De treurige staat van de zorg in twee zorgelijke verhalen

Even geen applaus

De begrotingsplannen van het kabinet-Jetten beloven niet veel goeds voor de zorg in Nederland, en waren de zorgministers niet zo heel lang geleden totaal incapabel, nu zit Ikbensophie Hermans op die post, dus tel uit je winst. Waar de ene beroepsgroep maar gaat staken, moet de andere de ellende waar ze in zitten doorvertalen naar de patiënten, en dan is het, nog los van de agressie die het zorgpersoneel over zich heen krijgt, wachten op zieke toestanden. Zoals het schrijnende verhaal uit de Valkenswaardse zorginstelling Valkenhof, waarover het ED optekent: "'Mijn vader kon niet zelfstandig eten en drinken, maar kreeg daar regelmatig geen hulp bij', vertelt één van hen. 'Hij probeerde het dan zelf, maar er belandde dan meestal meer op de grond dan in zijn maag. ‘Hij had geen honger’, kregen we dan te horen. Ik heb ’m daar meerdere malen in verwaarloosde toestand aangetroffen. Soms zat hij tot aan z’n oksels in de ontlasting. Dat was van meters afstand te ruiken. Dan ging ik hem zelf maar verschonen.'"

Of zie wat er gebeurt als je als 84-jarige je echtgenoot verliest in Dirksland: "'Nadat ze afscheid had genomen van mijn overleden vader, vroeg ze aan de verpleegkundigen of ze in het ziekenhuis kon blijven slapen, omdat het al zo laat was.' Maar ze krijgt tegen haar verwachting in nul op het rekest. 'Ze kreeg van de verpleging rond 03.00 uur de ijskoude mededeling dat de kamer gesloten werd en dat zij onmiddellijk moest vertrekken', aldus de zoon. De hoogbejaarde vrouw belt vervolgens in paniek naar familieleden van dik in de 80, die alweer naar huis waren gegaan, om haar weer op te komen halen. 'Er werd geen zorgvervoer of taxi voor haar geregeld. Ze moest letterlijk de gang op. Het was toen al rond 03.00 uur.'" 

Hebben wij nog wel een vraagje: waar zijn we in godsnaam mee bezig in dit land?