His lulness blikt na acht maanden onzichtbaarheid terug op de beste premier die Nederland nooit gehad heeft: Frans Timmermans

Meneer de Eurocommissaris die wel eventjes naar het dorp terug zou keren om het land te redden, vervolgens zijn eigen partij ruïneerde, daarna beloofde gewoon in de Kamer te blijven en vervolgens de grote verdwijntruc deed. De sociaal-democratie kwam naar Timmermans om te sterven, en nu blikt hij terug in Het Parool. Dus natuurlijk vergelijkt hij zichzelf met een Ferrari, zegt hij dat hij een geweldige premier had kunnen zijn, dat hij een aantal leerstoelen heeft gekregen, op internationale conferenties spreekt, dat hij zo introvert is, dat hij ondanks zijn verwachtingen niet benaderd wordt door kabinet-Jetten voor 'internationale posities', en hoe hard hij zijn best doet om zo snel mogelijk van zijn wachtgeld af te komen.

Onderstaand de sleutelcitaten!

"Hoe gaat het met u?
“Goed. Het is alsof je een Ferrari met 150 kilometer per uur in een garage parkeert. Dat is een prachtige omschrijving van iemand die ineens stopt met een hele drukke baan.”"

"Weten ze thuis wat u nodig hebt na zo’n heftige periode?
“Ik ben vrij rustig, er zit aan mij een introverte kant. (...)""

"Een stap terug in de tijd: had u na de tegenvallende uitslag met 25 zetels in 2023 twee jaar later weer de lijst moeten trekken?
“Het zou kunnen dat ik misschien juist te weinig persoonlijke ambitie had voor het lijsttrekkerschap. Ik moest niet per se voor mezelf premier worden. Dat is een reden dat ik niet in een diep gat ben gevallen en er nu redelijk ontspannen bij zit. Het leiding geven aan de club zag ik als dienstbaarheid. Ik heb wel zoveel ego dat ik durf te zeggen dat ik een hele goede minister-president zou zijn geweest.""

Zegt alleen nuttige dingen als het al te laat is

Rutte IV was een vergissing. Een experiment gedoemd te falen. Dat wist iedereen behalve de oogkleppencoalitie die verantwoordelijk was voor deze kansloze bordesvulling. Maar nu hun demissionaire einde nadert, begint zelfs Kaag het licht te zien en vormt ze een heldere analyse over het vertrekkende kabinet. "Er was sprake van metaalmoeheid tussen en binnen de partijen. Je kan niet alsmaar door in dezelfde samenstelling." Ja Sigrid, dat zei Nederland na Rutte III al, maar jullie wilden niet luisteren. Dat de formatie bijna driehonderd dagen duurde, was ook een duidelijke hint, maar ook dat ziet de tafeldanseres pas achteraf in. "Het heeft te lang geduurd (...) Het was heel moeilijk. Als ik terugkijk waren we al bijna moe en uitgeput voordat we aan het kabinet begonnen." Moe en uitgeput, dat vat het politieke beleid van de afgelopen twee jaar redelijk goed samen. Dus Sigrid eiste voor dit kabinet een nieuwe bestuurscultuur en roept achteraf dat dit kabinet gedoemd was vanaf de start. Dat doet ons afvragen: wie is toch die vrouw die tussen deze twee momenten van helderheid alsnog instemde met Rutte IV?