De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Die hele band is fijn, qua blues, rock, schaamteloze pop en genoeg gogme om drie decennia door te stomen, al dan niet geholpen door een scheepsladingen marcheerpoeder - de mooiste anekdotes verhalen over hoe de band op een bepaald moment nog maar 1 kroonkurk coke mocht op de dag van een optreden. Per lid, welteverstaan. Er was de bluesbasis en de overstap naar de andere kant van de oceaan, waar de relaties kwamen en de breuken, de meltdown van geestelijk vader Peter Green, de lijmpogingen en de wereldhits in albumverpakking, maar de stem van Stevie is op zichzelf een van de Seven Wonders en daarmee nog steeds een attractie van wereldformaat.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Nina Simone, (ooit) young, gifted and black. Enfant terrible, een beetje de Seada Nourhussen van haar tijd, maar dan met een échte uphill battle voor burgerrechten te winnen. En ohja, een zangstem - oh die zangstem, waar ze gospel, klassiek en verbaal venijn naadloos mee tot een onvergetelijk geheel wist te smeden.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Beetje gekke Euro-Amerikaanse mevrouw uit het mechanische hart van Michigan, een afkomst waarmee ze in Engeland wielen monteerde onder de new wave-beweging van de late jaren '70. Beetje punk, beetje Servische turbofolk, beetje veel synth en dan gek gaan kirren - de eerste single was een top 5 hit en nu typisch zo'n plaatje waar platenkastsnobs van de middelbare leeftijd de vinylzaakjes voor afstruinen. Lekker gek begon bij Lene Lovich.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Jammer dat er zo'n brabbelaar doorheen zit te hinderhakken, want die stem (ok, en de productie) van Alicia Keys is een reden om in hele goeie luidsprekers te investeren. Wat was er eerder, New York of dit liedje om New York voor eeuwig te duiden als een icoon op een notenbalk? Nee leuk dat poldergepingel met Krezip of Within Temptation maar voor de echte onweerstaanbare hi res crossover productie in gift wrapping moet je gewoon nog steeds de plas over.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Misschien niet de allerallerbeste zangeres maar toch niet te missen en bovendien heeft het best wel legendarische Hooverphonic een liedje dat Magenta heet en het is ONZE Vagina 50 dus mag Geike Arnaert niet ontbreken (al kun je qua looks nog twijfelen of haar opvolger Noémie Wolfs niet nog mooier is maar soit de beste Hooverphonic is de Hooverphonic met Geike Arnaert dus daarom na de breek het hele concert waar bovenstaande embed een outtake van is. Mad about her...

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Sharon, de Nederlandse Adel in de hogetonengebieden van hymneland. Vleugje metaal, beetje koebal en lap, je bent in Scandinavische sferen. Goeie jurk d'r omheen, gouden strot en dan een heerlijk niksige tekst maar zo lekker gezongen. Festivalhit van rond de eeuwwisseling maar anno '18 nog steeds op toer. Nou, dan ben je dus gewoon een relevante band en verdien je een plek in de knalroze Vagina 50. [Kazige DJ modus-schuifje] Een ijskoningin om heel erg warm van te worden! [/schuifje]

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Aaaaah, Jacqueline Govaert. Begon op een bloedhete Pinkpop 2000 als vrolijk jongetje met koddige krullen aan d'r succescarrière, en ging een kleine tien jaar later als totale vamp weer van het toneel af op hetzelfde festival. En toch nog steeds dat leuke buurmeisje. Met ook nog een leuke zus. Is ondertussen nog steeds actief, alleen tegenwoordig toch wat onopgemerkt. MAAR WIJ ZIJN HAAR NIET VERGETEN.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Say hello to Grace Slick. Lover to Morrison. Friend of Joplin. Arrested more times than Lemmy. Took more drugs than Winehouse. Mouth like a trucker. Lul wat je wil maar Grace Slick is dé chick van de late sixties. Icoon. Rebel. Had ooit het plan om de president LSD toe te dienen via zijn thee, door het onder haar vingernagel een feestje binnen te smokkelen. Ging niet door, de FBI schrapte haar naam preventief van de lijst. (Echt, lees die bio.)  We zijn nog steeds verliefd. Ook al maakte ze 'the worst song of all time' met Jefferson Starship, en ziet ze er nu zo uit, en dan daar nog tien jaar bovenop. Don't care. We hebben de rooie pil genomen.

*ting ting ting* Ahum. Mogen we nog even een klein kersttoespraakje doen?

Zo jongens, meisjes, dames & heren - dat was ons het jaartje weer wel hè? We moeten ons om te beginnen al de vraag stellen of de aanhef van dit topic nog is toegestaan. Of nou ja, dat 'moet' niet, maar omdat de problemen in dit land allemaal opgelost zijn, is het denken in genders een belangrijk onderdeel van het publieke debat geworden. Heeft u - D66 zij dank - al een genderneutraal paspoort opgehaald? Toch een van de grootste emancipatoire verworvenheden van het afgelopen jaar.

Niet alleen gender, maar ook huidskleur ging een steeds prominentere rol spelen in 2018. Gecentreerd rond een Zwarte Piet-discussie die helemaal niemand wil voeren, maar die wederom door een piepkleine minderheid met toegang tot (of sleutelposities in) de mainstream media opgedrongen werd aan een onwillige meerderheid die gewoon de kinderen cadeaus wil geven tijdens wat we vroeger kenden als een onbezorgd familiefeest. Ons hele leven leren we als brave borsten in een progressieve poldernatie dat we mensen moeten beoordelen op de inhoud van hun individuele karakter, en niet op hun afkomst of de kleur van hun huid. Perfect rationeel - maar dat past niet meer in deze tijd van feitenvrije emotieleer. Huidskleur is in 2018 definitief een "argument" geworden. Zelfs als-ie met onschuldige schmink is aangebracht.

Wit, blank, stank, dank
Zo is het in een opportunistische omkering van de definities van racisme inmiddels bon ton om de blanke, pardon: "witte" burger van gestructureerde of institutionele onderdrukking van niet-blanke medelanders te beschuldigen, door te suggereren dat er niet naar donkere mensen wordt geluisterd, dat ze onderdrukt worden, of dat ze kansloos zijn, alleen maar omdat ze donkerder zijn dan het autochtone poldervolk. Dat je als verstandige zelfstandige denker naar sommige mensen niet kan of wil luisteren omdat ze onzin uitkramen, geen redelijke argumenten kunnen formuleren of simpelweg geen overtuigende standpunten hebben - dat gaat er bij de policor goegemeente niet meer in. Zwarte Piet is racisme omdat de "rebelse dichter" Jerry Airfryer zegt dat hij zich als Ghanees gekwetst voelt door een kinderfeest, Nederland is een land waar zwarte vrouwen kansloos zijn omdat supersuccesvolle socialite en televisiester Sylvana Simons het zegt, en moslims worden systematisch onderdrukt omdat de prijswinnende Neder-Marokkaanse acteur Nasrdin Dchar zo prachtig de slachtofferrol kan acteren.

Wat we derhalve ook in 2018 weer enorm gemist hebben, is de kritische journalistieke vraag aan Sylvana hoe het kan dat ze met een groepje gillend gestoorde BIJ1-raapsels toch keer op keer zo veel aandacht krijgt, en toch maar net voldoende stemmen haalde voor 1 zeteltje in de gemeenteraad van een stad waar ze zelf niet eens woont, met een verhaal dat voor 95% op onwaarheden, rancune en slachtofferschap berust. Of de vraag aan Jerry Airfryer hoe iemand zoals hij, die op zijn 11e in Nederland werd toegelaten en alle kansen kreeg aangereikt om wat van zijn leven en toekomst te maken in een vrij land, zo godvergeten ondankbaar kan zijn dat hij heel Nederland op basis van valse argumenten uit elkaar wil spelen over de rug van een argeloos en onschuldig kinderfeest. Of vraag hem gewoon eens wanneer zijn eerste dichtbundel uit komt, of is zijn talent soms niet toereikend om daar een eerlijke boterham aan te verdienen?

Soppen om een stinkhoer
Ben je geen journalist, politicus of BN'er en stel je die vragen wél, dan staan juist journalisten, politici en BN'ers klaar om je te brandmerken als een racist met een bange onderbuik. Ze zijn makkelijk te herkennen, want we zagen ze in 2018 opgewonden kirrend en met een natte slip naar die ene 'stinkhoer' roepende PSV-amoebe wijzen als het onwrikbare bewijs van de morele zonde van alle doodgewone burgers die geen racisme in Zwarte Piet zien.

2018 is door deze zelfvervullende retorische kwakzalverij het jaar dat mediaredacties door het lichtbruine stof moesten kruipen dat ze eerst zelf opgeworpen hebben. NRC afgelopen week nog, met hun absurde huidskleurmeting in kerstcommercials. Of de hilarische kwestie rond Trouwnegerin Seada Nourhussen, die met dubbele petten op slechte stukjes schreef, met slaande deuren bij de krant vertrok omdat ze de "witte redactie" niet aan haar racistische grillen onderworpen kreeg, en hoe hoofdredacteur Cees van der Laan vervolgens bij Nieuwsuur stond te verkondigen dat wij ons als land diep moesten schamen dat onze samenleving zo'n gestoorde vrouw niet beter van dienst kan zijn. Pijnlijke beelden - zelden zagen we zo veel ijle lucht tussen racisme en ratio, en bijna wekte de kruiperigheid van Cees ons medelijden. Bijna - het bleef bij bulderlachen.

#SorryJohan, voor niks
Maar bij Nieuwsuur (waarom was het überhaupt een item? Niemand kent Nourhussen, laat staan haar columns) overheersten de bedrukte gezichtjes over zo veel onderdrukking van die arme negertjes in onze samenleving, die door deze kwestie expliciet zichtbaar werd gemaakt omdat (uitgelokte) incidenten als het zo uitkomt schaamteloos tot norm van het geheel worden verheven (wederom: denk aan die stinkhoerroeper). Niemand die zich hardop de vraag durft te stellen of de hysterisch-activistische eentruukspony Nourhussen zelf wel helemaal lekker in de benauwde bovenkamer is. Ze kijken wel drie keer uit - kritische vragen stellen over een zwarte vrouw staat in politiek correcte kringen gelijk aan sociale zelfmoord.

We zagen een vergelijkbare gekte ook bij Johan Derksen en de homo's. Het ging van nul naar OPHEF!!1! in anderhalf reclameblok tijdens Veronica Inside, omdat Derksen zei dat homo's 'gewoon uit de kast moeten komen'. Iedereen vergat of negeerde het gedeelte waarin hij zei dat homoseksuelen voor zichzelf moeten kiezen, en voor zichzelf op moeten komen, en moeten zijn wie ze willen zijn, omdat zulks beter is dan jezelf tekort doen uit vrees voor de reactie of de mening van anderen. Een tikje gebiedend misschien, wellicht zelfs makkelijke woorden voor iemand die nooit in zijn pubertijd ontdekte dat hij "anders" is dan de meesten, maar al met al een solide en eerlijk advies dat vrijheid, karakter en eigen verantwoordelijkheid aanmoedigt. En zéker geen homohaat vertegenwoordigt. 

Maar het was alweer te laat.

De Vagina Vijftig - De beste voorbipsmuziek volgens GeenStijl

Soort vrouwelijke Talking Heads maar dan toch weer anders en muzikaal best wel een beetje té Skyradio maar damn die stem van Natalie Merchant. Met het klimmen der jaren gaat ze bovendien steeds meer op Janis Joplin lijken maar dan zonder de rooie drankneus. En vroeger maakte ze korte kapsels onweerstaanbaar. Pracht van een VH1 Classic en toch in Nederland nooit echt voet aan de grond gekregen. Dave Matthews weet er van.