Soep van de Week - tevens StamCafé

Vroeger had je Stella Bergsma - dat haar herinnering tot een zegen mag zijn - die haar stokoude achterban probeerde te shockeren door vrijmoedig uit te weiden over haar vagijn. Verhaaltjes uit de zeer oude zure doos, zogezegd. Eerst liep ze te pronken met haar ietwat sneue klotsende kwarktassen en solliciteerde ze zelfs bij de Nederlands playboy voor de functie van pinup. De hoofdredactie vond 50.000 euro wat veel, voor een 60-jarige covergirl, en schreef: probeer het eens als uithangbord bij Campina of de Melkunie. 

Toen de paar gefossiliseerde fappers waren uitgehandkard op de jopen van Stella, schreef de rasprovocatrice in een cursiefje: “Mannen van Nederland, weten jullie wel dat er in de kut een knopje zit, en dat prachtige ding heet clitoris. Maak er eens werk van, uiteraard in samenwerking met jullie naar orgasme snakkende vrouwen!” 

Nou ben ik van de generatie van de VIVA. Mannen, hier wat nuttige info van de aap in de machine: Het eerste nummer van het Nederlandse vrouwenweekblad VIVA verscheen op 7 oktober 1972.  Het blad werd uitgegeven door De Geïllustreerde Pers (later VNU). VIVA richtte zich op jonge vrouwen en onderscheidde zich door openhartige artikelen over emancipatie, werk, seksualiteit en relaties, destijds vernieuwende onderwerpen. De bekende slogan bij de introductie was: "Dag breikous, dag zeurkous." Daarmee zette VIVA zich af tegen het traditionele vrouwenblad. Na een bestaan van bijna 49 jaar verscheen de laatste papieren editie op 27 juli 2021.

Ik zat op de christelijk Ir. Mussert Mavo aan de Beukenlaan in Ede en herinner me nog hoe het eerste exemplaar van de Viva gniffelend werd doorgegeven in de klas. Er stond een tekening in van een kut, met pijlen naar de diverse schaamlippen en naar de clitoris. Nou wist ik toevallig wat een kut was (ik was er vroeg bij) want ik zat ooit met mijn moeder - mevrouw van Amerongen voor de reaguurders - in de Kippenlijn, het boemeltje van Ede naar Amersfoort. Uit de prullenbak viste ik een exemplaar van het vieze hippieblad Aloha en op de cover stond een grote harige, gapende kut, met daarbij de wervende tekst Kut is Lekker. De gapende kut leek precies op een bananenspin. Ik vond het erg eng maar ook verschrikkelijk opwindend. Mijn moeder kreeg een vuurrode kop, sloeg me keihard op mijn bakkes en griste de Aloha uit mijn handen, draaide het raampje open en smeet het blad woedend naar buiten. Ik heb hier geen trauma aan overgehouden, al werd de boemel die dag gekaapt door Molukkers en ontsnapten mama en ik aan een gewisse dood. 

Good old Stella probeerde dus een halve eeuw na Aloha te provoceren met haar doos. Ik dacht: richt je eens op de mohammedaanse mannen, die de clitoris niet kennen omdat die niet in het poepgaatje zit. 

Deze week deed Yeşim Candan een StellaBergsmaatje in de Halsemabode. Yeşim is een schatje en was de ster van Corona-ontbijttelevisie, een zeer goed bekeken programma tijdens de lockdown. Ik maakte het met Rob Muntz en Willem Davids (we wonnen ooit de Nipkowschijf voor de radio met De Inburgerking). We hadden het regelmatig over seks en Candan was de specialist op het gebied van ondeugend speelgoed. Deze week ging de Turkse BN’er helemaal los in het Parool. Het is komkommertijd en dan scoor je met een kutverhaaltje.

Kijk dat is nou die biculturele verrijking

Zeggen wij dus niet, zegt Yesim Candan, die met haar 'biculturele vriendinnen' de zaken des levens (vagina's) besprak op een terras op de Amsterdamse Nieuwmarkt. Specifieker: dat zegt Candans Nederlandse vriendin (bicultureel?), die verloskundige is en het kan weten. Goed, omdat u ons niet gelooft, hier het citaat uit Candans column: "Een Nederlandse vriendin op het terras, die verloskundige is, knikte instemmend: 'De schoonste vagina’s die ik zie, zijn vaak die van Marokkaanse vrouwen.' Mijn andere vriendin haalde haar schouders op. 'Logisch, we douchen vaak twee keer per dag en na elk toiletbezoek spoelen we na met water.'" Kunt u denken: logisch want Marokkaanse vrouwen zijn vaak schoonmaakster. Maar ze zijn soms ook agent. Laten we dus gewoon blij zijn dat Marokkanen ons niet alleen couscous en rellen, maar ook de verzorgde vulva brengen. Zijn wij ff een frisse neus halen (op de Nieuwmarkt).

If you can't stand the heat, get out of the kitchen

Die Yesim Candan is natuurlijk niet de snelste haas in het hol maar ze had zichzelf bij D66 (peilingen: 5 - 9 zetels) toch maar mooi op een bijna verkiesbare plek gedrimmeld. Omdat deze journalistieke nachtcrème 100 jaar geleden een keer een lullig stukje schreef over Kaag (lekker meedeinen op de 'heks'-hype), ze D66 een 'elitaire partij' vond én ze ooit in gesprek was met Sherry Baudet van de Wappiepartij besloot ze meteen maar weer af te zien van die plek op de lijst. Immers, ze werd genoemd bij Vandaag Inside en NRC schreef een stukje over haar. Nou moe wat een journalistiek tapijtbombardement van jewelste. En nu lévert ze toch een jankinterview af bij HP/Van Dijk.

We kunnen Yesim Candan op een kar door het dorp rijden als allergrootste slachtoffer van 2023. Het is de schuld van sociale media ('geen nuance'), het is misogynie (schuld van Derksen), het is racisme (in Turkije krijgen vrouwen die de politiek in willen alleen maar complimentjes. Ja toe Yesim, vertel ons in godsnaam nog eens iets over de politieke situatie in Turkije), het is de schuld van de vragenlijst van D66, het is de schuld van de inschatting van mensen want ik krijg stomme berichtjes van extreemrechts, het is de schuld van iedereen die achter me aan zit. En dan waagt ze eerst te zeggen: "Je ziet ook dat Pieters keuze voor NRC-columniste Rosanne Hertzberger veel kritiek krijgt vanwege dingen die ze in het verleden schreef." U weet wel, censuurtruus, die weer een stukje vrijheid van meningsuiting probeerde te killen (mislukt). En even verderop: "Mijn column ging over de vrijheid van meningsuiting in Nederland, maar hebben we die eigenlijk wel?" En in dezelfde categorie moet Ruben Oppenheimer wél verdedigd worden, maar moet Johan Derksen wel z'n mond houden. Sjezus. Yesim Candan is vast een hartstikke leuke mevrouw om op woensdagmorgen een fles chardonnay mee weg te toeteren maar deze opportunistische domheid kunnen we echt missen als kiespijn.

En dan zijn we er nog láng niet in dit hallucinante jankstuk, want dat kantinegeleuter van Derksen en 1 kritisch onderzoekje door NRC wordt omschreven als 'de brandstapel van de publieke opinie'. Heat, kitchen. Zelf zegt ze: "Ik ben een vechter, let maar op." Ja hoor, een vechter, die zich bij het eerste zuchtje tegenwind gewillig laat terugblazen naar de woordenwolk van opiniërende motregen. Als je zó overtuigd bent van een heksenjacht op je persoontje, en die zogenaamde heksenjacht is zó onterecht, als je echt NIKS 'verkeerds' hebt gedaan, en je hebt echt zo'n sterke 'politieke droom', dan blijf je lekker op plekkie 11 staan en ga je guns blazing het gevecht aan. Yesim Candan koos er echter voor om met de staart tussen de benen weg te rennen ("een vechter") en het zakdoekje tranen helemaal uit te wringen op het griffeltje van Ton F. van Dijk ("Maar ik ben geen slachtoffer"). Nou, aan deze windvaan missen we dus echt helemaal NIKS.

Tijd voor een echt relevante discussie

Alles kunnen wij verdragen, het verdorren van ogen, stervende boezems, het hoekje lippenstift, kunnen wij met droge ogen zien wegvegen, daar zijn wij werkelijk hard in. Maar een volwassen vrouw, met een rugtas, over straat lopend, nee. Die mevrouw die op de Avond Na De Avond Van De Kaars aan de bar zat bij Vandaag Inside op SBS6, weet u nog wie dat was? Nee? Bent u dat vergeten? Is niet erg, maar dat is dus Yesim Candan. En Yesim Candan heeft, naast 'verkrachten is niet oké', nog een paar controversiële meningen in de aanbieding. Wat dacht u van deze: "Rugtassen zijn leuk voor scholieren en niet als je volwassen bent. The computer says no. En waarom gebruiken volwassen vrouwen rugtassen." Enfin. U kent het internet inmiddels. Er is heel veel DISCUSSIE. Maar wat vindt u eigenlijk van vrouwen (m/v/x) met een rugtas?