Geenstijl

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Dolores O'Riordan is ons helaas ontvallen, maar ook van dode vrouwen kun je met al je hebben houden. The Cranberries lieten een ferme voetafdruk achter in de jaren 90 en nadat Dolores verdronk in een bad van water en alcohol verdronk de rest van de wereld weer even in haar prachtige, zoete, pure stem. RIP.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Kijk. Kersmis = Last Christmas & Last Christmas = Kerstmis. Wegens piemelregels past de OV niet in onze top 50, dus dan doen we het met de koffer van onze eigen Judy Wit Blank. Elton John is ook fan. Judy begeleidt zichzelf op de gitaar en verder niks want als je kunt zingen en je hebt een gitaar wat heb je dan nog meer nodig behalve een whammend nummer over harttransplantaties. Nou dan.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Aaaaah, Jacqueline Govaert. Begon op een bloedhete Pinkpop 2000 als vrolijk jongetje met koddige krullen aan d'r succescarrière, en ging een kleine tien jaar later als totale vamp weer van het toneel af op hetzelfde festival. En toch nog steeds dat leuke buurmeisje. Met ook nog een leuke zus. Is ondertussen nog steeds actief, alleen tegenwoordig toch wat onopgemerkt. MAAR WIJ ZIJN HAAR NIET VERGETEN.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Inmiddels kennen we wielrenner Lance Armstrong allemaal als een pakker van doping, maar er was een tijd dat hij ook bekend stond als de pakker van Sheryl Crow. Niet gek dus, dat mevrouw Crow goede nummers over foute mannen kan schrijven. En als er dan ook nog eerste regeltjes in zitten die geiler zijn alsdan veertien verbannen tumblr-pagina's bij melkander, dan zijn wij verkocht. Uw upvotes graag, voor Anything But Down.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Say hello to Grace Slick. Lover to Morrison. Friend of Joplin. Arrested more times than Lemmy. Took more drugs than Winehouse. Mouth like a trucker. Lul wat je wil maar Grace Slick is dé chick van de late sixties. Icoon. Rebel. Had ooit het plan om de president LSD toe te dienen via zijn thee, door het onder haar vingernagel een feestje binnen te smokkelen. Ging niet door, de FBI schrapte haar naam preventief van de lijst. (Echt, lees die bio.)  We zijn nog steeds verliefd. Ook al maakte ze 'the worst song of all time' met Jefferson Starship, en ziet ze er nu zo uit, en dan daar nog tien jaar bovenop. Don't care. We hebben de rooie pil genomen.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Kan helemaal niet dit. Nummer duurt 5 minuten, er zitten ontiegelijk lange breaks in waar bijna niks gebeurt, zang is veel te laag en veels te traag en aan het eind gaat er nog iemand rappen ook. En toch werd het een dikke hit, in die lange hete zomer van 1995. Want puur & peak negenties MTV dit, incluis een videoclip met stichtelijke boodschapjens (don't do crime, neuq met een rubber) en rare dansjes waar de R&B-dames patent op hadden (zie ook: No Scrubs). Goes without saying dat TLC un momento dado de grootste damesmuziekbeweging ter wereld was. Waterfalls werd geschreven door kleine opdonder Lisa 'Lefteye' Lopez, het creatieve brein van de band, die in augustus 2002 omkwam bij een auto-ongeluk in Honduras. Hoe het nu met de overgebleven TLC-dames gaat? Uitstekend. *That ageing thing? Not happening! *

*ting ting ting* Ahum. Mogen we nog even een klein kersttoespraakje doen?

Zo jongens, meisjes, dames & heren - dat was ons het jaartje weer wel hè? We moeten ons om te beginnen al de vraag stellen of de aanhef van dit topic nog is toegestaan. Of nou ja, dat 'moet' niet, maar omdat de problemen in dit land allemaal opgelost zijn, is het denken in genders een belangrijk onderdeel van het publieke debat geworden. Heeft u - D66 zij dank - al een genderneutraal paspoort opgehaald? Toch een van de grootste emancipatoire verworvenheden van het afgelopen jaar.

Niet alleen gender, maar ook huidskleur ging een steeds prominentere rol spelen in 2018. Gecentreerd rond een Zwarte Piet-discussie die helemaal niemand wil voeren, maar die wederom door een piepkleine minderheid met toegang tot (of sleutelposities in) de mainstream media opgedrongen werd aan een onwillige meerderheid die gewoon de kinderen cadeaus wil geven tijdens wat we vroeger kenden als een onbezorgd familiefeest. Ons hele leven leren we als brave borsten in een progressieve poldernatie dat we mensen moeten beoordelen op de inhoud van hun individuele karakter, en niet op hun afkomst of de kleur van hun huid. Perfect rationeel - maar dat past niet meer in deze tijd van feitenvrije emotieleer. Huidskleur is in 2018 definitief een "argument" geworden. Zelfs als-ie met onschuldige schmink is aangebracht.

Wit, blank, stank, dank
Zo is het in een opportunistische omkering van de definities van racisme inmiddels bon ton om de blanke, pardon: "witte" burger van gestructureerde of institutionele onderdrukking van niet-blanke medelanders te beschuldigen, door te suggereren dat er niet naar donkere mensen wordt geluisterd, dat ze onderdrukt worden, of dat ze kansloos zijn, alleen maar omdat ze donkerder zijn dan het autochtone poldervolk. Dat je als verstandige zelfstandige denker naar sommige mensen niet kan of wil luisteren omdat ze onzin uitkramen, geen redelijke argumenten kunnen formuleren of simpelweg geen overtuigende standpunten hebben - dat gaat er bij de policor goegemeente niet meer in. Zwarte Piet is racisme omdat de "rebelse dichter" Jerry Airfryer zegt dat hij zich als Ghanees gekwetst voelt door een kinderfeest, Nederland is een land waar zwarte vrouwen kansloos zijn omdat supersuccesvolle socialite en televisiester Sylvana Simons het zegt, en moslims worden systematisch onderdrukt omdat de prijswinnende Neder-Marokkaanse acteur Nasrdin Dchar zo prachtig de slachtofferrol kan acteren.

Wat we derhalve ook in 2018 weer enorm gemist hebben, is de kritische journalistieke vraag aan Sylvana hoe het kan dat ze met een groepje gillend gestoorde BIJ1-raapsels toch keer op keer zo veel aandacht krijgt, en toch maar net voldoende stemmen haalde voor 1 zeteltje in de gemeenteraad van een stad waar ze zelf niet eens woont, met een verhaal dat voor 95% op onwaarheden, rancune en slachtofferschap berust. Of de vraag aan Jerry Airfryer hoe iemand zoals hij, die op zijn 11e in Nederland werd toegelaten en alle kansen kreeg aangereikt om wat van zijn leven en toekomst te maken in een vrij land, zo godvergeten ondankbaar kan zijn dat hij heel Nederland op basis van valse argumenten uit elkaar wil spelen over de rug van een argeloos en onschuldig kinderfeest. Of vraag hem gewoon eens wanneer zijn eerste dichtbundel uit komt, of is zijn talent soms niet toereikend om daar een eerlijke boterham aan te verdienen?

Soppen om een stinkhoer
Ben je geen journalist, politicus of BN'er en stel je die vragen wél, dan staan juist journalisten, politici en BN'ers klaar om je te brandmerken als een racist met een bange onderbuik. Ze zijn makkelijk te herkennen, want we zagen ze in 2018 opgewonden kirrend en met een natte slip naar die ene 'stinkhoer' roepende PSV-amoebe wijzen als het onwrikbare bewijs van de morele zonde van alle doodgewone burgers die geen racisme in Zwarte Piet zien.

2018 is door deze zelfvervullende retorische kwakzalverij het jaar dat mediaredacties door het lichtbruine stof moesten kruipen dat ze eerst zelf opgeworpen hebben. NRC afgelopen week nog, met hun absurde huidskleurmeting in kerstcommercials. Of de hilarische kwestie rond Trouwnegerin Seada Nourhussen, die met dubbele petten op slechte stukjes schreef, met slaande deuren bij de krant vertrok omdat ze de "witte redactie" niet aan haar racistische grillen onderworpen kreeg, en hoe hoofdredacteur Cees van der Laan vervolgens bij Nieuwsuur stond te verkondigen dat wij ons als land diep moesten schamen dat onze samenleving zo'n gestoorde vrouw niet beter van dienst kan zijn. Pijnlijke beelden - zelden zagen we zo veel ijle lucht tussen racisme en ratio, en bijna wekte de kruiperigheid van Cees ons medelijden. Bijna - het bleef bij bulderlachen.

#SorryJohan, voor niks
Maar bij Nieuwsuur (waarom was het überhaupt een item? Niemand kent Nourhussen, laat staan haar columns) overheersten de bedrukte gezichtjes over zo veel onderdrukking van die arme negertjes in onze samenleving, die door deze kwestie expliciet zichtbaar werd gemaakt omdat (uitgelokte) incidenten als het zo uitkomt schaamteloos tot norm van het geheel worden verheven (wederom: denk aan die stinkhoerroeper). Niemand die zich hardop de vraag durft te stellen of de hysterisch-activistische eentruukspony Nourhussen zelf wel helemaal lekker in de benauwde bovenkamer is. Ze kijken wel drie keer uit - kritische vragen stellen over een zwarte vrouw staat in politiek correcte kringen gelijk aan sociale zelfmoord.

We zagen een vergelijkbare gekte ook bij Johan Derksen en de homo's. Het ging van nul naar OPHEF!!1! in anderhalf reclameblok tijdens Veronica Inside, omdat Derksen zei dat homo's 'gewoon uit de kast moeten komen'. Iedereen vergat of negeerde het gedeelte waarin hij zei dat homoseksuelen voor zichzelf moeten kiezen, en voor zichzelf op moeten komen, en moeten zijn wie ze willen zijn, omdat zulks beter is dan jezelf tekort doen uit vrees voor de reactie of de mening van anderen. Een tikje gebiedend misschien, wellicht zelfs makkelijke woorden voor iemand die nooit in zijn pubertijd ontdekte dat hij "anders" is dan de meesten, maar al met al een solide en eerlijk advies dat vrijheid, karakter en eigen verantwoordelijkheid aanmoedigt. En zéker geen homohaat vertegenwoordigt. 

Maar het was alweer te laat.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Iedereen die ooit met een snowboard de Shaun White-wannabe heeft staan uithangen kent deze regelrechte wintersportklassieker van haver tot gort. Sandra Nasic komt weliswaar uit Duitsland en ze is reeds 42 jaar, maar mede dankzij die eerste knappende riff is ze ook een beetje tijdloos. *I've got the snowboard under my feet! I can fly so high I can fall so deep! But who do I see comin' up the track? A little green man with his snowboard on his back! *

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Stijlloos roze before it was cool. P!nk, die eigenlijk Alecia Beth Moore heet, beheerst de hitparadae al langer dan uw favoriete weblog de internetzeeën beheerst. Immer buiten de gebaande paden doch binnen het commerciële corset, want mevrouw Roze heur schoorsteentje moet ook roken. Wij vragen ons trouwens ook al een tijdje af What About Us maar dat heeft meer met de uitslag van de Postcode Loterij te maken. Maar daar gaat dit liedje niet over want dit liedje gaat over Trump zoals alles altijd over Trump gaat in Amerika de laatste tijd. Trump Trump Trump Trump Trump. Weet u wie het ook niet zo goed doet volgens P!nk? Juist ja.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Soort vrouwelijke Talking Heads maar dan toch weer anders en muzikaal best wel een beetje té Skyradio maar damn die stem van Natalie Merchant. Met het klimmen der jaren gaat ze bovendien steeds meer op Janis Joplin lijken maar dan zonder de rooie drankneus. En vroeger maakte ze korte kapsels onweerstaanbaar. Pracht van een VH1 Classic en toch in Nederland nooit echt voet aan de grond gekregen. Dave Matthews weet er van.