Verschrikkelijk. Naar een FESTIVAL op Stille Zaterdag

Gewoon verschrikkelijk, meer niet

Op stille zaterdag kun je maar een ding doen: The Passion of the Christ aanzetten voor Monica Bellucci (een andere film met de schoonste der Italianen mag ook hoor), wat paasboodschappen halen en verder wachten tot het 'de zondag die voelt als zaterdag' wordt. En toch zijn er mensen die zich liever op een braakliggend terrein onderdompelen in de ongelooflijk verschrikking van Het Festival. Onzalig gedoe. Het seizoen is weer begonnen en dan wordt alles al vrij gauw verschrikkelijk. Verschrikkelijk festivalvolk gaat dan naar Paaspop of DGTL. Daar heb je verschrikkelijke troep, verschrikkelijke toiletten, verschrikkelijke rijen, verschrikkelijke rijen voor de verschrikkelijke toiletten, verschrikkelijk kerels, verschrikkelijke grietjes, verschrikkelijke hipsters, influencers en ander tuig dat zichzelf filmt op een verschrikkelijk festival, verschrikkelijk drugsvolk, verschrikkelijke drinkers die niet gewoon leuk bier drinken maar STELZ drinken, je hebt daar iets verschrikkelijks genaamd 'hubs', er zijn verschrikkelijke kraampjes met verschrikkelijke rijen, de kluisjes zijn verschrikkelijk, er zijn 'vriendengroepen' (verschrikkelijk), er zijn mensen die verschrikkelijke statements maken met verschrikkelijke vlaggen en - terug van nooit weggeweest - buttons, er zijn verschrikkelijke artiesten en de muziek is verschrikkelijk omdat wat men daar muziek noemt simpelweg verschrikkelijk en onophoudelijk gedreun is dat zes wijken verderop nog te horen is. Festivals zijn uitgevonden om mensen zich verschrikkelijk te laten voelen. Festivalgangers voelen zich de dag na een festival... VERSCHRIKKELIJK. Weet u waarom? Festivals zijn V.E.R.S.C.H.R.I.KK.E.L.I.J.K.