Prima Ralf

Het Iraanse islamitische regime slaat de eigen burgers tot moes omdat ze anti-regime zijn, mishandelt vrouwen als die het hoofddoekje net even verkeerd dragen, mishandelt meisjes, vermoordt vrouwen die zich uitspreken tegen het regime, schiet de eigen burgers dood, knoopt de eigen burgers op, slacht in wezen de eigen bevolking massaal af, zou het liefst het Westen vernietigen, probeert zoveel mogelijk onrust te zaaien in Westerse samenlevingen, probeert zoveel mogelijk Joden te vermoorden, steunt terreurgroepen als de Houthi's, Hamas en Hezbollah met centjes zodat die terreur kunnen zaaien tegen alles wat Westers en niet-islamitisch of op z'n minst Joods is, heeft een Garde die op de terrorismelijst staat omdat die Garde bestaat uit beesten, valt omliggende (Golf)staten aan en verrijkt uranium in de hoop nucleaire wapens te ontwikkelen om de wereld mee te bedreigen en de islamitische teugels in het Midden-Oosten strakker in handen te krijgen. 

Als je dan, gevraagd naar je standpunt over zo'n misdadig en moordlustig regime, niet verder komt dan maar een beetje schamper mompelen dat je daar 'neutraal' in staat, dan heet je dus Ralf Dekker en ben je Tweede Kamerlid van Forum voor Democratie. Omdat we andere landen niet de maat moeten nemen en het onder de sjah ook geen pretje was. Mag je vinden uiteraard, alleen staan wij toch liever neutraal tegenover de oranjetompouce op Koningsdag. Maar FvD heeft die neutraliteit inzake het Iraanse terreurregime der ayatollahs. Is natuurlijk het buitenland hè, heeft FvD niks mee te maken. Tenzij Bobby Kennedy jr. afgerukt moet worden in de VS, want dan komen de Forumaards grijnzend aangefladderd voor een handtekening in hun b(r)oekje. Kudos voor het altijd waakzame politieke dier Bas Paternotte, die zijn gemoedsrust opofferde om bijkans twee minuten naar de totale onzin van Ralf Dekker te luisteren. Anders had misschien wel niemand gezien wat voor krankzinnige vent Ralf Dekker is.

Is-ie weer! Onze buitenlandspecialist Hobbs met Deel 3 (III) van z'n Iran-reeks. Deel 1 en 2 leest u hier en daar.

Foto: "A revolutionary firing squad in at the Sanandaj airport in Iran (1979)". Bron: Wiki Commons

Het jaar 1979 markeert een kantelpunt in onze moderne geschiedenis. De aan dit jaar gelieerde gebeurtenissen zijn subliem beschreven door Kim Ghattas. In de inleiding haar boek schrijft zij: "Drie gebeurtenissen vonden in dat jaar plaats, nagenoeg onafhankelijk van elkaar: de Iraanse revolutie, de belegering van de Grote Moskee in Mekka door Saoedische fanatici en de Sovjetinvasie van Afghanistan, de eerste veldslag tegen de jihad in de moderne tijd, die [de jihad, red] door de Verenigde Staten werd gesteund. De combinatie van deze drie was explosief en heeft alles blijvend veranderd. Uit dit giftige brouwsel komt de Saoedisch-Iraanse rivaliteit voort, een destructieve kracht om de macht in de islamitische wereld, waarin beide landen godsdienst misbruiken en misvormen voor hun meer profane zucht naar de heerschappij. Dat is de constante geweest vanaf 1979, een stormvloed die alles op zijn pad vernietigt. (…) Er werd een proces in gang gezet dat samenlevingen transformeerde, dat de culturele en religieuze verhoudingen veranderde. De dynamiek van 1979 heeft veranderd wie we zijn en heeft ons collectieve geheugen gegijzeld."

Sinds 1979 zijn Iran en Saoedi-Arabië verwikkeld in een ingewikkelde ideologische strijd met verstrekkende gevolgen voor het Midden-Oosten en de rest van de wereld. Beide landen beschouwen zichzelf als dé enige echte islamitische staat, wat extra gecompliceerd wordt door het feit dat Iran en Saoedi-Arabië beiden respectievelijk voornamelijk sjiitisch en soennitisch zijn. De onderlinge strijd om leiding in de moslimwereld vormt inmiddels voor een groot deel de (interne) machtsstructuren in deze landen. Sinds de Amerikaanse invasie van Irak in 2003 is de strijd tussen Iran en Saoedi-Arabië extra aangewakkerd. In de aanloop naar de Irakoorlog zochten de Amerikanen contact met Iran, waarbij onder andere werd overlegd over de wijze waarop Iran de sjiitische bevolking in Irak zou beïnvloeden. De Irakoorlog speelde Iran in de kaart. Saddam Hoessein stelde zichzelf op als een seculiere Arabische nationalist en diende daarmee als buffer tussen Iran en Saoedi-Arabië. Na de val van Hoessein ontwikkelde Iran in de loop der jaren een goede band met Irak, waarbij de Iraanse invloedsfeer in het Midden-Oosten zich fors uitbreidde. Diverse soennitische groeperingen in Irak hebben tegen deze ontwikkelingen geprotesteerd, waarbij Saoedi-Arabië - weinig verrassend - als aanjager van deze protesten diende.

Een nieuwe reeks regionale verdieping van de beste buitenlandspecialist ter wereld, Hobbs. Onderstaand het eerste deel!

Op 29 januari 2002 hield George W. Bush zijn eerste State of the Union Address. Tijdens deze toespraak, die uiteraard diep beïnvloed was door de terroristische aanslagen van 11 september 2001, sprak Bush over de “Axis of Evil”. Deze as van het kwaad bestond uit landen die zich bezig hielden met het najagen van biologische, chemische en nucleaire wapens en daarmee de Verenigde Staten bedreigden. Drie landen werden door Bush specifiek genoemd (Irak, Iran en Noord-Korea) en hij beloofde er alles aan te doen om te voorkomen dat deze landen in hun missie zouden slagen: "We zullen nauw met onze bondgenoten samenwerken om terroristen en de staten die hun sponsoren de materialen, expertise en technologie die nodig zijn om massavernietigingswapens te maken te ontzeggen."

In mei van dat jaar werden Cuba, Libië en Syrië aan dit rijtje toegevoegd. Dit leidde er toe dat Iran, Syrië en Hezbollah een (symbolische) "Axis of Resistance" uitriepen om samen te werken tegen de NAVO, Israël en Saudi-Arabië. Met name Iran is nog steeds actief onder deze noemer en blijft ondermijnende activiteiten ontplooien in onder andere Libanon en Irak.