FOTOSERIE. Doodstille stations, haltes en ov-poortjes

Doorgaans bruisend van de vrolijke forenzen

Normaal pakt Annelieneke Vree hier de trein om naar modeltreintjescentrum Het Lokeendje te gaan en daar haar vinger door de kleine modeltreinraampjes te steken, maar niet voordat zij in de stiltecoupé haar boterham met kaas vermaalt met lauwe koffie zodat haar rode wangetjes opbollen, een tafereel waarop haar treinvriend Gradus dan een schalkse blik werpt. Vandaag zit Annelieneke Vree thuis, alleen, zonder geile Gradus.

Tinkie Mae-Loindi de Vries uit Amsterdam-Zuid, net 19, ketent zich elke woensdag naakt vast aan die paal naast de dame hierboven op het Centraal Station, en daar maken haar vriendinnen Kylie en Riley dan foto's van die Tinkie onder het kopje Leftist Activist Fetish verkoopt op OnlyFans. Tinkie Mae-Loindi heeft misschien niet het mooiste gezicht, niet de mooiste borsten, ook niet de mooiste vulva en al helemaal niet de schoonste vulva, maar zij is wel mooi de enige die dit doet. Daarom is ze populair en rijk. Op dit moment ligt Tinkie Mae-Loindi de Vries nog in bed. Ze weet even helemaal niet wat ze moet doen.

Achter dit scherm zit Ans Winkwonk. Zij heeft toegang tot de reisinformatieschermen van de NS en omdat met grote macht ook grote verantwoordelijkheid komt hangt ze altijd met gespreide armen over het toetsenbord waarmee de vertrek- en aankomsttijden kunnen worden aangepast, druk rondkijkend of niemand haar vanachter besluipt om haar aan te randen, of erger: de reisinformatieschermen te saboteren. Verkeerde reisinformatie kan immers dodelijk zijn, zo weet Ans. Toen ze een keer 2 minuten haar post verliet om koffie halen sloeg collega Ank Rimlap toe. Die veranderde de aankomsttijd van de Intercity naar Leiden van 10:30 naar 10:35, waardoor Rinske Korenmolen, die haar reis zo had getimed dat ze om 10:30 in Leiden zou zijn omdat ze er echt om 10:30 moest zijn, wel om 10:30 in Leiden aankwam maar dacht om 10:35 te zijn aangekomen, en daarom zelfmoord pleegde. Sindsdien haalt Ans nooit meer koffie. Die drinkt ze op een dag als vandaag lekker thuis.

Bij dit ov-poortje verloor Mo Dzaoui zijn onschuld bij zijn eerste seksuele ervaring. Toen een reiziger voor hem incheckte om door het poortje te gaan, wilde hij zonder zelf in te checken meeglippen. Hij was echter niet snel genoeg door z'n klompvoet waardoor het poortje dichtklapte toen hij er nog niet volledig door was. Mo zat klemvast en de dikke ijzeren stang van het poortje stak ongemakkelijk stevig tussen zijn billen. Mo vond het eigenlijk best een fijn maar hij voelde zich ook ietwat onteerd. Toen een andere reiziger bij Mo's poortje incheckte kwam hij vrij. Mo schaamt zich zo erg dat hij nooit meer met het ov reist, hij pakt alleen nog zijn Mercedes GLA. Tijdens het rijden denkt hij nog vaak terug aan 4 mei 2019.

Op dit perron verwisselt Joep Golanus nog weleens de lampjes. Niet omdat de lampjes het niet doen, maar omdat het Joeps passie is lampjes te verwisselen. Doet Joep thuis ook, maar op het perron kan iedereen het zien, en Joep wil graag dat iedereen het ziet, dat voegt voor hem wat toe aan zijn passie. Joep wilde vanochtend eerst niet naar het perron komen om lampjes te verwisselen, want er zou toch niemand kijken, maar uiteindelijk is hij toch gegaan omdat het verwisselen van lampjes op zichzelf al genoeg genot biedt. Morgen zijn er bovendien gewoon weer mensen, die op het bovenstaande perron dan het licht kunnen zien branden, of Joep de lampjes nu verwisselt of niet. Joep moet nog wel even kijken of hij morgenochtend geen tandartsafspraak heeft, want dan schiet zijn passie er bij in.

Dit is het bankje van de zwerver Dazefio. Hij is niet in het bezit van een ov-chipkaart. Spoorboa's, conducteurs en ander NS-personeel gedogen hem evengoed, omdat hij altijd zo mooi zingt. Dan zingt ie bijvoorbeeld: "DON'T STOP BELIEVING!" Of het Franse volkslied. En dan gaat het NS-personeel om hem heen staan en klappen. Maar op een gegeven moment moeten die door, terwijl Dazefio zingend achterblijft. Gisteren zong hij een zelfgeschreven lied over rigoureuze, levensveranderende beslissingen, die men soms gewoon dient te nemen. Een dag later is Dazefio salesmanager bij een middelgrote energieboer en heeft hij het bankje definitief achter zich gelaten. Daarom is hij niet op de foto te zien. Zingen doet hij nu onder de douche in zijn luxe villa.