Timmermans blikt terug: 'ik zou een geweldige premier zijn geweest, doe heel hard mijn best van wachtgeld af te komen'

His lulness blikt na acht maanden onzichtbaarheid terug op de beste premier die Nederland nooit gehad heeft: Frans Timmermans

Meneer de Eurocommissaris die wel eventjes naar het dorp terug zou keren om het land te redden, vervolgens zijn eigen partij ruïneerde, daarna beloofde gewoon in de Kamer te blijven en vervolgens de grote verdwijntruc deed. De sociaal-democratie kwam naar Timmermans om te sterven, en nu blikt hij terug in Het Parool. Dus natuurlijk vergelijkt hij zichzelf met een Ferrari, zegt hij dat hij een geweldige premier had kunnen zijn, dat hij een aantal leerstoelen heeft gekregen, op internationale conferenties spreekt, dat hij zo introvert is, dat hij ondanks zijn verwachtingen niet benaderd wordt door kabinet-Jetten voor 'internationale posities', en hoe hard hij zijn best doet om zo snel mogelijk van zijn wachtgeld af te komen.

Onderstaand de sleutelcitaten!

"Hoe gaat het met u?
“Goed. Het is alsof je een Ferrari met 150 kilometer per uur in een garage parkeert. Dat is een prachtige omschrijving van iemand die ineens stopt met een hele drukke baan.”"

"Weten ze thuis wat u nodig hebt na zo’n heftige periode?
“Ik ben vrij rustig, er zit aan mij een introverte kant. (...)""

"Een stap terug in de tijd: had u na de tegenvallende uitslag met 25 zetels in 2023 twee jaar later weer de lijst moeten trekken?
“Het zou kunnen dat ik misschien juist te weinig persoonlijke ambitie had voor het lijsttrekkerschap. Ik moest niet per se voor mezelf premier worden. Dat is een reden dat ik niet in een diep gat ben gevallen en er nu redelijk ontspannen bij zit. Het leiding geven aan de club zag ik als dienstbaarheid. Ik heb wel zoveel ego dat ik durf te zeggen dat ik een hele goede minister-president zou zijn geweest.""

"Laat de overheid u met rust of moet u sollicitatiebrieven schrijven?
“Ik moet allemaal werkbriefjes invullen om te laten zien wat ik heb gedaan om aan werk te komen. Ik zit in een re-integratietraject, alsof ik uit de samenleving was. Ik spreek op internationale conferenties, heb een paar leerstoelen aan universiteiten in Oxford, Florence en Bologna, ben net terug van een missie om de natuur te helpen in Indonesië. Maar een baan waar ik me de komende jaren aan wil wijden, dat niet.”

“Wat ga ik nou met mijn tijd doen? Niemand zit op je te wachten, je moet het zelf doen. Ik ben vijfenzestig, barst van de energie, wil door tot mijn vijfenzeventigste. Mijn streven is zo snel mogelijk van dat wachtgeld af te komen. Een bureau begeleidt me daarin, ze doen heel erg hun best, maar ik ben iemand met een niet zo makkelijk plaatsbare achtergrond.”"

"Tast het kabinet-Jetten voor u af of er een internationale positie vacant is?

“Nee. Ik merk daar heel weinig van, in mijn richting nul. Ik had het wel verwacht, maar het is ook niet zo dat ik iets heb van: o wat erg dat ze dat niet doen. Los van mij als persoon mag Nederland wel meer aan de weg timmeren om mensen op posities te brengen. Verder zie ik het ook niet veel. Oud-NSC-minister Caspar Veldkamp van Buitenlandse Zaken hebben ze geholpen, hij wordt EU-ambassadeur in China.”"

Nederland, geef gul aan deze model-Nederlander in nood.