Geenstijl

Vroeger kon dat nog, nu gaat het zo:

Staat in de krant. Dus is het waar

Pijnlijke bijzin, in een ronduit potsierlijk juichverhaal over "vluchtelingen" in de Volkskrant. Over hoe een Syrische boer (!) en een Afghaanse schrijver (!!!) hier in Nederland nu de treinen opknappen, zodat u volgend jaar voor 5,5 procent meer opgepropt in Het Halletje (belangrijk fototopic) mag gaan staan in een trein die minder rijdt. We weten allemaal dat de "vluchteling" niet bestaat. Die "vluchteling" is meestal een radertje in het Ranzige Mensensmokkel Systeem van de Albanezen Leo Lucassen, Frans Timmermans en Eric van der Burg, en het juichverhaal in de Volkskrant laat maar weer eens zien dat de asielinstroom onder de streep gewoon NIET WERKT. Van de 158.000 (een stad als Enschede) "vluchtelingen" uit 2014 (cijfers CBS/Volkskrant) zit dus 58% thuis van uw verzorgingsstaat te genieten. Je hoeft geen Syrische/Eritreese ingenieur of boekhouder te zijn om zuchtend nee te schudden...

Anderhalf uur Pieter Omtzigt over pensioenwetgeving, op dit weblog?

Jazeker, want de Eik uit Enschede hield woensdag niet zomaar een bijdrage in de Tweede Kamer over de toekomst van uw oudedagvoorziening, hij gaf een hoorcollege over alle fouten, onduidelijkheden, onbekende factoren en de enorme risico's die de nieuwe pensioenwet van het kabinet met zich meebrengt. Martin Bosma zit voor, dus het gaat vlot, en wanneer het een beetje moeilijk wordt - met de dikke staart van normaalverdelingen en zo - is Pieter niet te beroerd om er even wat tekeningetjes ter verduidelijking bij te maken. Het betoog eindigt na een slotbetoog voor beter, bestendig en toekomstgericht bestuur in een klein applaus (het mocht van de voorzitter) en ook op sociale media klinkt overal bewondering en lof voor een belezen, gestudeerde en bevlogen uiteenzetting van fnuikende fouten in een nieuwe pensioenwet. Die desondanks gewoon aangenomen gaat worden, omdat maar één som telt voor deze coalitie: ‘De helft +1 is genoeg om je eigen gelijk te halen’. Zeker met steun van fusiemisbaksel GLPvdA:

Nu heeft-ie de poppen aan het pijpen

Vreselijk einde van de romance tussen Delano (34) en Bella (vanaf € 475). Ze hadden vrijwel dagelijks snoeiharde seks, maar de laatste maanden kwam de klad erin. Bella bleek onvruchtbaar. Tegen het zere been van Delano, die dollgraag een dochter wilde. Voorts was Delano uitgekeken op haar billen en bovendien was er een tiet geknapt. Op een dag kwam Delano erachter dat Bella was vreemdgegaan met zijn bloedeigen vader, Patrick. Dus stopte hij Bella in een vuilniszak en dumpte hij haar in een bos bij Nijkerk. Een crime passionnel! Hij hield nog wel van haar, maar hij kreeg er gewoon veel te weinig voor terug. Bedankt Bella, voor alles wat je Delano hebt gegeven. Maar vooral bedankt voor alles wat je van hem hebt genomen.

Eindigde met een cliffhanger

De complete zaak was al besproken, de aanklager sprak zijn schande, de verdediging waste de handen onschuld en de nabestaanden lieten een boos traantje. De eis (twee keer levenslang) lag op tafel en het was een kwestie van aftikken, opsluiten, sleutel weggooien en nooit meer aan denken. Maar toen verscheen enkele dagen voor de uitspraak plots een nieuwe getuige, met nieuwe inzichten over de opdrachtgever (hoi Ridouan) en nieuwe betrokkenen die in de boeien werden geslagen en lag de hele boel weer open. Een van de rechters is inmiddels geëmigreerd en dat betekent dat de complete zaak overgedaan moet worden, tenzij alle procespartijen vinden dat het kan doorgaan. De advocaten van Kamil Egiert stemden tegen doorgang, want die zien in de verklaringen van de getuigen mogelijk strafverlagende argumenten voor hun cliënt en als je tegen levenslang aankijkt heb je weinig meer te verliezen. En dus gaan we de hele show nog een keer doen. We gaan zien of die terrorismeverhaallijn dit seizoen een belangrijke rol gaat spelen en of we nog meer te weten komen over de onderbelichte personages die achter de schermen aan de touwtjes trokken. Voor de rest moeten we het doen met dezelfde hoofdrolspelers, hetzelfde plot, dezelfde slechteriken, waarschijnlijk dezelfde strafeis, maar krijgen we hopelijk deze keer wel een bevredigend seizoenseinde.

Betaal meer, krijg minder!

De nieuwe Koolmees op het nest trachtte nog de aandacht af te leiden door conducteurtje te spelen, maar dat kan het echte nieuws voor de reizigers niet verdoezelen: de trein wordt weer flink duurder. De prijs voor losse kaartjes in de tweede klas stijgen vanaf 1 januari met 5,5 procent en daar moet u de NS enorm dankbaar voor zijn. "Voor 2022 en 2023 wordt een totale inflatie van bijna 13 procent verwacht. Reizen met de trein wordt in deze twee jaren 6,3 procent duurder. Dat verschil kost ons naar verwachting meer dan 100 miljoen en dat brengt NS zelf op." Aandoenlijk, maar voor dat geld krijgt u ook minder treinen en mag u in de spits extra vaak sardientje spelen in dat te kleine hok dat ruikt naar overmatige deo en het complete assortiment van de FEBO. In een wereld waar de beleidsmakers het volk massaal het openbaar vervoer in willen krijgen in de strijd tegen files en klimaatverandering, ontspoort dit plan doordat de NS die gele rups ieder jaar een stukje onaantrekkelijker maakt. Zelfs de meest fanatieke klimaatplakkers pakken de auto naar hun acties. Logisch, want als u moet kiezen tussen overvol en stinkend massavervoer of de luxe van een eigen vierwieler met uw eigen muziek en zonder andermans okselaroma voor minder geld, is die keuze snel gemaakt.

Zooooo

De N50 bij Kampen is sowieso al een enorme schijtweg en als dan een of andere mafketel vlucht voor de politie en frontaal op een tegenligger klapt is iedereen kansloos. Drie doden op de dodenweg. Aan het ongeluk ging een geweldsincident vooraf. "Een verdachte is daarna gevlucht. Uit onderzoek bleek dat de auto van de verdachte op de N50 was gezien en toen is de achtervolging ingezet", aldus een politiewoordvoerder. Die achtervolging begon in Bedum... en eindigde bij hectometerpaaltje 255,2. 
UPDATE - Een van de doden is een 41-jarige man uit Het Hogeland. Hij mishandelde een 39-jarige vrouw en ging er vervolgens vandoor. Op de N50 bij Kampen kwam hij in botsing met een andere auto. Daarbij zijn twee inzittenden uit Emmeloord, een man (68) en een vrouw (67), om het leven gekomen. Verkeerde tijd, verkeerde plaats - arme mensen.

Zo, pak maar een borrel, Ebru zat in de mail en die wil ff wat doelwitten onder enkele rugnummers schilderen. We heffen het glas voor Ons Oebroe!

In een podcast die ik afgelopen week opnam met Daphne Deckers, wees zij mij op een uitspraak van columnist en regisseur Theo van Gogh, die achttien jaar geleden vermoord werd: “Als ik het zeg, ben ik een racist. Maar jij mag het zeggen, daar kunnen ze niet tegenop!” Daphne constateerde: “Tegenwoordig mag jij het ook niet meer zeggen.”

En bedankt. In my face.

Er ging een luik in mijn hoofd open en dat luik wil niet dicht. Zeker niet nadat ik vorige week weer ‘ns uit het niets gecanceld werd. Lang verhaal kort: ik ben het zat. De cancel culture. De dubbele moraal. De felicitatiedienst die media heet. Ik ben het zat dat als ik het zeg, het ‘racisme, discriminatie of drek’ heet te zijn, maar dat als een ander het zegt, het ‘humor’ heet. 

Gecanceld worden is mijn leven. En voor mij het leven van anderen. Zoals Theo van Gogh. Na zijn moord hield iedereen van Theo, was hij iedereens beste vriend en had iedereen met hem willen samenwerken. Hij moest er eerst voor vermoord worden maar o, wat was Theo toch getalenteerd. Maar ja, woorden zijn niet zonder risico. Je moet mensen ook niet beledigen, zeker moslims niet. Of vreemde culturen. Waarom zou je dat doen?! Je hoeft het niet te zeggen hé? Ik ben het zat, vanuit mijn tenen ben ik het zat. Nee, je hoeft het niet te zeggen. Maar de dubbele moraal dat goedgekeurde gutmenschjes alle woorden mogen gebruiken tégen jou en jij de rechts-radicale racist bent, is zum kotsen. Het is tijd om namen en rugnummers te noemen. Wat kan me gebeuren, gecanceld worden?!

We leven in het jaar 2003/4 en bij Buitenhof werd een columnist gezocht. Een vrouw. Vrouwen moesten op tv een live screentest doen. Eerlijk? Appeltje eitje. Ik schrijf een column, hijs me in een strak pak en knal door de autocue de woonkamer in. Strik eromheen, niets meer aan doen. Ja, mijn zelfvertrouwen is groot. Ze zoeken een vrouw die wat kan en in columnistenland betekent dat: woorden achter elkaar zetten en ze op tv durven uitspreken. Achter mijn laptop een vrouw, IRL een vrouw: mij heb je er niet mee. Dus die afwijzing kwam als een verassing: “We willen een vrouw zelf maken”. Tja. Kan. Wat meespeelde is dat ze in die tijd ronduit in je gezicht zeiden: ‘Jij schrijft voor de site van Theo van Gogh he? Ja nee, jammer. Daar willen we niet mee geassocieerd worden.’ Eikels. NEXT. Totdat de vrouwelijke columnist bekend wordt gemaakt: Herman Philipse, de ex van Ayaan Hirsi Ali. IRL een vrouw, achter mijn laptop een vrouw dus ik stuur de eindredacteur van dienst een mail. “Laat me weten waar Philipse zijn borstcorrectie laat uitvoeren, tzt zal ik er ook behoefte aan hebben.” Stik d’r in, eikels.

Omroep WNL wordt opgericht. Joost Eerdmans wordt commentator en zegt ‘jij moet erbij!’. Ja, ik moet erbij, hartstikke leuk maar ik weet inmiddels hoe er op mij, de columnist van Theo, wordt gereageerd. Dus ik bedank en vraag: “Wil jij mijn naam noemen tegen Bert Huijsjes en me laten weten hoe hij reageert?” Joost wil dat uiteraard doen, want dit wordt een inkoppertje, Ebru moet erbij! Totdat hij me verbijsterd terugbelt. “Weet je wat Bert Huijsjes zei?! ‘Ebru? Mwah, die is altijd kritisch op het verkeerde moment’.” Er zijn dus momenten dat je je bek moet houden, ook volgens journalisten. Waarschijnlijk als je een carrière in de media ambieert.

Joehoe mogen die bejaarden rustig sterven terwijl ze naar Verdi luisteren

Toch nog even een graadje aandacht voor de Jongen met de Parels die te laf was zich vast te lijmen aan een of ander schilderij (want straf) en toen maar afreisde naar planeet Boomeropia (namelijk het Concertgebouw) waar hij door het Requiem van Verdi heen toeterde dat alle ijsbeertjes eraan gaan. Toepasselijk! Ten eerste viel die knaap al op bij de bewaking toen hij door de poort kwam, aangezien hij de eerste bezoeker onder de 40 jaar van heel 2022 bleek. Ten tweede boeit het die bejaarden helemaal geen zak wat er met de aarde gebeurt, want ze zijn toch al bijna dood. Derhalve werd deze schobbejak met pek en advocaat+slagroom uit het Concertgebouw geklootzakt. Nou ja, in ieder geval geen poging om schade toe te brengen aan spulletjes, en dat is al een hele prestatie voor de klimaatgekkies.

Bloed aan de paal!

Ooit was ik een fanatieke voetbalsupporter en maakte ik met Jan Rot (dat zijn herinnering tot een zegen mag zijn) vak O in die goeie ouwe Meer onveilig. Ik walg inmiddels zo van de door corrupte en smerige FIFA en hun moslimknuffelarij dat ik hoogstwaarschijnlijk geen enkele wedstrijd van het komende WK ga kijken. In de Algarve merk ik gelukkig helemaal niets van voetbalkoorts. Geen slingers, geen vlaggetjes. Nakkes, nada. Wat een verademing! En dat terwijl ik een groot deel van mijn leven helemaal gek was van voetbal. Ik ademde voetbal en ik stikte van woede als Ajax of het Nederlands elftal verloor.

Ach, ik roep al een paar jaar op tot een boycot van het islamo-fascistische Qatar. Qatar is Saoedi-Arabië in het klein, al schenken ze in Doha op een paar aangewezen plekken voor een mensonterend godskapitaal een miezerig laf biertje, dat de ongelovige snel moet opdrinken, zonder het risico dat zijn kafirkoppie van de romp wordt gekliefd op vrijdagmiddag op het FIFA-plein, recht voor de Michel Platini-moskee. Over de mensenrechten in Qatar hoef ik het niet te hebben, want die zijn er niet, en de heersende Ali Baba’s steunen zo ongeveer alle islamitische terreurbewegingen ter wereld, mits die niet al door de grote concurrent Saoedi-Arabië worden gesponsord. 

De islam en voetbal zijn net zo’n geweldige match als de islam en nobelprijzen. Ooit woonde ik in Jericho de legendarische wedstrijd bij tussen FC Palestina en Variétés-Club de France met Michel Platini, Maxime Bossis, Alain Giresse, Yannick Noah, Philippe Pétain en Ferdinand Walsin Esterhazy. Een en ander vond plaats op 8 oktober 1993 in het kolkende Mohammed Amin al-Hoesseini-stadion in Jericho. Tienduizend jonge mannen (er was werkelijk geen één vrouw) genoten van de bips van Yannick Noah, tot de scheidsrechter een dubieuze penalty gaf aan FC Palestina. Mahmoud Jarad Sinno – wie kent hem niet – maakte de 1-0, waarop de uitzinnige massa het zand betrad en de wedstrijd gestaakt moest worden. Yannick Noah heeft een week niet kunnen zitten en een teleurgestelde Platini zei later dat de Joden erachter zaten, waarna hij onmiddellijk tot ambassadeur van Sportzaken van Qatar werd gebombardeerd.

Islam and football: never the twain shall meet, ook al kopen de sheiks alle clubs in Europa op.