Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
175 resultaten - gesorteerd op:
Datum
 | 
Relevantie
#metoo

Hoe gaat het eigenlijk met... de hufter?

Het Huftermanifest is tien jaar oud. En reaguurder knufter wilde daar graag even bij stil staan

Hoe gaat het eigenlijk met... de hufter?

Dit jaar is het 10 jaar geleden dat Het Huftermanifest werd gepubliceerd. Een aardig moment om de balans op te maken.

De hufter bestaat niet meer. Vind er maar eens één. Een echte enfant terrible. Of het nou een Ramses Shaffy, Theo van Gogh of Herman Brood is, het is gedaan met ze. Of het nou knuffelhufter of stekelhufters zijn, ze zijn gemarginaliseerd, staan te verleppen als plantjes buiten de zon zonder water of hebben hooguit nog Hufter In Het Hoofd. Huftergefluister van achter de handpalm. Of ze zijn het land ontvlucht. Arthur van Amerongen, de langesfstandshufter-light. Of, vooruit, Bert Brussen nou we het toch over langeafstandshufters hebben. Zou Mick Jagger als hij 20 was nog de hufter kunnen uithangen? Hans Teeuwen is klinisch onthufterd. Sowieso was dat de laatste die er nog doorkwam, qua kunsten, want de hufters daarna zijn aan de poort van het bestaan tegengehouden. 

Hermans, Reve, ze zouden geen schijn van kans meer maken. De hufter van nu is iemand die netjes zijn vinger opsteekt om een kwart emmertje afgemeten lauwe hufterigheid te mogen optakelen uit de put die fatsoen heet, even proeven met de pollepel, maar daarna moet de hufterigheid snel weer worden uitgespuugd en de emmer terug naar beneden gegooid. Want oh-oh je moest eens de indruk geven het lekker te vinden. Hufterigheid als uitje, als curiositeit. Hufterigheid wordt hooguit nog gesimuleerd door  'kut' en 'neuken' te zeggen, om te laten zien dat je echt wel buiten de orde treedt. Hufterigheid is een soort koraal. Het is iets uit het verleden en er is steeds minder van. Komt door verzuring.

De hufter kan bestaan bij de gratie van het individuele denken. Bij de gratie van de vrijheid van meningsuiting. Het principe van vrijheid van meningsuiting is een recht maar ook vooral een stukje grond dat vruchtbaar moet zijn. Ze kunnen je wel het recht geven te jongleren maar als ze al je balletjes afpakken heb je daar weinig aan. De hufter bestaat omdat hij (de hufter is typisch vaker man dan vrouw) zich niks aantrekt van groepsdenken. Dat kan alleen als hij niet afhankelijk is van groepsdruk. Daarom zien we ook de hufter-lights vooral in de regionen van gepensioneerden, mensen die hun zaakjes financieel voor elkaar hebben en mensen die fysiek op afstand staan (de eerder genoemde langeafstandshufters). Afgezwaaide ministers, binnengelopen volkzangers, cabaretiers die netjes in de pas liepen toen geluk nog heel gewoon was, en zich pas vrijelijk uiten nu de pensioenleeftijd bereikt is.

Eerder genoemde gunhufter Jagger en andere enfants terrible konden voornamelijk buiten de orde treden omdat ze een zekere macht en zelfstandigheid hadden. Ze konden alles maken. Dat soort tickets naar zelfstandigheid worden nu niet meer toegekend. Bestaande vouchers worden ingetrokken. Je kunt nog zoveel fans hebben, als je jezelf in 2020 verspreekt en de hufterlijn in stapt, word je status van onafhankelijk denker door groepsdruk ontnomen. Fred Schuit, Archie Bunker, Al Bundy. Ze zijn niet meer. Vinden wij dat erg? 

Lees verder

#MeToo. Volkskrant trapt lunchende boekenrecensent Arjan Peters eruit

Je mag niet eens meer flirten lunchen!

Slecht nieuws voor iedereen die graag uit lunchen gaat: dat mag helemaal niet als je bij de Volkskrant werkt en het boek moet recenseren van degene die je uitnodigt om gezellig een vorkje mee te prikken. Dat heeft literair redacteur Arjan Peters op de harde manier uitgevonden, want hij is door de krant op non-actief gesteld na Het Grote Volkskrant Lunch Onderzoek naar zijn doen & laten. "Directe aanleiding voor het onderzoek is een uitspraak van schrijfster Maartje Wortel (bekend van tv, GS) in een Volkskrant-artikel. Zij zei op 4 maart dat een vriendin van haar ’s nachts een bericht had ontvangen van „een gezaghebbend recensent”. ‘Ik ga je recenseren, zullen we morgen lunchen?’ Wortel noemde dat „nog net geen #MeToo”. Het artikel werd online gepubliceerd, maar in het stuk dat de Volkskrant de volgende dag afdrukte, ontbraken de betreffende zinnen." Van ons mag 'Ik ga je recenseren, zullen we morgen lunchen?' nog wel een of andere prijs krijgen voor De Slechtste Openingszin Ooit, en verder zijn we vooral heel erg benieuwd naar de column van Loes Reijmer komend weekend. Grasduinen in het oeuvre van Peters kan alvast DAARRR. Dikke ballen, vier sterren!

Lees verder

Serotonine, of het gemis van eerlijkheid [teringlang, als zondagessay of zo, zie maar]

Wat nu volgt, is lang. Ja, dan maak je maar zin. Of niet. Ieder individu het zijne.

Later dan alle snobs, zelfs later dan pretenderende snobs, las ik Serotonine van Michel Houellebecq. Nooit heb ik tijd, noch het geduld om tijd te maken, voor de opgelegde traagheid van literatuur. Het woord alleen al is vermoeiend. Mijn geringe culturele ontspanning, zover het die naam mag dragen is, bestaat uit het recente filmaanbod op streamingdiensten, binge-bare Netflixproducties (waarvan plotlijnen in toenemende mate door algoritmes worden gecomponeerd teneinde zo min mogelijk klantverlies te bewerkstelligen - een term die hier later terug komt), afgewisseld met geromantiseerde, nostalgie-masserende jaren negentig-montages over OJ Simpson of Michael Jordan. In een gulle culturele bui danwel daartoe aangezet door een cinematofiele vriend: een herschouwing van filmklassiekers van Steven Spielberg, Woody Allen, Stanley Kubrick, af en toe een Hitchcock, oud werk van Martin Scorsese of zijn nieuwste poging die vooral heel veel tijd nam om het sleets geworden sentiment van een ooit zo groots genre te duiden, en in de categorie van de nog meer banale epossen: de intergalactische familiedrama’s van George Lucas. Die laatste zijn overigens ook vooral nostalgie, door sommigen met een vorm van hogere cultuur verward.

Enfin, soms is daar plotseling een echt boek. Geen non-fictie over de vreemde zelfmoord van Europa (Douglas Murray) of het autobiografische werk van een Amerikaanse literaire cultuurcriticus en scriptschrijver die zichzelf in een oorlog met de tijdsgeest aan de zijde van de verveelde doch verontruste verbazing schaart (Bret Easton Ellis), maar een Echt Literair Werk, van een Echte Contemporaine Literator. Na het vinden van wat zeldzame tijd in een huisje in een naaldbos in een oostelijke hoek van Nederland waar de tijd stil lijkt te zijn (althans, voor wie niet dieper kijkt dan het volume van - en de daarin gekoelde promillages in - de ijskast, of de drie knoppen tellende handleiding van het bubbelbad in de tuin) wist ik de genietbare tijd te vinden om me tot Houellebecqs laatste trage letteren te zetten.

De strekking van het verhaal - man van middelbare leeftijd met een hoge ambtelijke functie op het Franse landbouwministerie - zoekt een uitweg uit het leven omdat het voltooid voelt nadat zijn levenslust door zelf veroorzaakte leegte onherstelbaar is beschadigd - is een evolutie van al Houellebecqs voorgaande werk: onderliggend aan het verhaal meandert een bundeling van dédain voor de globalistisch grotesk denkende, maar aartsluie opererende ambtenarij, maar ook voor het almaar ongehinderd groeiende grootbedrijf, terwijl zowel lof als medelijden met de arbeider en de eerlijke hardwerkend onderklasse overal in doorschijnt, het besef van hun tragisch lot gereflecteerd in zijn eigen mondaine en toch kleinburgerlijke leed in een wereld die geen richting meer geeft maar ook nooit genade zal kennen, en die men maar beter kan verlaten zodra de werkelijkheid van het heden op het kruispunt is aanbeland waarop de voorliggende toekomst niet meer het optimisme van het romantische verleden kan veinzen. Voilà, de bekende ironische lachspiegel die de Franse schrijver de lezer altijd voorhoudt. “De romans onderscheiden zich vooral door een originele insteek, interessante plotwendingen en geestige passages – voor wie erom kan lachen”, recenseerde Arnout le Clercq enigszins schamper, of zo proefde me dat toch, namens het Nexis Instituut. Wie zich er in herkent, en de tragiek durft te erkennen, zal zeker lachen.

Leuk
Na het lezen van Serotonine wendde ik me tot recensies van deskundigen in de literatuur, om te toetsen of ik the gist of the genre een beetje begrepen had. Ik weet dat nooit, het is een eeuwige twijfel bij iemand die ooit als tienjarige boekverslinder op de basisschool zijn romans zocht op de grotemensen-afdeling van de gemeentebieb, maar kort daarop in de brugklas werkelijk alle lust in het lezen verloor toen er plots boekverslagen over de onuitstaanbaar faux-getraumatiseerde huilerigheid van de verplichte werken van Harry Mulisch of - als de docent in een hippe bui was - de pretentieuze studentikoosheid van Ronald Giphart moesten worden opgesteld, met daarin hun systematisch ongeïspireerde eisenlijstjes over ‘motief’ of ‘thema’ in boeken die primair pretentieus (Mulisch) of larmoyant leeg (Giphart) waren. Herman Brusselmans en zijn reeks “Ex”-boeken, daar kon je ongeremd om lachen - maar dat mocht dan juist weer niet omdat het geen literatuur heette te zijn, ze waren De Telegraaf van de leestafel, waarmee op mijn oude lyceum de norm werd gesteld dat literatuur vooral niet leuk mocht zijn.

Enfin. Houellebecq, wiens werken toch niet de definitie van ‘leuk’ vertolken, werd jaren later een van de zeldzame auteurs waar ik nog wel eens een boek van oppak. De Kaart en Het Gebied, ik begreep er weinig van. Maar in Elementaire Deeltjes scheen er al wat licht tussen zijn regels door, en Onderworpen is, voor wie kan kaartlezen, een road map naar de (semi-geïslamiseerde) hel waarin Europa uiteindelijk in al haar beste bedoelingen zal vervallen. Ruim een jaar na verschijning kwam ik nu eindelijk toe aan Serotonine, en daarna las ik dus wat recensies.

Lees verder

Kuzu: 'Politieke broedermoordaanslag van Öztürk'

Kuzu noemt Öztürk een matennaaier

Toen kwik en kwakje nog vriendjes waren

BÖEM. Hoorde u dat? Dat was het zorgvuldig in elkaar geknutselde geraamte van de politieke partij DENK, dat met donderend geraas in elkaar lazert dankzij veel te grote ego's, de baard van Öztürk en de sloopkogel van Ton F. van Sloopkogel. In een statement op Facebook (na de klik) maakt de 'wegens MeTöö' uit DENK gekieperde Tunahan Kuzu (nummer 8 in de GeenStijl-ranglijst der allerbeste Kamerleden) op zijn beurt korte metten met zijn politieke bloedbroeder Selcuk Öztürk, die hij een 'politieke broedermoordaanslag' in de schoenen schuift. Chantage, complottheorieën, broedermoord, leugens, matennaaierij, de hele mikmak. TL;DR mag u allemaal na de klik lezen, maar we verheugen ons nu al op 6 juni, als Kuzu aanwezig zal zijn bij de Algemene Ledenvergadering van DENK: "Om mijn kant van het verhaal te vertellen en de leden ervan te overtuigen dat matennaaierij geen kernwaarde van DENK is." Even de straat op om te tüteren. Het lijkt verdömme de LPF wel.

Lees verder

Kuzu uit vleermuisgrot verjaagd wegens MeTöö

De islamitische aap komt uit de mouw!

Jaja had u gisteren allemaal al gelezen maar wij waren druk met dooie nonnen en bovendien waren we even wat verder aan het kijken dan Kuzu's dikke Turkse neus lang is. Dit is het geval. Vorige week maakte Graaf Denkula onverwachts bekend op te stappen als voorman van de vleermuizen. Raarrr, want voor een sokpop van Erdogan was het ook een gedreven, scherp Kamerlid met grote drive om van DENK een allochtonenpartij van belang te maken. Maar toen kwam HP/Van Dijk zondag met de verklaring: "Kuzu wordt al jaren wordt achtervolgd door een ‘grensoverschrijdende’ relatie met een vrouwelijke medewerker van DENK. De vrouw kreeg van Kamervoorzitter Arib zélfs het advies om aangifte te doen."

Kuzu (getrouwd, twee kinderen) kreeg een relatie met de superstagiair. Die relatie eindigde, waarna er alsnog iets "grensoverschrijdends" plaatsvond. De vrouw vertelde Farid Azkaban daarover, die kennelijk een kans zag en zich openlijk afvroeg of de Turkse achterban hem als Marokkaan als partijleider van DENK zou accepteren. De vrouw diende uiteindelijk geen klacht in, noch een aangifte (ondanks het advies van Arib), en ging wat anders doen. Totdat Selcuk Ozturk haar vorige maand volgens haar verklaring aan HP/De Tijd benaderde om het verhaal alsnog in een klacht om te zetten. Ook Ayhan Tonca (da's deze ouwe sisselspreker, voorheen van Ibn Ghaldoun) werd er bij betrokken.

Waarom wij iets langer nodig hadden: we zijn aan het zoeken. Die zwartgelakte naam in het app-bericht is waarschijnlijk Uğur Keles, en de vrouw in kwestie is misschien wel dat ene leuke ex-Miss Nederland persvoorlichtertje dat korte tijd bij DENK rondliep. Maar misschien ook niet, wij kennen ook niet iedereen bij DENK. Tevens snappen we nu ook waarom Arib altijd zo snel ruzie krijgt met de DENK'ertjes: zij weet dat zij wisten dat Kuzu iets "grensoverschrijdends" gedaan heeft bij een vrouw, want dat had ze hem zelf verteld.

Waarom Ugür Keles relevant is in deze zaak, daar komen we misschien later nog achter, wanneer we meer details vernemen over deze machtsgreep bij DENK. Want Tunahan Kuzu, die ging echt niet vrijwillig weg als leider van zijn eigen, door hemzelf opgerichte en groot gemaakte partij. Om hem weg te krijgen, hebben Azarkan en Ozturk informatie gebruikt die ze al jaren hadden liggen. Dit is een ijskoude Turkse coup met een vleugje femme fatale en een Marokkaanse vijg on top.
UPDATE: Nieuwe bron: het gaat om een Turks-Nederlandse medewerkster, en die 'grensoverschrijding' zou een aanranding geweest kunnen zijn. 
UPDATE 19u50: DENK-voorlichter mailde en belde de halve middag maar we reageerden niet want zij lopen ook altijd weg bij onze roze plopkap dus fuck hun en zo. Lezen we nu op TPO dat ze een persbericht doorgepompt hebben waarin staat dat Tunahan Kuzu in 2018 als fractievoorzitter moest wübürün wegens die relatie (die niet met een medewerker zou zijn geweest) en dat ie daarom nu zelf besloot te kappen. Dat laatste geloven we nog steeds niet, overigens.

Lees verder

Fashion? Jurk met anti-aanrand-airbags

Airbagboerka nu al een museumstuk

Boem is HO

Enige verwarring op de GS-burelen, waar de persmap met bovenstaande foto per toeval in het postbakje van de GS Automotive Editor terecht was gekomen. Nader onderzoek door H. Okamoto (en een paar dubbelcheck telefoontjes naar ADAC en Euro/NCAP) leerde hem dat het atribuut geen doorbraak in voetgangersveiligheid voorstelt. Het is een jurk van "hightech airbagstof", die vrouwen moet beschermen tegen ongewenste intimiteiten. Kennelijk was het kledingstuk (want dat is het dus) onopgemerkt langs de de volautomatische GS Catwalk Scanner geglipt, en derhalve niet op de GS Fashion Desk van Pritt terecht gekomen. Wat op zichzelf weer tot nieuwe twijfel leidde: hoort die persmap nou vanwege de "hightech"-omschrijving in het pigeon hole van de GS Gadget-redactie?

"Nah, als het apparaat niet online kan, ben ik niet geïnteresseerd", mompelde daar iemand vanachter zijn six screen setup. Betekent het dan, daar dit een ontwerp van een kunstenares is, en dat het rechtstreeks naar een museum is verscheept, dat het bij de GeenStijl Moderne Kunst & Kontekst-redactie thuis hoort? Want in dat geval loopt het spoor dood: die curator is recentelijk gillend weggerend toen de tsunami van postmodernisme hem inhaalde, en hij overspoeld werd met vragen over zijn voorkeurs-voornaamwoorden door pussyhats die in zijn liefdesverleden gingen graven. Enfin. Lang verhaal kort: wij snappen vrouwen nog steeds niet. We blijven wel gewoon overal vanaf.

Slachtoffer van roofdier Kaj van der Ree (BNNVARA): "Voel me smerig en misbruikt"

Die zien we nooit meer, te-rug

Kaj van der Ree pedo

'Seksueel overschrijdend gedrag', zo heet de smeerlapperij van Kaj van der Ree (28, BNNVARA) in de media. Het manipulatieve en dwingende roofdier stuurde foto's van zijn vieze pik naar meisjes van 13/14/15/16, hoopte naaktfoto's van zijn minderjarige prooi terug te krijgen om zichzelf dan eens lekker af te tjappen. Dat is niet SEKSUEEL OVERSCHRIJDEND GEDRAG, dat is doodziek. Kaj van der Ree is ziek in zijn kop, en hij heeft hulp nodig, temeer omdat hij het zelf bagatelliseert als 'domme fouten': "Seksueel getint verkeer met minderjarigen heb ik achter mij gelaten, en ik kan verzekeren dat het ook niet meer zal gebeuren." Meneer heeft een psychoseksuele stoornis en denkt dat het met een 'solly jommes' allemaal weer goed is. Nou, FUCK joe, Kaj. Dappere meiden hebben in RTL Boulevard hun woord gedaan en zij zijn helemaal vercrackt door die draak: "Het heeft best wel wat mentale schade opgeleverd. Ik ben me best wel smerig gaan voelen in mijn eigen lichaam. Ik voel me misbruikt." De ex van Kaj vindt 'm een enorme smeerbeer en hij heeft zijn eerste echte straf ook al te pakken, want Nynke de Jong heeft er een plasje overheen gedaan eroverheen gezeken en nu is Kaj niet meer populair bij vrouwen van 62 en ouder. Come to think of it, hoe is het eigenlijk met Karl Noten?
UPDATE: Lisa wordt nu bedreigd door het trollenleger van Kaj
ANDER PEDONIEUWS: Met Holland's Got Pedo talent Lars de Rijck gaat het niet zo goed. Die staat vandaag voor de rechter in de grootste kinderpornozaak ooit in België.

Ricky Gervais: ‘Hollywood, hou je hypocriete bek’

Eindelijk iemand die het zegt.

Terwijl de genomineerden en hun gasten bij de Golden Globes-uitreikingen een veganistische maaltijd zaten weg te knagen (vanwege het klimaat), klom presentator Ricky Gervais  - een van de allerlaatste mensen in de spotlights van de wereldfaam die eerlijk zegt wat hij zelf denkt, niet wat de kardinaals van cancel culture willen horen - achter de microfoon om de hele hypocriete Hollywoodbende te vertellen dat ze hun heilige verontwaardiging lekker voor zich moeten houden. "Jullie zijn in geen enkele positie om het publiek te beleren. Jullie weten niks over de echte wereld." Er wordt gelachen, maar we tellen tevens een zboel zure bekkies (lol, Tom Hanks). Serves them right - de heuvels van Hollywood en Beverly Hills zijn het Olympos van het hedonisme, waar de goden van het zilveren scherm vanaf hun morele hoogwolk met donder en bliksem de wereld willen verbeteren door anderen de les te lezen over Trump, #MeToo, het klimaat en alle andere misdaden tegen de menselijkheid waar hun eigen fans & publiek zich elke dag """schuldig""" aan maken. Maar wat die lui nooit lijken te snappen. De lawine van woke wappervingers die de laatste jaren uit dat parallelle universum komt glijden is als stront in een vlakspoeler: het spettert en het stinkt en je wil er niet naar kijken maar met een druk op een knop is het gelukkig allemaal zo weer weg.

Hier trouwens de winnaars. Moet gezegd: er was eindelijk weer eens wat kwaliteitsaanbod in 2019, dat niet door allesverterende SJW wokeness gedomineerd werd, en dat zie je terug in de prijslijst. Of de prijswinnaars zich aan de waarschuwing van Gervais gehouden hebben, weten we niet. We zijn al sinds Trump won gestopt met luisteren maar die high pitched hypocrisy.

De volledige openingsrant

Lees verder

Weinstein: 'Ik ben ontzettend goed voor vrouwen'

Man die het verneukte voor alle mannen, vindt zichzelf het slachtoffer

Eigenlijk waren er twee #MeToo's. Er was een gigantische verontwaardiging na de onthullingen over Harvey Weinstein, die zijn geld, zijn macht en zijn make-or-break positie in Hollywood gebruikte om vrouwen tegen hun wil tot fysieke daden te forceren. Die onthulling zorgde er voor dat vrouwen overal ter wereld durfden opstaan tegen misbruik van machtsverhoudingen, en dat had een enorm zuiverende werking. Het brak ook een belangrijk debat open over man/vrouw-verhoudingen in professionele situaties. Helaas leidde het ook tot een overcorrectie, waarin vrouwen die een keer een Tikkie kregen na een saaie date zichzelf ook al in hun persoonlijke eer aangerand voelden, en nog maar een kleine pets op de kont in de kroeg nodig hadden om zichzelf ook tot #MeToo-slachtoffer uit te roepen. En daarmee zette één promiscue plantenfapper in La La Land westersewereldwijd alle man/vrouw-verhoudingen uit het lood. (Er was ook nog een klein zij-golfje van sneue opportunisten met mediabereik, zoals Jelle Billenbrandt Consensius, maar die laten we maar ff voor wat het is.) 

En nu blijkt het potverdomme allemaal op één groot misverstand te berusten, aldus de bron van alle ellende zelf: in een exclusief interview met The New York Post beweert Harvey de Huilebalk dat “I feel like the forgotten man,’’ the 67-year-old alleged rapist griped. “I made more movies directed by women and about women than any filmmaker, and I’m talking about 30 years ago. I’m not talking about now when it’s vogue. I did it first! I pioneered it!” he bragged. “It all got eviscerated because of what happened,’’ Weinstein said bitterly. “My work has been forgotten.’’ Boehoe, Harvey. Boehoe. En niemand die hem een Tikkie stuurt - deze krokodillentranen van zelfmedelijden zijn helaas te goedkoop.

Novemberverhaal. 'OK, boomer. Dit zijn de donkere dagen waar je altijd voor gespaard hebt'

Wist u veel dat u uw hele leven zou sparen voor iets wat u nooit zou krijgen.

Het enige lievige dinges in dit novemberverhaal

Het appeltje voor de dorst is vaak allang opgevroten door wormen of zandhagedissen voor je hem ook maar van de fruitmand kon pakken. Het spaarvarken is inmiddels halal verklaard en wordt geweerd als iets dat fout is, en waar belasting over geheven moet worden. Je kan ook gewoon op krediet leven immers. En als dat fout gaat dan heeft de gemeente Amsterdam een mooie campagne om u gerust te stellen. Als u de deur niet meer open durft te doen als er wordt aangebeld, kunt u contact met de gemeente opnemen. Deurbel-angst? U denkt natuurlijk aan Opsporing Verzocht, en dat dit dan eindelijk uw kans is om een vuurwapen van dichtbij te zien of om uw fantasie van ontvoering door een exotische prins tot werkelijkheid te zien worden. In Amsterdam weten ze dat mensen vooral een hartaanval krijgen van de deurbel omdat het een deurwaarder kan zijn. Linksom of rechtsom, als er wordt aangebeld komen ze vaak voor uw bezittingen

De signalen zijn echt heel erg treurig en kondigen aan wat velen van ons al weten. De donkere dagen voor het feest van het licht zijn aangebroken. En net als bij het meisje met de zwavelstokjes, zijn er heel veel mensen die gelukkig nog een lucifer hebben om bij anderen naar binnen te kunnen kijken en de warmte te voelen van al dat moois dat deze bevoorrechten meemaken. 

#MeToo als mood- en mojo-killer
U kunt het ook aanschouwen via de kijkbuis of, nog pijnlijker, via de sociale media. Zie iedereen eens gelukkig zijn. Vakanties naar oorden die je vroeger alleen van de landkaarten op school kende, lekkere dineetjes met vegan dishes, enorm lage vetpercentages in een lululemon yoga-broekje, correcties aan je hele lijf waardoor mensen steeds meer op de ideale opblaaspop gaan lijken. Dat is noodzakelijk om bij een incel nog een stiffie voor elkaar te krijgen. Op een echte vrouw kan hij het niet meer, omdat zijn hoofd een nieuwe snelweg heeft aangelegd die dopamine aanmaakt van het kijken naar instant porno, niet naar het gluren en uitproberen op echte boerentrienen. De #MeToo rage heeft daar helemaal een einde aan gemaakt.

En als je lucifer dan opgebrand is, blijkt dat je warme gevoel ontstond doordat je je eigen broek hebt volgezeken. De zuster (m/v/x) was immers aan het staken en ze moest nog heel veel formulieren in je patiëntendossier invullen om de vergoeding te regelen.

Lees verder
bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken