Staal in het Stamcafé

Niet Tom, wel Ede

Gratis metworst en het StamCafé vanavond want Ede Ulfert Staal, misschien wel de grootste regiocrooner die ooit geleefd heeft, is 40 jaar dood. In ieder geval de man achter het mooiste liedje over de romantiek van plattelandsdorpen tussen kale landschappen ooit, het mooiste liedje over een moestuin ooit, het mooiste liedje over garnalen ooit en zo nog wel een paar. Met zijn door de noordenwind geslepen kop en zijn hoefijzersnor zag Ede Staal eruit alsof hij zo van het aardappelveld getrokken was, maar hij droeg een blouse (met of zonder knopen) en een colbert dus dan heb je in het buurthuis van Kiel-Windeweer al gauw wat weg van een kunstzinnige intellectueel. Hij schreef over dat het nog nooit zo donker was geweest maar dat het ook altijd wel weer licht werd. Onbedoeld dé begrafenisbanger van Noord-Nederland waar later helaas ook Freek de Jonge en Claudia de Breij mee aan de haal gingen, maar soit. Poëzie met boerenverstand. Jacques Brel met een sjekkie op de lip. Een rozewebloggezinde zoon van Ede liet ons ooit weten dat z'n vader, die wars was van gevestigde orde, zich aan onze stamtoavel prima thuis had gevoeld. Maar helaas mocht Ede maar 44 worden. Wij gaan in Groningse sferen het café in, tot de nacht van 't Hogeland een donker kleed over ons legt.