Tendentieus, ongefundeerd & nodeloos kwetsend
3 resultaten - gesorteerd op:
Datum
 | 
Relevantie
#marokkanennetwerk

Flatgebouw Nederland (nu met glasvezel)

Ponzi in de polder

Zo. Kerstmis. 

Wij van het rijke, welvarende Nederland consumeerden ons het hele jaar weer ongans aan iPhones en flatscreens en Thuisbezorgd en yogacoke, want iedereen heeft werk en de economie snort, en het is héérlijk. Het lijkt zo goed te gaan dat we dit jaar zelfs tijd over hadden om het klimaat tot luid bezongen religie te verheffen, waardoor we onszelf tussen al dat overdadige overconsumeren ook nog een goed gemoed van participerend activisme voor een betere wereld kunnen verkopen. Deze drie dagen vieren we de Gretamorfose (©) van 2019 met lange gangen vol rijke spijzen, als aflaat die we als dividend aan onszelf uitkeren. *Burp*

En toch morrelt het, en borrelt het, en krijgen we de vinger er niet op. Hoe kan er zo veel onvrede, chagrijn en diepe ideologische verdeeldheid zijn in een land waar alles goed gaat, iedereen rijk is en we onszelf op deze postzegel van een polderlandje bezig kunnen houden met het woeden van de gehele wereld? Waarom geven we onszelf en ons eigen leven jaar na jaar een dikke voldoende op de schaal van domweg gelukkig maar kunnen we, vrij naar VOC-filosoof Jan-Peter Balkenende, niet gewoon blij zijn met elkaar?

Nou. Omdat het echt niet zo goed lijkt te gaan, allemaal, met het land en het bestuur, de vertegenwoordiging en de ongewisse toekomst. Maar is dat ook niet van alle tijden?

Flatgebouw Nederland
In september 2004 schreef wijlen Pamela Hemelrijk een parabel over Nederland als flatgebouw, met de bevolking als vereniging van eigenaren. Eigenaren, die zich steeds verder gepiepeld en genegeerd wisten door de voorzitters van de VvE. Die steeds hogere bijdragen moesten aftikken, tegen steeds kleiner rendement. Die zich door vriendjespolitiek en politieke en culturele invloeden van buiten genaaid voelden. Die hun statige, soevereine flatgebouw langzaam in een piramidespel zagen veranderen, waarin de top het geld verdeelt en de bodem met de stijgende kosten, de groeiende overlast en het achterstallig onderhoud blijft zitten. En met het groeiende wantrouwen.

Het is een parabel die je over iedere generatie kunt leggen. Altijd zijn er politici die zichzelf boven het volk of buiten de wet plaatsen. Altijd is er beleid dat hapert, zijn er instituten die falen, en worden kostbare fouten of kapitale vergissingen toegedekt tot ze uit het zicht verdwijnen - behalve voor de direct gedupeerden, die te weinig macht, stem of invloed hebben om het hen ongunstig stemmende tij te keren. En altijd zijn er dus mensen ontevreden. Op de valreep van het tweede decennium van de eenentwintigste eeuw lijkt de nieuwste piramide z'n piek te bereiken, en kreunt de onvrede van onderaf misschien wel harder dan ooit. Omhoog invechten wordt voor een groeiende groep steeds moeilijker. Omlaag trappen naar voorgetrokken, maar slecht integrerende en cultureel sterk afwijkende nieuwkomers voor anderen steeds logischer.

#goedemorgen (nee, jij niet, lul)
Nu er overal glasvezel ligt, is het flatgebouw zich opnieuw aan het inrichten. Het afgelopen decennium werd getekend door de opkomst van sociale media, en het grote ongemak dat die met zich mee brachten. Het volk had een korter lijntje dan ooit naar de elite. Tom-Jan en Margriet, poortwachters van de VvE op de hogere verdiepingen, kregen te maken met mensen die vanaf hun galerij terug kunnen praten. Opiniemakers gooien niet alleen maar stenen in de vijver, maar ook wel eens boemerangs in hun eigen gezicht. Cabaretiers worden zelf nu ook regelmatig uitgelachen, de sjieke cultuursector ontdekt dat hun moraal niet de mediaan van de massa is, en de politieke kaste kan zich niet meer verschuilen achter door henzelf gekozen cameramomenten en krantenkolommen, of onder vuistdikke beleidsrapporten uit ondoorzichtige bestuurslagen van anonieme overheidsdiensten. 

De burger stelt kritische vragen, krijgt verzonnen antwoorden en ziet in de praktijk met eigen ogen hoe weinig die antwoorden waard zijn, terwijl de afzenders maar blijven stijgen op de ladder des aanziens. Dat heeft zich samengebald in een permanente tirade van twisten op digitale platforms. Beide kampen geven elkaar de schuld. Elite, versus de onverantwoordelijke onderbuik. Volk, versus de volgevreten verraders.

Jouw feiten, tegen mijn feiten.

Lees verder

Foute PvdA-Marokkanen in 020 besturen de stad

AAEAAQAAAAAAAAtPAAAAJDZlYjZmOTc5LWNkNDktNGY3My1hYWUzLTg5YzNkNjkwZmI4OA.jpgDe Moord op Van Gogh was vooral een werkgelegenheids-project, voor PvdAngehauchte 'jongerenwerkers', Elatikjes en andere handophouders danwel infiltranten uit het Marokkanennetwerk. Gisteren werd bekend dat op de Stopera eindelijk is doorgedrongen wat de GeenStijl al in 2013 wist te melden: deradicaliserings-ambtenaar Saadia Ait-Taleb bleek te veel dubbele petten (en dito declaraties) op haar naam te hebben en is aan het OM overgedragen. Teruglezend in het bewuste waarschuwings-topic uit 2013 zagen we oude namen opnieuw opduiken, zoals die van Yassin Elforkani en de Moslimbroeders van de Blauwe Moskee. Het deed ook weer terugdenken aan recente stijlloze onthullingen op basis van tapverslagen van de Amsterdamse politie, waaruit blijkt dat het 'Marokkanennetwerk' elkaars rug dekt: politiemensen bellen met van radicalisering verdachte moskeebestuurders, die op hun beurt weer een verdachte van terreurplannen waarschuwen. Allemaal op tap, maar iedereen (inclusief alle media) haalt de schouders op: deugen in diversiteit is belangrijker dan veiligheid. Al die (meestal Marokkaanse) lijntjes komen ook in dit verhaal weer samen. Sinds de moord op Theo van Gogh zijn de 'deradicaliseringsprojecten' als paddestoelen uit de grond geschoten. Eerst via Cohen, later voortgezet door Van der Laan die, hoe graag we hem ook mogen, echt de plank finaal mis slaat in het radicaliserings- en jihaddossier: Ait-Taleb was de 'rechterhand' in het integratiedossier, van een burgemeester die een zucht naar "avontuur" als belangrijkste drijfveer aan jihadisten toedicht. Elseviers Syp Wynia bericht uitgebreid over de schimmige PvdA-praktijken rond deradicalisering, want bijna alle betrokkenen zijn behalve moslim en Marokkaan ook steevast PvdA'er, hoewel D66 en de vvd (uiteraard) ook niet vrijuit gaan. Maar, zoals Nikki Sterkenburg in wederom Elsevier terecht betoogt: radicalisering stop je niet met tunnelvisie en vriendjespolitiek. Alle bekende namen zitten er in en echt aan *alles* kleeft de PvdA. Ahmed Marcouch en zijn broer (ooit penningmeester bij de Moslimbroeders), Achmed Baâdoud, Mohammed Cheppi, Mohammed 'Hoera Theo is dood' Azahaf en natuurlijk Fatima Elatik. Weet u trouwens wie de rechterhand van de rechterhand van de burgemeester was? Juist: Heel Amsterdam zit vol met 'deradicaliseringsexperts' die hun kans op duurbetaald brood zagen na de moord op Theo van Gogh. De combinatie van moslim, PvdA partijkaart en een goed (Marokkaans) netwerk in de stad is genoeg om torenhoge declaraties in te kunnen dienen bij de belastingbetaler, terwijl de (persoonlijke) banden die ze onderhouden in de eigen kring, óók met dubieuze krachten, belangenbehartigers én radicaalpredikers, niets doen dan wantrouwen voeden (maar geen radicalisering tegengaan). En elke keer als het mis gaat en er iemand door de declaratiemand van het deradicaliseringskliekje valt, duiken alle zelfde PvdA-namen weer op - en worden ze gedekt door Van der Laan, die van openheid en open debat niets wil weten in dit gevoelige dossier, geen inzicht geeft in subsidies en er alleen besloten over wil vergaderen. Maar we weten na jarenlang opborrelende issues al lang genoeg: het is te duur, het zijn te veel dubbele petten en het beschermt de radicale geloofsgemeenschap eerder dan dat die er door ontmanteld wordt, in een systeem dat parallel bestuur in de Arabische gemeenschap kweekt binnen de grenzen van de stad. Er zit maar één ding op. Om met Marbe te spreken: Breek het moslimkartel van de Partij van de Arbeid. Update 14u00: Op het gebied van deradicalisering was Saadia behoorlijk nutteloos, zo blijkt uit een rapport. En ook Carel Brendel gooit er nog een sombere opsomming uit over de diep verweven dubbelepettenbrigade: Wie verlost de Amsterdamse politiek en politie van de beroepsmoslims?

Deugen in diversiteit is belangrijker dan veiligheid

allah_muhammed_a_s_mustafa_rakim-r826b71da4d834c91a65de42c2053c465_kenrk_8byvr_324.jpg Triptiek-topic deel een, twee en dit is drie & slot. Het is maar 1 Marokkaanse agent die openlijk interne politie-informatie bespreekt met een moskeebestuur met een radicaal verleden en een dubieus netwerk. Het is maar 1 lokale PvdA’er van Marokkaanse afkomst die zich als bemiddelaar van een moskee drukker maakt over een visitekaartje dan over een potentiële terrorist onder de bezoekers van die moskee. Het is maar 1 moskee met bestuurders met dubieuze verledens en netwerken. Het is maar 1 politiekorps waar de afkeer van een eigen collega groter is dan het belang van een veilige samenleving. Tuurlijk. Maar alles tezamen zie je hier een zorgwekkend patroon ontstaan waarin het behoud van licht te breken diversiteits-lijntjes zwaarder weegt dan een stevige neerwaartse druk van het veiligheidsapparaat op de deksels van potjes met radicale mengsels die elk moment kunnen overkoken. De tapverslagen en processen verbaal waar GeenStijl inzage in kreeg dankzij een anonieme bron, tekenen een anekdotische schets van de dagelijkse werkelijkheid rond diversiteit. Als dit ene voorbeeld vertelt wat de gebruikelijke gang van zaken is, dan is er alle reden tot bezorgdheid. Vooral omdat iedereen en z’n diversiteitsdrammer enorm zijn best doet om de schone schijn op te houden dat alles geolied gaat tussen de wetshandhavers en onze multiculturele (lees: islamitische) medelanders. Aan de voorzijde mag Fatima Elatik derhalve 12k gemeenschapsgeld per maand (ex btw) verbranden om aan de korpschef te adviseren dat de helft (!) van alle nieuwe agenten een migratie-achtergrond moet hebben. Ook het proefballonnetje van de ‘cop-vodden’ komt uit haar kokervisie. Net zo treffend is de jaarlijkse politie-iftar. Niemand bestrijdt het nut van toenadering, op elkaars terrein, tussen bevolkingsgroepen. Maar enerzijds is er de iftar van een ton en anderzijds blijkt dat een organisator van die iftar, Ben Nassir Bouayad, bovenaan het bellijstje van dubieuze moskeebesturen staat als die zich de politie van de rug willen klagen. En nergens blijkt dat Bouayad melding heeft gedaan van dit interventieverzoek, waarmee hij (onwetenderwijs?) onderdeel werd van een terreuronderzoek dat in de wielen werd gereden door een visitekaartje van Hero Brinkman. Dient het Marokkanennetwerk alleen Marokkanen? Daar wringt hem de schoen: een Marokkaanse agent adviseert het moskeebestuur om contact op te nemen met Bouayad over het gedrag van Brinkman. PvdA’er Aissa Zanzen raadde het moskeebestuur zelfs actief en herhaaldelijk aan om een klacht in te dienen. De agent noch Zanzen lijken zich veel te bekommeren om de achterliggende recherche-motieven van het bezoek van Brinkman: een onderzoek, op basis van een tip, naar een man die Abdelhakim heet, in een witte Audi rijdt, vermeend bezoeker van de Arrayan-moskee is en een aanslag op een synagoge in Amsterdam Zuid zou voorbereiden. Dient het Marokkanennetwerk de veiligheid van allen, of alleen het belang van betrokken Marokkanen?
Lees verder
bespaartips: Energie vergelijken | Autoverzekering vergelijken | Zorgverzekering vergelijken