond Jagua overleed een maand voor het vertrek aan de zwarte koorts.  "Je bent gek dat je die stinkhonden meeneemt", zei de Duitse buurman in Asuncion, "Stuur ze toch de jungle in." Ik glimlachte en dacht: ‘Ga maar een kaarsje branden voor Joseph Mengele, du Drecksau.’ 

Mijn honden zijn mijn kinderen en ze moesten en zouden mee naar Portugal. Tijdens de vlucht naar Madrid hoorden we de honden onder ons blaffen. Ik was bang dat ze zouden doodvriezen in het laadruim. De ontlading in Madrid was groot, maar de vreugde was van korte duur. Bibi, die ondankbare hond, ontsnapte na twee dagen. Mama Fabia brak uit haar kooi tijdens de reis van Madrid naar de Algarve en is waarschijnlijk overreden op de snelweg. Paula was de volgende die verdween. 

Ondanks mijn verdriet mag ik niet klagen. Jamba stapt zonder pijn uit het leven. Carrie, Tita en Matcha zijn mijn steun en toeverlaat in deze barre tijden, en de reacties op mijn twietje, over de aangekondigde dood van Jamba, zijn hartverwarmend op Twitter en op Facebook

Ik ben maandagavond laat begonnen aan het graven van de droeve kuil voor Jamba. In de achtertuin, naast het graf van Raya. Dat valt niet mee, met een gebroken rugwervel. Dinsdag weer een stukje dieper, woensdagmorgen de rest. Het ritueel geeft me troost. Maar wat ga ik Jamba missen... Twaalf jaar sliep ze aan mijn voeten, ze was mijn allertrouwste en allerliefste vriendje. Ciao bella.

Reaguursels

Inloggen

Al jouw stukjes zijn raak, rauw en grappig. Nu liepen ook de tranen in mijn ogen.
X

oudetas | 14-04-23 | 22:04

Ik heb van alles overleefd, ook veel huisdieren. Ik voel af en toe nog steeds, ook tientallen jaren later nog, de spijt, het gemis en de heimwee naar betere tijden. Soms doet dat pijn.
Ik voel met je mee, het beste Tuur.

Aleon | 14-04-23 | 21:34 | 1

Huisdieren blijf je missen, ook na 40+ jaar nog... Ik droom er nog wel eens van, van vroeger met de honden.

Graaisnaaiert | 14-04-23 | 21:46

Sterkte Arthur. Hou je taai!

DrachiR | 14-04-23 | 21:02

Het allermooiste van een hond is
De afwezigheid van vooroordelen.
Onvoorwaardelijke trouw
En liefde
Waar vind je dat nog
Bij de mens

Sterkte, Tuur.

Peter Emile | 14-04-23 | 20:37

Och sterkte kerel.

MadameKaaaa | 14-04-23 | 20:01

Sterkte Arthur.

decaliter | 14-04-23 | 19:45

Geen huisdier is “zo maar een dier”, het zijn trouwe huisgenoten, zeker een hond.
Ik kan dit wel meevoelen Arthur en wens je sterkte toe met dit verlies.

Het geschreven verhaal is natuurlijk vreselijk waar het gaat om de inhoud, maar mooi hoe je het verdriet beschrijft, maar ook een eerbetoon, zo lees ik het, aan Jamba en de Paraguayaanse honden familie van haar.

Nuuk | 14-04-23 | 19:15

Sterkte, een trouwe viervoeter loslaten is een gemis dat evenredig opweegt tegen het plezier dat ze je al die jaren hebben gegeven

Scheetindewind | 14-04-23 | 19:05

Sterkte, als iets wel klote is dan is het verliezen van je hond wel... Het lijkt net alsof honden eerder door hebben hoe je je voelt dan jijzelf, en een hond lijkt je ook beter te kennen dan jijzelf. Als je hond sterft dan sterft er ook iets van jezelf lijkt wel.

Even een copy/paste wat ik van de week al in een ander topic schreef. Je hond verliezen is het ergste wat je kan overkomen. Afgelopen juli hebben wij onze Franse basset Louie verloren op een verschrikkelijke wijze. Hij was al een paar jaar bekend met epilepsie en had dan (ondanks een een flinke berg medicatie) elke maand wel een aanval. Helaas de pech dat 'ie op een vrijdagavond in juli een aanval kreeg maar die was anders dan anders: ineens een hoop bloed uit zijn bek, zat ook ontlasting eruit te werken (nooit meegemaakt, hooguit wat urine laten lopen als 'ie toevallig een overvolle blaas had voor de aanval) en wilde maar niet uit de aanval komen. Normaal gesproken heeft onze eigen dierenarts heel vaak weekenddienst maar dat weekend (beginnende op vrijdagavond dus) helaas niet, dus de nood-dierenarts gebeld en die gaf aan dat de hond op zijn tong gebeten zou hebben. Valium geven (zelden nodig gehad) en dan zal het wel goed zijn. Zo niet dan terugbellen. Dat werd dus terugbellen. Omdat ik op dat moment nog corona had (net uit isolatie maar niet klachtenvrij) is mijn vrouw met de buurman snel naar de praktijk van de noodarts gegaan. Eenmaal onderweg raakte Louie eindelijk uit zijn aanval. Op de praktijk werd 'ie onderzocht en werd er niets gevonden (ook geen wond in zijn bek die het bloeden kon verklaren). Een uurtje moeten blijven ter observatie en na een uur belden ze op: "ja het ziet er allemaal heel goed uit!" Mijn vrouw en dochter (toen nog 5 jaar) blij en gingen samen de hond ophalen. Eenmaal thuis zag ik dat het echt helemaal niets meer met hem was: kon geen rust vinden, bleef telkens verzitten en wilde telkens naar de tuin achterin, extreem kortademig, kreunend etc etc. Na een aantal telefoontjes werd ons verteld dat dit de bijwerkingen zouden zijn van de valium en het vanzelf over zou gaan. Maar wij hadden allang door dat dit niet de valium was want de incidentele keren dat we het nodig hadden was Louie meteen uit zijn aanval en wilde 'ie weer volop spelen etc. Dus na nogmaals paar keer telefonisch overleg: nee langskomen was niet nodig, dit heeft tijd nodig etc. De hond wilde nog steeds achterin de tuin blijven en kon nog steeds geen rust vinden en bleef kortademig. Het was maar goed dat het die nacht warm was want een hond in de kou buiten laten is niets (het was toen een graad of 36 ofzo overdag en 's nachts ruim 24+ graden, was toen een van de warmste nachten). Mijn vrouw is er tot 4 uur in de nacht bij gebleven en ik tot 4.30 om toch even wat rust te pakken en de hond leek ook ietsjes rustiger. Om 6.15 schiet mijn vrouw wakker en gaat meteen naar buiten. Louie kijkt haar raar aan en ze haalt meteen mij erbij. Op het moment dat we beneden buiten bij hem komen is het al gebeurd: Louie is overleden en had zijn laatste adem net uitgeblazen. We belden weer de nood-dierenarts en op dat moment komt er (wederom) een flinke hoeveelheid bloed uit zijn bek lopen. We hebben hem in de tuin begraven, want ik heb een aversie tegen cremeren en we wonen in Eindhoven-Noord en ruiken Rendac als de wind verkeerd staat (op dat moment roken we Rendac zelfs, wat het extra luguber maakte). Een aantal dagen later (toen ik zeker 100% coronavrij was) konden we bij onze eigen dierenarts terecht om het verhaal te bespreken (op zijn initiatief, echt een top dierenarts) en die gaf aan dat de hond echt flink pijn heeft geleden en tussen de regels door hoorde je dat 'ie niet begrijpt dat die nood-dierenarts eigenlijk zo passief was: niemand zijn zulke epilepsie-specialisten als wij omdat we het zo verdomd vaak gezien hadden en ook precies wisten dat het dit keer echt anders was dan "normaal". Waarschijnlijk is Louie overleden aan een maagtorsie of maaghernia (gezien de bloedingen vanuit zijn bek, terwijl de ontlasting normaal was en geen "shock shit"), of aan multi-orgaanfalen. Allemaal getriggerd door die epileptische aanval. Ik heb het er nog steeds heel moeilijk mee, want een hond van 7 jaar hoort niet op deze wijze te lijden of te sterven. En het was een hond die echt 100% naar mijn hart was (nog meer dan de basset die we bij mijn ouders hadden). Ik heb echt het idee dat zijn dood voorkomen had kunnen worden en dat het beestje ons ontnomen is op een wijze die nooit had mogen gebeuren.

Ondanks de pijn en verdriet hebben we sinds december, door wat toeval, een nieuwe Franse basset-pup genaamd Humphrey. Het is een hele andere hond qua karakter (je wil niet vergelijken maar doet dat toch), en met longcovid (heb dat al sinds de 1e golf, die corona-besmetting van juli was mijn 2e keer corona) is een pup opvoeden best zwaar. Of het zo'n hond gaat worden waar ik echt 10000% mee kan lezen en schrijven zoals Louie weet ik niet, maar ik ga m'n best doen.

Een hond aan euthanasie verliezen is een ramp, een hond onverwacht in de ochtend dood aantreffen is ook een ramp, en een hond zien sterven (of net een paar seconde te laat) is ook echt een ramp. Ik weet niet wat het ergste is, maar het is in alle gevallen gewoon extreem ruk en moeilijk te verteren.

Ome_BW | 14-04-23 | 18:47

Na 18 jaar z.o.. Azie ben ik inmiddels wel aan gewend.
Lekker vrij leventje, buiten de poort kakken en beetje ruzie maken met die van de ananasboer.
Mijn grootste vriend heb ik nooit meer gezien nadat ik even terug was naar Nederland, waarschijnlijk gebeten door een slang.
Twee maanden geleden was het weer raak.
We kwamen thuis en er lag er een langs de kant van de weg.
volgens de buren geschept door een pickup met hoge snelheid.
Op een gegeven moment wen je daar aan.
Dan pakt mijn zoon de bobcat en maakt een gaatje.

Rocky op 7 hoog, dat is pas zielig.

Piet-Kietelaar | 14-04-23 | 18:44

Je weet het, je zult je hond overleven. Ik heb er 7 ten grave gedragen, een aantal ervan voortijds en een met vergelijkbare aandoening (leverkanker). Het is nooit makkelijk, maar het relatief korte verdriet wordt uiteindelijk overschaduwd door de eeuwige herinneringen. Het is het waard.

PolarWolf | 14-04-23 | 18:44

Sterkte en dat veel mooie herinneringen je mogen bijblijven.

kroel | 14-04-23 | 18:29

Sterkte met het verlies Don Arthurio…

Afscheid moeten nemen van een trouwe viervoeter is loodzwaar.

Wijze uit het Oosten | 14-04-23 | 18:21

Deze raakt de kern, Arthur. Mijn oprechte deelneming en sterkte!

MickeyGouda | 14-04-23 | 18:12

In het Duits is er een woord voor; Trauerarbeit. Work of grieve in het Engels, ook mooi gezegd. Rouwen is heel hard werken. En er komen altijd momenten van ander verlies naar boven. Sterkte Arthur, met het missen van jullie maatje.

letopuwzaak | 14-04-23 | 18:01

Mijn kat Pipi, die zich elke nacht zachtjes spinnend tegen m'n buik aan vleide, 15 jaar lang, kwam na z'n dood nog één keer langs. Hij sprong op bed. Zijn zachte dikke vacht en zijn warmte, hij was het echt. Hij spinde niet en ging niet liggen, maar ik mocht hem aaien zolang als ik wilde. Het was alsof de tijd niet bestond.

Die afschuwelijke zondag moest de dokter komen. We hadden hem mee naar huis genomen en nu was hij weggekropen in een hoekje, stijf tegen de muur. Z'n buikje zat vol tumoren. Het ging niet langer. Op mijn schoot is hij toen gestorven. Ik denk er niet graag aan terug. Maar z'n afscheid maakt veel goed.

Wiebenick | 14-04-23 | 17:51 | 1

Snap er ook geen jota van want ben niet gelovig. Veel sterkte Arthur.

Wiebenick | 14-04-23 | 18:11

Slaap zacht Jamba. Als bezitter van een 17 jarige engelse stafford doet dit me denken aan iets waar ik geen zin in heb.

Baksteenbakker | 14-04-23 | 17:40

Heel veel sterkte. Dat in de hondenhemel de konijnen immer vet en traag mogen zijn.

_Fly66_ | 14-04-23 | 17:39

Het went nooit, de dood van een geliefd persoon, of van een hond of kat waar je mee opgetrokken hebt. Het is een pijn die je tot in je donder voelt, het is méér dan geestelijke pijn.
Heb zelf van mensen én van onze vorige honden afscheid moeten nemen, en ik vond het in zekere zin bij de honden nog moeilijker dan bij mensen. Dat komt, althans naar mijn gevoel, doordat je tegenover een dier je niet kunt uitspreken zoals je dat tegen een mens wel kunt. Natuurlijk, je kunt ze aaien en knuffelen en hun poot vast houden, maar er is geen taal.
Dat gevoel van onmacht bij een stervend dier is me altijd bijgebleven.
Nou, Arthur, sterkte met het verdriet over jullie hond. En hou je haaks.

KeesBruin | 14-04-23 | 17:31

Tijd - verlies
Levenswinst
ON - Geluk
Uit het lijden
Troost
Proost
GEdachte
GEdenken
Herdenken
Herinnering aan verleden tijd
NU
GWR

Milton_Styx | 14-04-23 | 17:14

De mooiste resultaten komen voort uit het gebroken hart van de kunstenaar. Sterkte man.

Joyce | 14-04-23 | 17:03 | 1

En raakt veel gevoelige snaren als je onderstaande reaguursels over de onvermijdelijke eindigheid leest van mens en dier.

Wattman | 14-04-23 | 17:22

Veel sterkte Tuurtje!

basweetutwel | 14-04-23 | 17:02

Tuur, een hond is mens beste vriend. Het verdriet bij verlies is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Toch deed je dat. Het vooraf al een stukje afscheid nemen, zo herkenbaar. De tranen komen als vanzelf. Veel sterkte man.

eentweehuppekee | 14-04-23 | 17:01

Sterkte kerel.... ik ben bekend met het gevoel.

Agent 421 | 14-04-23 | 16:47

Don Arthuro, sterkte met het verlies van je trouwe vriend, ik snap dat verdriet.

pibasso | 14-04-23 | 16:45

Beste Tuur.
Hond. Trouw.
Vriend. Dood.
Tranen. Rouw.
Sterkte!

Verderkijkert | 14-04-23 | 16:24

We zien elkaar later allemaal weer.
In Gods kantine / bruine café / kennel / tuin / woonkamer / salon / weide / hotel / ren / ...

Aristotalloss | 14-04-23 | 16:14 | 1

Maar hopelijk eerst nog even een tijdje in het Stamcafé

Baksteenbakker | 14-04-23 | 17:41

Sterkte met het verlies. Zo hebben wij van onze kat Henkie te vroeg afscheid moeten nemen. Ook kanker. Ook een afspraak moeten maken om in te laten slapen. Konden "gelukkig" nog dezelfde middag. Wat een verdriet. Ontroostbaar. Hij wilde nog zoveel die middag, maar kon niet meer. Hij was mijn steun en toeverlaat wanneer ik weer eens in een depressie zat. Hij normaliseerde de dag met zijn behoeftes die een kat eigen zijn en die ik op mij had genomen om aan te voldoen toen hij jaren geleden in huis kwam.

forecastle | 14-04-23 | 16:13

Sterkte! Went nooit, het afscheid nemen van je huisdier. Ik heb nu een hond, maar heb de as van mijn kat Elvis die 5 jaar geleden is overleden nog niet kunnen uitstrooien. Te lastig nog.

MeppieRocks | 14-04-23 | 15:59

Ook al zes keer meegemaakt maar het went nooit, ieder dier blijft uniek en voor altijd een stukje van je verleden. Nu hebben we Roxy, die is pas twee, dus hopelijk nog lang te gaan, hij zal wel de laatste zijn, ik denk dat als je hond het baasje overleeft het een nog veel groter drama is/wordt indien je geen nieuw baasje in de aanbieding hebt.

zwellevertje | 14-04-23 | 15:57 | 2

Ook voor een nieuw baasje kan het een drama zijn.
Toen wij de hond (op leeftijd) van mijn wederhelft haar moeder overnamen was het beestje ontroostbaar.. heeft al met al nog geen week geduurd of hondje ging moeders achterna.

normanius | 14-04-23 | 16:47

Daarom heb ik een hond van ongeveer 6 jaar genomen.
Mochten we doodgaan, gaat ze naar mijn dochter, waar ze stapel op is.

gato | 14-04-23 | 17:23

Wat hebben die honden een hemel op aarde gehad..
De mooiste herinnering

AldNuut | 14-04-23 | 15:56

Beste Arthur, wat een pijnlijk en gelijk prachtig verhaal. Knap dat je jouw emotie zo op papier kunt zetten. Ik mis mijn trouwe en zachte kruising Rottweiler nog elke dag en die is al wel 10 jaar dood. Net als mijn vader overigens waarmee ik een prima band had. Het lijkt er op dat het gemis van mijn hond moeilijker slijt.... apart toch. Misschien beleven we de tijd met onze viervoeter wel intenser omdat je je hond vaak meemaakt van kleine pup via vreselijke puber naar onvoorwaardelijk trouwe metgezel, eindigend als een oude, stramme, grijze en knobbelige mopperpot. Ongewild een kleine grinnik bij het lezen van een leverprobleem, een echt maatje. Zeker een hond zal niet van je verwachten lang verdrietig te blijven, liever vlot weer kwispelend het leven genieten. Sterkte.

DrJaap | 14-04-23 | 15:56

Je geliefde dier verliezen is een heftige gebeurtenis.. Sterkte.

Valka | 14-04-23 | 15:56

Zwaar klote.
Veel sterkte!

Bochel | 14-04-23 | 15:48

Ahh zo naar, alle sterkte man!

2tribes | 14-04-23 | 15:43

Pootje!
Rip Jamba en sterkte Tuur.
Groetjes en miauw,
Poekie.

Ruimedenker | 14-04-23 | 15:38 | 2

Past bij de onderste foto, zo leuk die drie honden met hun tong uit de bek.

Roos | 14-04-23 | 15:49

@Roos | 14-04-23 | 15:49:
Zo’n foto zegt alles.
Ik vermoed onderweg naar het strand.
3 opgewonden honden, zin om te rennen.
Pa & ma voorin “rustig maar jongens, we zijn er bijna!”
Poekie vindt het een griezelige foto.

Ruimedenker | 14-04-23 | 15:55

Je hebt het juiste besloten Arthur, voel je er niet schuldig over in elk geval! En veel sterkte! Het slijt uiteraard wel op termijn, maar het wennen eraan is gewoon even minder. Ook niet vreemd dat dan alles wat je dierbaar was in je hoofd de revue passeert. Het leven heeft momenten uit een hel soms, blijf dan ook naar de kleine mooie dingen om je heen kijken! Het mooie weer, alles wat bloeit, het ruizen van de zee.
Nu ik mezelf zo teruglees zou ik bijna een dominee Gremdaat trui aantrekken. Maar denk toch dat het zo werkt. Weer verbazen over alles om je heen is. Voor mij werkt het in elk geval, ook in onzekere tijden.

Jan, Leiden | 14-04-23 | 15:36

Tuur, je bent een goed mens.

hotnot | 14-04-23 | 15:31

Laat het verdriet stromen
golven aan land
terug naar zee
is elke ademhaling Jamba
daar
bewaakt ze trouw
en
oneindig je hart
<>

Roos | 14-04-23 | 15:29 | 1

Mooi, Roos!

LoesjeP | 14-04-23 | 16:22

Beste Arthur, als oprecht echte hondenliefhebber weet ik wat je mee maakt. Heb zelf altijd vrij grote honden gehad. 4 stuks. in de loop der jaren van allemaal afscheid moeten nemen.Nou geloof me, je neemt geen afscheid van een dier zoals zoveel mensen denken, maar je neemt gewoon afscheid van één van je kinderen. Ik ga er geen lang epistel van maken maar veel sterkte met het verlies van jouw dierbare. Vooral honden zijn vrienden voor het leven onder alle omstandigheden. Dat kunnen we van veel mensen en "zg vrienden" niet zeggen. Nogmaals heel veel sterkte en bij alle 4 heb ik gejankt als een klein kind bij het afscheid. Denk vooral aan de heerlijke tijd dat je met je echte vriend heb mogen delen.

Sjakie | 14-04-23 | 15:23

Ik ben in de war...!!!

neonreclame | 14-04-23 | 15:23

Hou je haaks ome Tuur.

Atheist.Vader | 14-04-23 | 15:19

Ik weet dat ik het weer ga meemaken, met mijn hond.
Vraag me af hoe mijn man en ik dat overleven.

gato | 14-04-23 | 15:14 | 3

Wie van het leven houdt kan de dood juist omhelzen.
Zeker als je van goed leven houdt.

goedverstaander | 14-04-23 | 15:21

Sterkte Tuur, heel veel sterkte omdat ik weet wat het je kan doen.
Mick, Urchin, Andor en Alf door de jaren heen moeten laten inslapen...
Nu huppelt Joy hier alweer zeven jaren rond, als een onbedoelde buddyhond zal ze mij straks moeten laten inslapen

Ron Zo | 14-04-23 | 15:11

Moet-soms--Minder-leuke-dingen-teer-apie-thema oplagen.
Neerkijken op honden is speciscisme.
Domme ezels zijn de varkens die zich er toe verlagen.

hallevvezool | 14-04-23 | 15:03

Sodekeiter zit ff met een dikke strot hier. Sterkte Tuur. slik.

ikdenkwat | 14-04-23 | 15:03

Als nazaat van een trots piratengeslacht had ik een papegaai. Nou ja, een grote valkparkiet.
Vloog vrij rond, in zijn open kooi kwam hij alleen om te eten en te slapen.
Op de schouder meelezen in de krant, en met lekker weer mee het strand op.

Die tranen toen hij uiteindelijk van de dierenars een spuitje kreeg, kamen natuurlijk door de Fisherman's Friends.
Mis dat gekke beest nog steeds.

Als je dat als onverschillige zeerob al overkomt bij een vogeltje, kan ik mij nauwelijks een voorstelling maken hoezeer een hond erin hakt.

Sterkte, heer Van A. !

Kapitein Sjaak Mus | 14-04-23 | 15:00 | 3

Alleen met het hart kun je echt kijken, Kapitein...

Roos | 14-04-23 | 15:51

Hetzelfde had ik met Peertje de grasparkiet. Een vrolijk ventje, hij vloog los door de huiskamer. Toen hij klein was, ging hij met zijn pootjes aan mijn bril hangen, het liefst voor een glas. Peertje was echt een maatje. Wist precies wanneer hij iets lekkers kreeg, en gaf zelf aan wanneer hij onder de keukenkraan wenste te douchen. Bijna 11 jaar is hij geworden. Op het laatst kon hij niet meer vliegen. Op een avond liep ik naar zijn kooitje, het deurtje stond zoals altijd, open. Hij kwam krachteloos naar me toe. Ik heb hem in mijn handen genomen en zachtjes tegen hem gepraat. Na enkele minuten was Peertje overleden. Dat een klein vogeltje zo'n grote leegte achter kan laten.

Gravin v Kippenbouth | 14-04-23 | 16:15

@Gravin v Kippenbouth | 14-04-23 | 16:15: Ik geloof ook echt dat een dier kan wachten op jou met doodgaan. Het feit dat je vogeltje toch naar je toe is gekomen en in je handen is heengegaan, dat zegt mij dat ze wachten tot jij eraan toe bent. Ging ook zo met een hond van me. Pas toen ik kon toegeven dat ie zo niet verder kon gaf ie het leven op.
Bijzonder, hoe wij op dieren reageren.

Verbandmeester | 14-04-23 | 22:58

Hetzelfde heb ik meegemaakt met mijn katten, 4 moeten inslapen,m aar bij een kat was het verdriet zo groot, niemand snapte het. Het is toch al een week geleden, zeiden ze. Nee, het duurde twee jaar en nog steeds tranen als ik aan haar denk. Met een Homo in Bulgarije een kaarsje gebrand voor haar, gek genoeg gaf het me rust als ongelovige, ook omdat de vrouw van de kerk zei, natuurlijk is ze in de hemel. De laatste kat, die ik vond en melk gaf om de drie uur is zomaar verdwenen, een arend, een konijnenhol, we zullen het nooit weten, Dagen gezocht.
Dan kom ik bij mijn moeder, die belde en zei, ik ga pillen nemen, had baarmoederhalskanker. Ma, zei ik, geen aspirine, krijg je een maagbloeding.
Nee kind, zei ze , ik heb goede middelen gespaard. Toen kwam na een tijdje, je moeder is overleden en ik wist wat ze gedaan had.
Dus in de auto gestapt , 1700 km gereden voor de begravenis, kon geen afscheid meer nemen, maar was blij voor haar.
Nu kom ik zelf aan de beurt, het ouder worden, de pijntjes overal.
Wees niet bang, gaat nog niet snel gebeuren, ook nog geen middelen, maar mijn gedachten zijn bij Arthur en wens hem sterkte, heel veel sterkte.

gato | 14-04-23 | 15:00 | 9

@wijsvinger | 14-04-23 | 16:08: ik hoop heel hard mee op dat wonder. Verder wat @gato zegt, kom vooral hier naartoe ... een plek vol dolende ridders, zoekende zielen, feeën en voorspellers. Ze geven verlichting. X

Roos | 14-04-23 | 16:18

@Roos | 14-04-23 | 16:18: Dank Roos. Ik blijf naar hier komen, iedere dag. Ben toch met pensioen dus tijd zat. Maar vooral omdat het leuk is en er medeleven is.

wijsvinger | 14-04-23 | 16:29
▼ 6 antwoorden verborgen

Waarom mag euthanasie van een dier wel en van een mens niet in veel landen? Raar eigenlijk. Een geliefd mens/huisdier van zijn lijden verlost zien worden op een waardige manier is zoveel beter dan creperen (wat bij sommige ziektes ondanks zorg echt wel gebeurt).

Hadena | 14-04-23 | 14:51

Sterkte lieve Tuur!

Zorque | 14-04-23 | 14:46

Ome Tuur, de enig juiste Dus sterkte!beslissing, hoe naar ook.

count von ziegenpuss | 14-04-23 | 14:43

VRIJMIBO. ??????

GS lekker genieten van Portugees vrouwelijk schoon op zonnige stranden, ons achterlatend met Caroline, Kaag, Sophie Hermans en Ollongren.

Bolhoed | 14-04-23 | 14:42 | 3

Heb jij het verhaal hierboven eigenlijk wel gelezen of niet? Dit gaat niet over blote tieten, dit gaat over rouw. Puur intens verdriet. Dus neem uw hoed af en getuig uw medeleven!

Miss_Pinky | 14-04-23 | 14:55

@Miss_Pinky | 14-04-23 | 14:55:

En daarbij ‘Portugees schoon’ bestaat alleen op plaatjes. Is er waarschijnlijk nooit zelf geweest.

overVecht | 14-04-23 | 15:10

@overVecht | 14-04-23 | 15:10: Toevallig ben ik er een aantal keer geweest en er lopen best wel een paar prachtige vrouwen en ook zeker knappe mannen rond. Maar iedereen hier zit met een dikke strot en tranen in de ogen Arthur’s pijn te lezen en dan is het ongepast om …nou ja u begrijpt wat ik bedoel.

Miss_Pinky | 14-04-23 | 15:20

Wat mooi geschreven en wat een groot verdriet. Ik heb gewoon een brok in mijn keel. Heel veel sterkte Tuur. Laat het een troost zijn dat jij goud bent (en was) voor jouw lieve hondjes.

Gravin v Kippenbouth | 14-04-23 | 14:42

Heel naar. Sterkte met dit verlies van je trouwe kameraad. Dat gedeelte over je moeder heb ik door mijn tranen heen met moeite kunnen lezen. Die vergankelijkheid is zo verrekte moeilijk om mee om te gaan.

Tiscali-2 | 14-04-23 | 14:41

Beste Arthur, veel sterkte met dit verlies.
Woorden schieten tekort.

Laatst mijn moeder weggebracht.
Haar laatste woorden waren,
Treur niet als ik ga, ik heb een mooi leven gehad.
Laat dit ook voor uw hond gelden.

Zitvlak | 14-04-23 | 14:39

Sterkte Arthur

thanseeuwen | 14-04-23 | 14:39

Mooie woorden

SteilAchterover | 14-04-23 | 14:35

Ik ga dit niet lezen.

Ik geniet elke dag van onze hond (8 jaar) - moet er niet aan denken ooit afscheid van haar te moeten nemen.

Eduardo- | 14-04-23 | 14:32

Ik jank een beetje mee. Ook ik ben mijn grootste vriendinnetje kwijtgeraakt. Mijn allerliefste Schnauzer. Heerlijk eigenwijs ding. Ik heb haar de laatste adem zien uitblazen op een metalen tafel onder neon licht. Mijn hart scheurde in tweeën. En ook heb ik mijn moeder haar laatste adem zien uitblazen met een pruikje op. Een ware martelgang om de vrouw die jou het leven gegeven heeft zo het leven uit te zien gaan omdat ze de kracht niet meer had om water door te slikken. Mijn vader is vredig in zijn slaap overleden. Gelukkig maar.

Sterkte Arthur! Ik weet waar je door heen gaat.

Zwezerik | 14-04-23 | 14:32

Sterkte Arthur, het vreselijke is de hond kan het niet zelf beslissen jij moet zelf a.h.w. de trekker overhalen en dat maak het zo misselijkmakend zwaar. Mijn zwager verloor enkele jaren geleden zijn vrouw , die notabene zelf arts was, aan de vreselijke gevolgen van longkanker, en ze heeft uiteindelijk bij volle bewustzijn in eigen persoon de euthanasie geregeld.. Dat afscheid was loodzwaar maar de beslissing over de uitvoering en het tijdstip nam ze uiteindelijk echt helemaal zelf.. Beslissen over de uitvoer bij een ander is het zwaarste dat er is voor de menselijke geest.. Nu beslis je over je eigen verwerking ervan. Nogmaals ik wens dat het je snel goed gaat. Bon courage .

Smoelensmid | 14-04-23 | 14:32

Toen mijn pa stierf was ik bezig zijn gezicht te masseren nadat ik hem had geschoren. Hij lag ook aan de morfine.. Mijn broer was tijdens het scheren para. Bang dat ik per ongeluk zijn nek zou doorsnijden. Hij zag er keurig uit. De arts die kwam aansnellen nadat ik kalm opmerkte dat hij niet meer ademde wilde mij opzij hebben om de dood vast te stellen.Dat weigerde ik.Eerst moest ik zijn haar af kammen. Tegen de verpleegkundige zei ik dat hij snel zijn gebit moest indoen voor de lijkstijfheid zou intreden. Toen de arts en de verpleegkundige klaarwaren lag hij er maar raar bij.Het gebit zat scheef. Hij zag er anders uit.

Pas in het trappenhuis van het ziekenhuis stortte ik in.

Ook in jouw verhaal van de hond herken ik. Het prikje. De pijn.Het diepe gat dat ik moest graven in mijn tuin. De kinderen die mij ondanks het drama toch lieten lachen. Met de opmerking dat ik uit moest kijken met graven met al die exen in mijn tuin.

Maar het gaat hier niet om mij. Jij verloor. Je deelde. Dat roept op.

Toen mijn pa dood was ging ik met mijn broers naar het afkickcentrum waar mijn ex toen zat. Tijdens het bezoekuur schreven we de speech voor zijn begrafenis. Mijn pa wilde een vrolijke begrafenis.We haalden mooie verhalen op en schreven de sterkste neer. Tijdens de begrafenis waren er mensen in de zaal die uit schaamte hun lach inhielden. Mooi. Zo had die ouwe het gewild.

Ik hoop dat jij ook ruimte vindt om spoedig weer contact te krijgen met die mooie sterke verhalen. Waarom het zo pijnlijk is om te verliezen is door alle rijkdom die je deelde bij leven. Dat leerde mijn pa mij door dood te gaan.
Om verdriet benaderen met dankbaarheid. Dus.... ik wens jou toe dat je met de tranen mag lachen. Denken aan al die mooie momenten. Sterkte!
P.S ik ben niet zo krachtig als Jomanda.Maar heb je wel wat positieve intentie gestuurd. Mochten andere reaguurders dit ook willen dan kan ik wat energie in stralen op gebruikte onderbroeken. Een vriendin van mij zei dat daar serieus een handel voor was.Ik snap er niks van.Ik vroeg nog... met of zonder remsporen? Ik dacht ik sla gelijk meer vliegen in 1 klap... de een zijn dood....

Anno Niem facebook | 14-04-23 | 14:31

Sterkte, veel sterkte. Net te vroeg of net op tijd gestopt met drinken, het is maar hoe je het ziet, maar het zou je vrees ik toch niet geholpen hebben. Huilend verdrietig om een huisdier. Het gaat niet zomaar weg. Op naar een ander universum lijkt het wel.

Zomaarwat | 14-04-23 | 14:31

Tis kudt

larie | 14-04-23 | 14:30

Herinneringen, dat is ook wat waard. Moest mijn mijn vriend Turbo , 14 jaar, ook laten inslapen. Vreselijk. Sterkte Tuur.

vanvandaag | 14-04-23 | 14:30

Dierenvriend altijd +1 .... namens Kattenman

Ervaringsdeskundige | 14-04-23 | 14:29 | 1

Driewerf eens!

LoesjeP | 14-04-23 | 14:43

Gecondoleerd Arthur. Sterkte.

Met_baard | 14-04-23 | 14:28

Het hoort bij het leven zeggen ze dan en het blijft je de rest van je leven bij.

Patje | 14-04-23 | 14:27

Ik kan mij voorstellen dat mensen een emotionele band opbouwen met hun huisdier. Het is wat moeilijker te begrijpen dat het ene dier blijkbaar meer waarde heeft voor sommigen dan een ander dier. Voor een hond worden kosten nog moeite gespaard maar mensen hebben er geen probleem mee een wolf af te schieten. Een kat mag in hun bed slapen en van een rat raken ze in paniek. Amper aandacht voor 9.000 varkens die levend verbranden, of varkens die voor uw stukje vlees worden doodgemartelt, maar oh wee als woef aan het einde van zijn leven komt te overlijden.

Red shirt | 14-04-23 | 14:27 | 19

@Zomaarwat | 14-04-23 | 18:20: Dat gevoelsarme moet je even uitleggen, want als ik zijn tegel van 16:10 lees krijg ik een heel ander beeld dan jij nu schetst.

Kowalski11 | 14-04-23 | 18:58

@Red shirt | 14-04-23 | 16:10: Kijk, deze nuance kan ik wel waarderen. Zo zit ik ook in de wedstrijd. Alleen vlees waarvan de herkomst bekend is en waarvan ik weet dat er een hele kleine slachterij aan te pas kwam. Overigens laten wij onze katten dan weer niet van het erf af, want daarbuiten hoeven dier en mens geen last te hebben van onze beesten.
En uiteraard heb ik zelf enige ervaring met slachten en uitbenen, want ik vind dat je dat moet snappen.

Verbandmeester | 14-04-23 | 23:09
▼ 16 antwoorden verborgen

Vallen er potverdorie zomaar dikke tranen hier.
Mijn Moedertje, die trouwens op dezelfde klotemanier stierf, zei altijd;" Tel alleen de heldere uren kind."
Maar 't is moeilijk, soms zo verdomd moeilijk.....
Sterkte Meneer van Amerongen.

LoesjeP | 14-04-23 | 14:26

Gecondoleerd. Onze teckel Leon is 9 nu, godzijdank geen problemen, verleden week nog even de nageltjes laten knippen. Ik durf me de dag niet voor te stellen dat ie verdwijnt. Ach misschien verdwijn ik wel eerder, dat kan ook gebeuren en dan de opvang. Gewoon niet aan denken en carpe diem..

Deurdonderer | 14-04-23 | 14:22

Mooi verhaal, sterkte.

van stampij | 14-04-23 | 14:21

De liefde voor een hond kan net zo intens en zelfs intenser zijn dan de liefde voor een mens. Sterkte de komende tijd Tuur.

keestelpro | 14-04-23 | 14:21 | 3

Honden kan je tenminste vertrouwen.

Schout-bij-Nacht-J | 14-04-23 | 14:27

@Schout: omgekeerd vaak niet. De mens is niet altijd de beste vriend van de hond. Ik vang ex-broodfok-teven op.

ZoekEenVrijeNick | 14-04-23 | 15:07

Dit zijn inderdaad kutdagen. Een hond is als een deel van het gezin.
Om dan een datum te prikken is moeilijk, maar uiteindelijk het beste, omdat je weet dat het lijden erger is en er toch in het kort een eind aan komt.
Ze is er altijd voor jou en je gezin geweest, ben er nu ook 1 keer voor haar, ook al is het een klote-besluit.
Sterkte Arthur.

TonAlias | 14-04-23 | 14:15

Ik weet wat het is. Moeilijkste is de beslissing bijtijds te nemen. Niet te lang wachten. Prachtige foto trouwens die onderste !

Der Schnitzeljäger | 14-04-23 | 14:13

Klote Tuur. Sterkte ermee en gelukkig heb je schijnbaar wat roze vrienden om je heen. Hartje!

overVecht | 14-04-23 | 14:13

Een tijdje geleden was ik met een groepje mensen koffie drinken. Het gesprek kwam op huisdieren. Iemand zei, waarom heb ik het eigenlijk over een hond van zo lang geleden. Alsof ze zichzelf betrapt had.

Het gaat nooit over, de vriendschap.
Sterkte.

zeurmachine | 14-04-23 | 14:11

Mijn ex heeft onze kat Gary langzaam laten doodgaan want wekelijks kut laten waxen vond ze belangrijker dan de dierenarts.

Piet Karbiet | 14-04-23 | 14:10 | 7

De huisslak van Sponge Bob heet ook Gary. Dat weet ik dan weer.

BobDobalina | 14-04-23 | 14:34

Als je dat wekelijks moet doen, is de waxer waarschijnlijk niet zo goed in de uitvoering van zijn werk

intrigant | 14-04-23 | 20:32
▼ 4 antwoorden verborgen

Sterkte. Een hond verliezen is altijd erg triest.
Die windbuks op de tweede foto ken ik ook: een Sheridan Blue Streak.

SNAFU | 14-04-23 | 14:05 | 1

....

Der Schnitzeljäger | 14-04-23 | 14:11

Hondenbezitters wier hond een plek in het leven inneemt gelijk die van een kind….
Ik heb er slechte ervaringen mee.

D-Fens_1963 | 14-04-23 | 14:03 | 1

Huisdieren zouden allemaal subsidie en een lintje moeten krijgen. Ze houden het toch maar mooi uit met ons.

Duwbak_Linda | 14-04-23 | 14:13

Je bent verdomme een lieve vent Tuurke. Niet verder gelezen dan de eerste drie regels; iedereen met honden kent de inhoud en weet genoeg. Knuffel voor jou, ouwe gek.

The-loopy-cowboy | 14-04-23 | 14:03

Sterkte Arthur. Ik voel met je mee ik ben vorige week woensdag mijn trouwe metgezel kwijtgeraakt overigens ook rond 14:30.

A.I. van Dee | 14-04-23 | 14:03

Veel sterkte, Don. Weet wat het is. Alle drie onze honden zijn nu overleden. Sinds vorig jaar is het erg stil in huis. Zij wil er geen meer, ik wel. Mis die keuters nog elke dag. Allemaal uit het asiel, Mechelaars.

rijfkoek | 14-04-23 | 14:02

Wie staat er godver 12 miljard uien te snijden. Dit gaat door merg en been Tuur. Mijn ma ging ook dezelfde manier. En net hier de 12de gevierd van mijn oudste hond. Heb af en toe al nachtmerries dat hij er ook aan moet geloven. Het is mijn eerste hond. Gelukkig nog 2 andere mormels. RIP Jamba en sterkte Tuur. Happiness starts with a wet nose and ends with a tail.

Yoda von Siam | 14-04-23 | 14:01

Niet passend maar ik moet toch altijd hier aan denken aan Bella Ciao bij deze twee woorden.
https://www.youtube.com/watch?v=4CI3lhyNKfo&ab_channel=BattleForTelenuovo

Schout-bij-Nacht-J | 14-04-23 | 14:00 | 1

Ook een fantastisch mooi nummer.. groot geworden door de Netflix serie.

Ik denk bij het afscheid van een hond altijd aan deze:

Elvis old shep
youtu.be/pUp-_pGZYVA

Sterkte Arthur

Wattman | 14-04-23 | 14:15

Ik ben geroerd Arthur, de tranen staan in mijn ogen. Hou je taai en hou in gedachte dat Jamba door jou een mooi leven heeft gehad.

Kowalski11 | 14-04-23 | 13:58 | 1

Snap ik Kowalski... een half jaar geleden heb je het zelf ook nog meegemaakt. .. X

Roos | 14-04-23 | 15:33

Wauw. Wat een verhaal. Het geeft me een brok in de keel en een flashback naar het overlijden van mijn hondje, twee jaar geleden. 18 jaar oud geworden en de intelligentste hond die ik ook heb gehad. Tot de laatste seconde bleef ze me in m'n ogen staren. Het lichaam was op, maar dat koppie... Nu durf ik geen hond meer te nemen. Bang om nogmaals die pijn te moeten voelen. Veel sterkte met het verlies.

Graeme Reaper3779 | 14-04-23 | 13:54 | 1

Omdat je nu weet hoe pijn voelt kun je erop voorbereiden.

Hondt | 14-04-23 | 14:16

*Old Shep van Elvis op zet en potje janken gaat*

pendajo | 14-04-23 | 13:54 | 1

Haha, zo is het.

Wattman | 14-04-23 | 14:18

Door de tranen heen een welgemeend sterkte gewenst. Ze heeft een prachtig leven gehad dankzij jou.

ZeMissiz | 14-04-23 | 13:51

Heel veel sterkte. Helaas onlangs hetzelfde moeten meemaken. Tranen in mijn ogen bij het lezen van dit verhaal.

Cookieman | 14-04-23 | 13:49

Sterkte!

Arnoeli | 14-04-23 | 13:49

Precies hetzelfde mee gemaakt maar dan om 7 uur s morgens kon nergens heen en de dierenarts onbereikbaar, gestikt op dezelfde manier als door Arthur omschreven, een drama, nog moeilijk mee.

Uw Verzekeringsadvis | 14-04-23 | 13:48

Mijn hondje is ruim 15, mijn trouwste vriend en maatje. Ben al langzaam afscheid aan het nemen, ze wordt doof, blind en heeft af en toe aanvallen. Maar ze geniet nog elke dag en zolang dat zo is, ik ook.

Rariteitenkabinet | 14-04-23 | 13:45

Sterkte!

sioux_ | 14-04-23 | 13:44

Veel sterkte toegewenst Arthur, afscheid moeten nemen van je trouwste maatje is een ramp !

leo59 | 14-04-23 | 13:42

Hond is je beste maatje. Sterkte

HaaiBaai | 14-04-23 | 13:41

Sterkte met het verlies! Altijd heftige dingen als je zo gehecht bent aan elkaar.

hans6100 | 14-04-23 | 13:40

Arthur, dit verpest mijn VrijMiBo. Volgende keer een vrolijker verhaal graag.

UnderTheDevil | 14-04-23 | 13:40 | 4
▼ 1 antwoord verborgen

Ben zelf keihard
Dus dit ga ik niet lezen

RickTheDick | 14-04-23 | 13:39 | 2

ik ga het lezen als ik uien ga snijden of als ik in de regen loop...

Patje | 14-04-23 | 14:55

Iedereen die een hond heeft gehad, weet uw gevoel.

Sterkte.

GKJP | 14-04-23 | 13:39 | 5

@keestelpro | 14-04-23 | 14:18:
Zo`n kat had ik ook, samen spelen, samen slapen, kat kon pootjes en geven en andere trucjes, als ik op een stoel zat kwam hij op mijn schouder zitten etctec Wat een vriend was dat! Tot ik een vriendin kreeg en dat beest gewoon jaloers werd en soms heel erg agressief (ik denk dat hij ook een kronkeltje in zijn kop had)

Patje | 14-04-23 | 14:34
▼ 2 antwoorden verborgen

Sterkte meneer Arthur. We hebben 30 jaar geleden een jong straathondje meegenomen uit Portugal, we noemden hem Rayu, wat een toeval. Hij leek ook heel veel op Raya, maar zo zijn er nogal wat van in Portugal en Spanje.

Mr_Natural | 14-04-23 | 13:37 | 1

Rayu de Prodingo

RickTheDick | 14-04-23 | 13:40

Zo is het leven, all good things must end... Veel steun gewenst

De paus | 14-04-23 | 13:36

Ik heb mij laten vertellen dat de hondenhemel een hele mooie en fijne plek is.
Sterkte Arthur.

Sjeintje | 14-04-23 | 13:36

Sterkte Tuur. Woorden schieten mij tekort na dit stukje.

WeirJack | 14-04-23 | 13:36

"Ciao bella"

Mooi gezegd. Veel sterkte met het verlies.

Schout-bij-Nacht-J | 14-04-23 | 13:34 | 1

Jij ook sterkte want ik weet dat jouw situatie niet veel anders is Schout.

keestelpro | 14-04-23 | 14:16

REAGEER OOK

Uitgelezen op GeenStijl? Abonneer je op de Nijman-Nieuwsbrief.
linktips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken
Kansino. Hét online casino van Nederland.
Online casino met licentie | Bookmakers | Online casino overzicht | Bookmakers Nederland
Online Casino | Online Gokken | Brokerfolio.com brokers vergelijken | online bookmakers in Nederland
Online Casino Top 5 | Casino bonussen | Crypto-casino.nl