Feynman en/of Feiten – Fiscaal vogelvrij

Nadat het kabinet aangifte tegen de Belastingdienst had gedaan, deed de fiscus netjes 12 miljoen documenten in een datakluis om dit strafrechtelijk onderzoek te faciliteren. Het OM heeft deze bruidsschat nooit geopend. De plek waar het ambtelijke proces tot in detail te volgen was, waar je gedrag en opzet kunt beoordelen, werd een doofpot.

Dit is alsof Willem Endstra de recherche bezig ziet, besluit zich te laten rondrijden op een lege achterbank, honderden cassettebandjes inspreekt over hoe de penoze in elkaar steekt, en er niemand naar luistert. Alsof Fred Ros kluisverklaringen aflegt om strafvermindering te krijgen, en de kluis dicht blijft. Als het fotorolletje van Srebrenica.

We hebben gezien hoe deze aangifte van het kabinet werd afgedaan, het Openbaar Ministerie heeft niet gekeken en kon daarom geen opzet, geen knevelarij, geen valsheid in geschrifte, geen incomplete dossiers richting rechtspraak, geen liegende landsadvocaat, geen discriminatie of andere delicten vinden. Echte blinden lezen meer.

Dit komt nog bovenop de andere datakluis met 64 miljoen documenten, gevuld in 2019.  Zeven bewindspersonen, topambtenaren, ambtenaren en wat nerds die hen ondersteunden bij het vullen, wisten over deze doofpot(ten). Deze mensen zagen ouders en hun advocaten jarenlang vastlopen op bewijsnood en toch bleven ze zwijgen.

Zonder toestemming werd de commissie Werkelijke Schade opgeheven, ouders moesten voor 31 maart “kiezen” tussen twee schikkingstrajecten, handjeklap waar je later niet op terug mag komen. Half april werd de doofpot met 64 miljoen documenten bekend, net te laat, want ze zitten al in de nieuwe tunnels. Zo rolt onze overheid.

Etnisch profileren wie je controleert, kan je over debatteren. Het is belangrijk te beseffen dat de fiscus met de CAF-methode arbeidsintensief huiswerk oversloeg. Controle vooraf bestond niet. Als ze iets zagen, namen ze ook alle andere klanten mee, niet voor een onderzoek, maar voor een vinkje, een blokkade en een terugvordering over vijf jaren.

Normaal zou een aantijging van fraude een criminal charge zijn volgens het EVRM en UVRM. Die geven een fundamenteel recht op een duidelijke aanklacht, een compleet en onderbouwd strafdossier, een advocaat en een eerlijk openbaar proces. Bijkomend voordeel: dan waren kleinere fraudeurs überhaupt met taak- en celstraffen geëindigd.

De Belastingdienst wilde snel resultaat en sloeg onderzoek en vervolging over, ze gingen direct straffen opleggen door geld terug te graaien en te blokkeren. Dit is een heftige sanctie, leverde faillissementen, uithuisplaatsingen en huisuitzettingen. Normaal activeert zo’n sanctie alsnog strafrechtelijke beschermingen uit het EVRM en UVRM.

Binnen de 80/20 20/80 benadering werd geaccepteerd dat onschuldige ouders werden getroffen. Ze wisten niet wie wel of niet onschuldig was, of hoeveel (omdat ze geen onderzoek deden), maar dat die ertussen zaten, was bekend, die moesten maar in bezwaar en beroep. Volgens rechters waren deze ouders kansloos in hun rechtbanken.

Ouders krijgen geen berekeningen en geen betaaloverzichten. We geven asielzoekers, de natuur en krakers allerlei rechten vanuit internationale verdragen, maar we gaven onze eigen werkende ouders geen dagvaarding, geen dossier, geen proces, geen redelijkheid bij kleine vergissingen of andere Europese en/of Universele Rechten van de Mens.

Toen de Belastingdienst moeite had haar fouten te herstellen, keek ze niet in haar datakluizen doofpotten, maar werd er met € 30.000 gestrooid. Veel te veel voor vele ontvangers, en veel te weinig voor vele schrijnende gevallen. Dezelfde ziekelijke drang tot efficiëntie die deze affaire heeft geschapen, geeft louter nieuwe rechtsongelijkheid.

De Raad van State was uiterst kritisch over haar eigen rol in deze affaire. Ze waren te goedgelovig richting de blauwe ogen van de Belastingdienst en hun zegen over de alles of niets benadering werkte wreed uit. Jaren later mis ik hoe deze schuldbekentenis zich vertaalt naar een nieuwe koers van de RvS, en hoe de RvS haar fouten tijdig herstelt.

Deze datakluizen zijn gigantisch, toch kwam de overheid met een vooringenomen mening over hun inhoud, zonder die inhoud te delen. Ze willen deze doofpotten eerst censureren voor privacy (van daders?) en op staatsgeheimen (delicten, onrechtmatig handelen en ethiek). Het is al jaren tijd voor onafhankelijk strafrechtelijk onderzoek.

Twee parlementaire enquêtes waren vernietigend over de toeslagenaffaire. Ze hebben deze 76 miljoen documenten niet gehad. Hierop staat twee keer vier maanden celstraf. Dodelijk, want deze interne communicatie bevat gedetailleerde informatie wie, hoe en waarom werkende ouders fiscaal en financieel vernietigde.

Dit toeslagencircus is te complex voor ouders en voor de fiscus. Het lukt niet vooraf te controleren, alleen fraudeurs te straffen, slachtoffers schadeloos te stellen, eerlijk mee te werken aan juridische procedures of gedetailleerd in het openbaar verantwoording af te leggen. Box3 wordt nog onuitvoerbaarder, deze toeslagen waren een voorgerechtje.

Voor het Paleis van de Hoge Raad staan zes standbeelden die uitkijken op het Ministerie van Financiën (het departement verantwoordelijk voor de fiscus, alle boxen, haar software, toeslagen en de herstelhel). Het lommerrijke Korte Voorhout wordt daarmee een mausoleum waar je onze rechtszekerheid kunt herdenken, waar je kransen legt.

Hugo de Groot schreef in 1625 “Ubi iudicia deficiunt incipit bellum”, waar Justitia tekortschiet, begint oorlog. Over een paar weken rijdt onze Koning in zijn koetsje door deze ruïne, onze gedachten zijn dan bij de miljoennota, hoe een minderheidskabinet samen met oppositie ruziënd honderden miljarden over groeiende ministeries verdelen.

Allemaal betekenisloos zonder bescherming van je bezit.