Kijk 'm staan, de performatieve feminist

Gisteravond op de digitale opiniepagina van de Volkskrant: een vrijwel volkomen onbegrijpelijk stuk van de Dolle Mina's over/tegen/voor 'performative male feminism' (onder het motto: alles om het maar niet over performative male Chris Jude te hoeven hebben). U weet wel (of niet, hopelijk) wat performative male feminism is. Dat zijn van die mannen die de hele tijd schreeuwen dat ze zelf ook feminist zijn om in de broekjes van vrouwelijke feministen te komen maar er ondertussen stiekempjes ouderwetsche denkbeelden op na houden. Zoals Beau van Erven Dorens, zoals Erben Wennemars en zoals Gijs Rademakers. Daar lijken (sorry we hebben gisteren te veel gedronken om dit zeker te weten) de Dolle Mina's helemaal klaar mee te zijn. "Performatief feminisme zorgt er óók voor dat mannen niet worden verwelkomd in het feminisme. Want als je niet meer kunt vertrouwen op de intentie achter iemands uitspraken, hoe bouw je dan solidariteit op?"

Maar nu komt ie. Mannen zouden een voorbeeld moeten nemen aan Eric Corton. "Eric Corton stipte het al aan in het feministische boek Het Minafest: oprecht feministische mannen zijn vaak stiller, zonder podium en online content." Ja ho wacht ho even. Is Eric Corton niet de man die vorig jaar nog met zijn performatieve reedt op de radio kwam om te praten over zijn performatieve brief aan de Volkskrant met performatieve onzin over performatieve stoom die uit zijn performatieve oren, zijn performatieve neus, en performatieve andere gaten kwam? Bij Eric Corton gaat alles altijd over Eric Corton, die man is één grote performatie. Eric Cortion is nooit stil, Eric Corton heeft altijd een podium en Eric Corton verspreidt aan de lopende band online content. Sorry (not sorry) voor het mansplainen maar als je als vrouwenbeweging aan de slurf van Eric Corton blijft hangen, kun je net zo goed meteen je baan opzeggen, de stofzuiger pakken en achter het aanrecht een gezonde doch voedzame maaltijd klaarmaken voor HET PATRIARCHAAT. Eric Corton hee. Kom nou.

Kutwijven!

Ontzettend belangrijk item van het onderzoeksjournalistieke (?) platform De Aanzet, dat een waardig links antwoord is op de scherpe denkers van Ongehoord Nederland. Ja wij zijn hier ook maar om te leren, wij educaten onszelf helemaal de moeder, en nou, na dit filmpje van 11 minuten duizelt het ons werkelijk. Wat blijkt: de Dolle Mina's, die belangrijk voorwerk deden voor de legalisering van abortus, onvermoeibaar streden voor betaalbare en toegankelijke kinderopvang zodat de vrouwtjes wat meer konden werken, het kostwinnersmodel omver wierpen, een punt maakten van de orgasmekloof, die Dolle Mina's, die zijn met de kennis van nu zo fout als maar kan, nog erger dan Andrew Tate, want van hem kun je veel zeggen, maar wit is-ie niet. Dit in tegenstelling tot de Dolle Mina's, die waren zo wit als een bruidsjurk, waardoor ze de belangen van vrouwen van kleur dikwijls over het hoofd zagen, want zoals we allemaal weten (??) willen vrouwen van kleur niet werken en al helemaal niet klaarkomen. Afijn, witte feministen hebben dus veel te vaak het idee dat alle vrouwen die een hoofddoek dragen daartoe worden gedwongen door hun man, wat inderdaad niet het geval is, in een gezellig liberaal land als Nederland kan en gebeurt zoiets natuurlijk ook gewoon vrijwillig.

Een ding blijft helaas onderbelicht in deze video: hoe verhouden zeer nadrukkelijk niet-witte (anti-witte?) feministen zich precies tot Iraanse feministen?

Update Eeuwig zonde! Filmpje staat ineens op privé, social posts erover verwijderd.