Loes Reijmer haat nieuws

Heel Nederland heeft vorige week genoten van #douchemuntjesgate, over het interview met minister Elanor Boekholt-O'Sullivan in The Guardian waarin zij loog dat ze in Afghanistan douchemuntjes moest gebruiken, terwijl dat helemaal niet waar was. Heel Nederland, behalve de Ombudsvrouw van de Volkskrant. Waar je bij een normale krant wordt overladen met complimenten en/of een bonus na zo'n scherpe scoop (hoewel, Henk Otten was al on it) geeft zij verslaggever Natalie Righton een zure reprimande over zorgvuldigheid. Niet zo gek, want de ombudsvrouw van de Volkskrant is Loes Reijmer, die wij bij GeenStijl nog kennen, namelijk van toen ze een ongenuanceerd stuk schreef over ongenuanceerde ophef na een uitstekende scoop van de Britse Telegraph. 

Reijmer verwijt Righton nu dat ze The Guardian (!) niet lang genoeg de tijd heeft gegeven om te reageren op de bewering (en nieuwe leugen) van Boekholt-O'Sullivan dat die krant haar verkeerd had geciteerd. Terwijl: het stuk van Righton ging helemaal niet over The Guardian, dat ging over de minister. Dat die minister er vervolgens voor kiest opnieuw te liegen is de schuld van de minister, niet van de Volkskrant, die bovendien wel degelijk netjes contact opnam met The Guardian en meteen een bericht maakte van de weerspreking. De Britten zijn nu ontstemd (hebben zelfs met advocaten gedreigd) omdat hun reputatie door de Volkskrant te grabbel zou zijn gegooid maar dat is A) complete onzin en B) als The Guardian vindt dat journalisten ieder zinnetje dat door ministers wordt uitgesproken zou moeten dubbelchecken, dan had die krant daar zelf mee moeten beginnen toen Boekholt-O'Sullivan met die onzin over douchemuntjes op de proppen kwam. Het probleem is dat Loes Reijmer nu een universum heeft geschapen waarin dit soort onzinklachten serieus worden genomen.